Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik stond al bijna bij Schoevers ingeschreven”

“Ik stond al bijna bij Schoevers ingeschreven”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Jacobine van den Brink (Harderwijk, 1978) * In het dagelijks leven: hoogleraar Europees en nationaal bestuursrecht, sinds 1 juli 2016 * Burgerlijke staat: getrouwd met Hilco, twee dochters (1 en 3) * Woont in Putten

Op vakantie geweest naar… Corfu. Een weekje in juni. Een echte kindervakantie [lacht]. We hadden een huis gehuurd, samen met vrienden met kinderen van dezelfde leeftijd. Dat maakt het allemaal wat makkelijker.
Eerste dat ik ’s ochtends doe: Naar beneden om mijn lenzen in te zetten. Ik heb -4, dus die heb ik echt nodig. Onze badkamer is op de begane grond. We zijn van Den Haag naar Putten verhuisd en zitten nu tijdelijk in een huurwoning, in het kantoorpand van een voormalig loonwerkersbedrijf. Van buiten ziet het eruit als een boerderij maar van binnen heeft het nog de klassieke kantoorindeling met kamers van vijf bij vijf. Bij binnenkomst zie je zelfs nog het bordje ‘receptie’. Het is een beetje improviseren, maar we willen graag in Putten blijven, omdat mijn ouders daar ook wonen. We wachten tot we een geschikt huis vinden. Mijn man werkt voor KPN in Den Haag, hij is op woensdag en in het weekend thuis. Ik blijf door de week in Maastricht. Dagelijks op en neer rijden is te veel van het goede. Mijn ouders helpen gelukkig veel bij het opvangen van de kinderen.
Ik praat te vaak tegen mijzelf. Nee, niet tegen mijzelf, maar ik praat graag. Ik moet zorgen dat er een balans is tussen ontvangen en zenden [lacht]. Vroeger ergerde ik me aan mensen die in een tweegesprek nooit een vraag aan mij stelden, het leek wel desinteresse. Maar ik weet nu dat sommigen gewoon bang zijn om nieuwsgierig te lijken. Ik ben opgevoed met een open houding, even vragen hoe het is, wat hem of haar bezighoudt. Als je je kwetsbaar opstelt, kun je daar mooie vriendschappen voor terug krijgen.
Ik koop mijn hele hebben en houden online. Niet alles, maar wel veel, zeker sinds de kinderen er zijn. Ik heb gewoon minder tijd om naar de stad te gaan. Ik ben een groot Bijenkorf-fan, ze hebben een prettige online winkel.
De laatste keer dat ik mijn studentenhuis zag… Heb ik niet gehad. Toen ik rechten ging studeren aan de Universiteit Utrecht wilde ik in ieder geval het eerste jaar thuis blijven. En dat beviel prima, mijn hele studietijd ben ik daar gebleven. Als ik in de studentenhuizen van vriendinnen op bezoek was, vond ik het er zó vies. Nee, het studentenleven trok me niet. Achteraf zou ik het anders doen. Het is goed om op je 18e zelfstandig te gaan wonen.
Zomergasten of Linda’s Zomerweek? Geen van beide. Ik heb geen geduld om drie uur naar iemand op televisie te luisteren, ik kijk überhaupt weinig. Van detectives houd ik wel, die kijk ik op de laptop of de iPad. Ik ben altijd bezig: kijk ik televisie dan ben ik ook aan het breien. Ik heb van mijn coach geleerd dat ontspannen – niks doen – ook mag. Die coach heb ik al jaren, heel fijn, want zij leert mij te reflecteren. Ik houd van mijn werk, kan het moeilijk loslaten.
Als ik één ding aan mijn lijf mocht veranderen… Niets. Je bent zoals je bent. Ieder mens is uniek en daarom mooi.
Mijn grote liefde: Hilco. Ik heb hem in de Bethlehemkerk in Den Haag leren kennen, in een vriendengroep. Voor mij was het liefde op het eerste gezicht, maar van zijn kant niet hoor. Het heeft wat moeite gekost, maar de aanhouder wint. We zijn zeven jaar samen.
Natuurlijk blader ook ik door de Story als ik in de wachtkamer zit. Zonde van de tijd, ik ben totaal niet geïnteresseerd in BN-verhalen. Ik neem altijd mijn eigen krant mee, NRC Next. Vooral de carrièrebijlage van woensdag waardeer ik enorm, de column van Japke-d. Bouma over kantoor, zo lollig. Ik heb veel interesse in leiderschap, vind het leuk om te lezen hoe je je persoonlijk kunt ontwikkelen, wat mij betreft een ondergewaardeerd thema in de wetenschapswereld. Wat mijn hoogleraarschap betreft: ik heb altijd ambities gehad en wist dat er in Leiden [waar ze is gepromoveerd en universitair docent was] voorlopig geen plekken vrij zouden komen. Toen ik de vacature in Maastricht tegenkwam, heb ik gesolliciteerd. Ik had geen idee hoe zo’n procedure zou verlopen.
Als kind sloeg ik al stappen over. Ik heb geen klas overgeslagen, maar was wel leergierig. Ik kon al lezen voordat ik naar school ging. In sport was ik geen uitblinker, ik had geen balgevoel. Muziek kon en kan me nog steeds bekoren. Ik zing al jaren (sopraan), net als mijn moeder, tantes, nichtjes. Mijn zus is professioneel zangeres. Bij haar neem ik af en toe les. Vaya con Dios heet mijn koor, we zijn met twaalf dames.
Het vertrek van Groot-Brittannië is voor Europa het begin van het einde. Ik houd me vooral bezig met Europese subsidieregelingen – waar gaan de Europese subsidies naartoe, hoeveel wordt er verdeeld, et cetera. Maar los daarvan kan ik mij goed voorstellen dat mensen vinden dat ze weinig invloed hebben op alle beslissingen die in Brussel worden genomen terwijl het wel hun portemonnee raakt. De Europese samenwerking is beter geweest en dat is zachtjes uitgedrukt. Europa moet haar ambities bijstellen, we moeten nadenken over wat verstandig is, welke koers we moeten gaan varen. Ik sta er zelf echter heel neutraal in, ben geen Europa-gelovige, maar volg wel al het EU-nieuws op de voet.
Toen ik vijf was, wilde ik prinses worden, toen ik 17 was advocaat: Op mijn vijfde wilde ik verpleegkundige worden. Ik was veel ziek, had hypoglykemie, een tekort aan suiker, en lag ieder jaar wel een paar dagen aan het infuus in het ziekenhuis. Sinds mijn tiende gaat het beter. Door yoghurt met druivensuiker te eten kon ik de flauwte voor zijn. Na het vwo wilde ik secretaresse worden, hield ervan om dingen te regelen, ik stond al bijna bij Schoevers ingeschreven. Mijn oom raadde het mij af, zo van ‘je gaat met jouw eindcijfers toch geen secretaresse worden’. Uiteindelijk werd het een studie rechtsgeleerdheid aan de Universiteit Utrecht. Ik haalde hoge cijfers, vond het fantastisch, vooral staats-en bestuursrecht.
Moeilijkste aan wetenschapper zijn: Ik heb geleerd om mijn eigen pad te volgen maar dat is niet gemakkelijk. Ik zie het om me heen: jongere collega’s die zich vergelijken met anderen, met andermans publicatielijst, terwijl ik het zó belangrijk vind dat je naar jezelf luistert. Je moet uitgaan van je eigen kracht. Natuurlijk is er veel competitie, je vraagt je af of je na je promotie mag blijven of niet, maar mijn advies is: ‘Wees daar niet zo mee bezig, doe wat je leuk vindt.’ Ik geloof echt dat alles op z’n pootjes terechtkomt.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)