Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Filosofie als een gesloten poort

Filosofie als een gesloten poort

Film: L’Avenir

Het verhaal : Nathalie Chazeaux (Isabelle Huppert), docente filosofie, is al 25 jaar getrouwd met haar man Heinz (André Marcon). Op een dag bekent haar man dat hij een ander heeft ontmoet en wenst te scheiden, en dan gaat het snel: Nathalie’s moeder (Edith Scob) overlijdt, haar contract bij een uitgeverij loopt ten einde en ze vervreemdt steeds meer van een jonge student (Roman Kolinka), die ze altijd heeft begeleid en bewonderd.

L’Avenir als een verfijnde Franse wijn dus, ja graag:

- Regisseur Mia Hansen-Love heeft met L’Avenir een gelaagde film gemaakt waarin ogenschijnlijk niet zoveel gebeurt maar tegelijkertijd onderhuids heel veel aan de hand is. Hansen-Love zoekt de grote emoties niet op. Sterker nog, ze onthoudt ons die als kijker. De dood van de moeder, de geboorte van een kind, het gebeurt allemaal buiten beeld. Hansen-Love neemt de kijker serieus en laat hem zelf voor een groot deel de film invullen.

- L’Avenir past in de traditie van Franse film waar veel gepraat wordt. Dit keer gelukkig niet zoveel over relaties maar wel over filosofie. Die gebruiken de hoofdpersonen om een ordening en overzicht in het leven aan te brengen maar het brengt Nathalie, Heinz en de jonge student niet dichter bij het leven. Het vervreemdt hen er juist van; door de overmatige rationalisatie blijft er weinig plek over voor emotie.

- De film heeft zeker een treurige ondertoon maar Mia Hansen-Love laat zich nergens verleiden tot melodrama. Ja, het leven van Nathalie wordt eenzamer maar tegelijkertijd concludeert ze dat ze vrijer is dan ooit.

L’Avenir als de onbeschofte Parijse ober, dus mag deze gifbeker aan mij voorbij gaan:

- Zeker als je eigen relatie ook al niet lekker loopt. Laat film alsjeblief leuk blijven zeg.

- Je hebt het wel gehad met die Franse praatfilms waarin tot Sint Juttemis geouwehoerd wordt. Film is beweging, dames en heren.

- Ja, doe nog maar eens een filosofietje, gelukkig zijn we niet pretentieus

Salomonsoordeel :

Regisseur Mia Hansen-Love overtreft haar leermeester en echtgenoot Olivier Assayas (Clouds of Sils Maria).  Ze maakt een film die ondanks het onderkoelde karakter en door het vele weglaten toch fascinerend en ja, op een onderhuidse manier, ook ontroerend is. En laten we niet vergeten hoezeer de regisseur wordt geholpen door Isabelle Huppert.

Jan Salden, docent filmtheorie aan de Maastricht Academia of Media, Design & Technology

 

Zie hier het filmprogramma  van LumièrePathé en Euroscoop

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)