Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Ik rust mijn zaak

Ik rust mijn zaak

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

It seems I don’t get under it out. Too many people are soaring on my head to write about it: the English in the university. So I do that, always prepared to listen to the humans.

Tja mensen, ik kom vers terug van de Franse familiecamping waar ik mij staande heb gehouden met charbon de bois Frans, en ik verzeker u, dat is geen sinecure. Voor je het weet sta je je afwas te doen in de damesdouche omdat je de bordjes niet snapt, en als de lokale bevolking je de weg wijst naar het vogelreservaat dat de boekjes zo geestdriftig hebben aanbevolen, beland je zonder mankeren bij de kerncentrale aan de andere kant van de rivier.

Dus toen ik hier bij terugkomst in de People’s Paper al die klachten over stone coal English las dacht ik: bingo. Daar gaan we weer. Ze gaan ons weer bashen, ons hier in Maastricht, met onze internationale uni. Alsof stone coal English erg is! Laat ik het zo zeggen: op die Franse camping had ik me er heel wat beter mee gered dan met stone coal French. Maar die Fransen praten niks buiten de deur, dit tot verdriet van de vrouw. Dat is, ik zal het maar verklappen, een volbloed Limburgse van bij de oostelijke grens dus met Frans moet je haar niet aankomen. Haar Engels daarentegen is oppercharmantst. Engels met een zachte g, zal ik maar zeggen, met diepe Limburgse keelklanken zoals je die hier vaker hoort, dus je moet erg je best doen om het te volgen, maar de hoofdboodschap komt meestal wel over.

Zodra ik de Berg weer betrad heb ik me meteen vervoegd bij Germanicus. Om hem een hart onder de riem te steken. De man is in de People’s Paper erg onheus afgebrand, alleen maar omdat hij een Duitser is bij een Nederlandse uni die het Engels propageert. Van al die dingen deugde iets niet, geloof ik. Ik trof hem inderdaad in zak en as: “Kaik mal, Albert, iek doe natuurlich main oiserste best om die spraak te leren, und iek finde selber dat het jeden dag besser gaat, en iek geef main beste jaren an diet land, dus das man mai dan so in ein nationaal zeitung zu kacken zet, dat finde iek zwaar te verkroppen.”

Ik geef hem een bemoedigende pets op de schouder, complimenteer hem met dat prachtwoord ‘verkroppen’ dat zelfs heel veel autochtonen niet eens meer gebruiken, hij schokschoudert nog wat na maar zijn dankbare blik na mijn warme woorden ontgaat me niet. Met een “die komt er wel weer bovenop”, stel ik de dames van zijn secretariaat gerust, want ook daar ontwaarde ik zorgelijke gezichten.

En waar gaat het helemaal om? In de krant wordt een wetenschapper aangehaald die zich verzet tegen het oprukkende Engels met een merkwaardige redenering. Ik citeer even: “In het Nederlands heb ik veel meer synoniemen paraat. Grappen maken, subtiele toespelingen; dat kan ik minder goed in het Engels. Door Engels zo’n prominente rol op de universiteit te geven, haal je dus de academische subtiliteit, de hartstocht en de inspiratie weg uit het onderwijs. Dat is zonde.”

Mijn broek viel uit. In wat voor wereld leeft die man? Subtiele toespelingen? Hartstocht, inspiratie? Ziet die meneer wel eens een levende student? Denkt hij nu echt dat de jongens en meisjes op zoiets als academische subtiliteit zitten te wachten?

U snapt u wat ik bedoel. Ik rust mijn zaak.

Albert Bergbroeder

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: