Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"Ik ben de baas over wat ik doe. Ik kan goed nee zeggen"

"Ik ben de baas over wat ik doe. Ik kan goed nee zeggen"

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Wies Stevens (Nijmegen, 1994)/ student psychologie, bestuurslid studententennisvereniging Stennis en mentor Inkomgroep 2016/ woont in Maastricht/ single

Ik post iedere dag een bericht op Facebook. Nooit. Heel soms een foto. Ik vind het irritant om via Facebook te communiceren, ik vertel het liever persoonlijk. Ik heb de laatste tijd veel discussies over social media. Ik kijk niet doorlopend op mijn telefoon, ik vind het niet moeilijk om hem een middag of dag weg te leggen. Anderen wel, merk ik. Zit je gezellig samen met vrienden, kun je niet echt tot ze doordringen of een goed gesprek voeren. Zij leven niet in het hier, zijn altijd ergens anders.
Kiki Bertens of Serena Williams? Kiki! Serena is intimiderend, denk maar aan dat kreunen, dat brede, mannelijke lichaam en haar kledingsmaak. Ooit kwam ze met een bontjas de baan op, geloof ik. Ik heb alleen mijn racket bij me als ik het tennisveld opstap, da’s alles, geen tas, niks. Ik ga meer voor de gezelligheid, maar ben wel een echte sportvrouw. Ik sport drie tot vier keer per week, tennis en hardlopen.
Ik ben op vakantie geweest naar … Krakau, Schiermonnikoog en Leiden. Overal een paar dagen. Ik zou gaan kamperen in Frankrijk met een vriendin, maar ik brak mijn arm tijdens een tennistoernooi. [Grinnikt] Nee, niet tijdens de wedstrijd, maar op het feest. De vloer was nat zullen we maar zeggen.
Guilty pleasure? Kinderen voor Kinderen. Met bepaalde vriendinnen kan ik de hele dag naar die liedjes luisteren en meezingen. Ik heb het laatst in Leiden nog gedaan. Ik had graag bij dat kinderkoor willen zitten, maar ik had niet genoeg talent. Bovendien mocht het niet van mijn ouders. Ze zitten toch in Utrecht of zo. Te ver van Nijmegen.
Over vijf jaar… Geen idee. Ik vind heel veel leuk, maar er springt nog niets uit. [Lacht] Daar ben ik op aan het wachten. Ik ga nu een half jaar vakken volgen aan het University College om te kijken of ik conflictstudies iets vind. Journalistiek lijkt me ook wel wat. Ik ben wel iemand die in Nederland wil blijven. Reizen is leuk, maar wonen wil ik hier, dit is een fijn land.
Vaders- of moederskindje? Allebei heel erg. Ik ga best vaak naar huis. Thuis spelen we spelletjes, daar houd ik erg van, al sinds ik klein was. Nu zijn we verslaafd aan Koehandel, een soort kwartetspel waarbij je moet onderhandelen en bluffen. Uiterlijk lijk ik op mijn moeder, van haar heb ik ook de nuchterheid. De intellectuele belangstelling en het volgen van het nieuws heb ik van mijn vader.
Welke eigenschappen moet een Inkommama hebben? Je moet zorgzaam zijn, gezellig en interesse tonen in je Inkomkindjes.
Ik ben een echte studiebol. Nee, ik ben meer dan een studiebol, maar ik leer wel goed voor tentamens. Heb ze ook allemaal gehaald de afgelopen drie jaar.
Hoe heet je kanarie? [Verbaasd] Moet ik nou een naam noemen? O, nee? Ik ben niet zo’n dierenvriend, ik smelt niet weg als ik een puppy zie. Ik vind dieren ook een beetje eng. Vroeger wilden mijn broer, zus en ik altijd een huisdier. Dat mocht niet. Maar goed ook, we kunnen er niet mee omgaan.
Een vrouw aan de top maakt verschil. Daar ben ik het niet per se mee eens. Al is het aandeel vrouwen bij Stennis groot: 60-40 of misschien wel 70-30. Ik denk dat topvrouwen vaak mannelijke eigenschappen bezitten: zakelijk en niet te emotioneel. Dat we nu een vrouwelijke rector krijgen, vind ik leuk. Mooi dat dat kan in Nederland.
Merk auto? Ik heb nul verstand van auto’s. Ik vind een Mini Cooper leuk maar die zijn heel duur, dus dat gaat het niet worden.
Favoriete boek op dit moment? Het litteken van David van Susan Albulhawa. Het gaat over het Israëlisch-Palestijns conflict. Een onderwerp waar ik het vaak met mijn vader over heb en met een vriend die tijdens de middelbare school, hij was toen vijftien, naar Israël verhuisde. Hij is joods en zit nu al drie jaar in het leger. Ik stel hem vragen: waarom wil je dat? Je had ook in Nederland kunnen studeren. Maar geen dienstplicht vervullen is in Israël zoiets als bij ons zonder diploma de school verlaten. Bovendien: hoeveel besef je als je op je vijftiende emigreert? En wat doe je als je familie wil dat je dienst neemt.
Grootste verdriet? Het vertrek van die goeie vriend. En toen bleek dat mijn ouders allebei hartpatiënt zijn. Dat was erg schrikken. Ze sporten veel, het gaat nu goed.
Als kind was ik … altijd vrolijk en erg druk. Ik moest als jongste om aandacht vechten.
Ik ben de baas! Ik ben de baas over wat ik doe. Ik kan goed nee zeggen. Als ik geen zin in een feestje heb dan ga ik niet. Ik durf tegen de mening van een groep in te gaan en kan grenzen stellen. Dat heb ik van mijn ouders geleerd. Be yourself, zegt papa altijd als ik ergens heen ga.
Ik wacht op de prins op het witte paard. [ Lacht] Ik denk het wel. Ik neem geen genoegen met minder. Of die bestaat? Ben benieuwd, vast wel.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)