Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"Ik gaf les in Washington DC en dacht: ‘Waarom trouwen we niet in Amerika?’"

"Ik gaf les in Washington DC en dacht: ‘Waarom trouwen we niet in Amerika?’"

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Sophie Vanhoonacker (Knokke, 1962)/ decaan faculteit cultuur- en maatschappijwetenschappen sinds 1 januari 2016 en hoogleraar administrative governance/ getrouwd met Bernard, zoon Gil (18)/ Woont in Maastricht

Slechtste plan ooit: In een impulsieve bui heb ik in ons oude huis de voortuin leeggehaald. Ik had er genoeg van, daar ‘trok’ helemaal niets. Maar toen was het dus kaal… twee maanden lang. Mensen kwamen langs, vroegen wat ik van plan was, opperden ideeën. Uiteindelijk heeft mijn man een mooi gestructureerde tuin bedacht. Hij heeft er kijk op, is architect, of eigenlijk architectuurtheoreticus. Als hij het aan mij had overgelaten, was het één groot rommeltje geworden. Uiteindelijk hebben we het huis verkocht en zijn er studenten ingetrokken.
Wat mijn collega’s niet van mij weten: Ik ben vrij gesloten en plaats mijzelf niet graag in het middelpunt van de belangstelling. Ook leg ik mijn hele leven niet graag op tafel. Waarom ik aan deze serie meedoe? Ik vind dat het hoort bij mijn functie als decaan. Mijn ouders zijn net als ik luisteraars, geen grote babbelaars. Mensen kwamen graag bij ons over de vloer voor advies. Ik ben de oudste thuis, ik had een fijne jeugd – ik ben in Brugge opgegroeid met een zus en een broer. Mijn ouders vonden het belangrijk dat we onze talen spraken en verschillende culturen leerden kennen – mijn moeder was museumgids, zij heeft een grote passie voor hedendaagse kunst, mijn vader was tandarts met een passie voor geschiedenis. We werden naar taalkampen gestuurd in Engeland en Frankrijk. Dat was in België eigenlijk vrij gebruikelijk. Je deed er je taalcursus, maar ook sportactiviteiten en spelletjes.
Welk huisdier komt er niet in? Ik ben allergisch voor honden en katten, ik ga niezen en krijg prikkende ogen. Als kind had ik nergens last van, rond mijn 20ste is het begonnen. Mijn zoon wilde altijd graag een huisdier, maar we hebben het bij een goudvis en zebravinkjes gelaten. O ja, we hadden ook ooit een hamster, die leefde op de tweede verdieping vanwege mijn allergie.
Ik ben een puinruimer. Zo zie ik mijzelf niet. Toen ik begin dit jaar decaan werd bij Fasos waren bijna alle herstelplannen goedgekeurd [de faculteit kreeg drie jaar geleden zeven gele kaarten van accreditatieorgaan NVAO]. Ik kon met een schone lei beginnen en dat voelde heel erg goed. Wat dat betreft heeft de faculteit ook echt haar lessen geleerd. Ik zie mijzelf als iemand die het werk voortzet, er zijn nieuwe ontwikkelingen gaande vanuit Europa, Den Haag, in het onderzoek, het onderwijs en ik vind het leuk om daarmee bezig te zijn. Ik ben bestuurder, maar wil het contact met studenten behouden. Af en toe geef ik nog les, ik vind het prachtig om te zien hoe die jonge mensen zich ontwikkelen.
Wat de Belgen veel beter kunnen: Dinertjes organiseren. Onlangs sprak ik iemand die was uitgenodigd voor een glaasje bij Belgen thuis. Nou, dat werd dus een grote maaltijd, er kwam zelfs nog iemand zingen. Dat ‘groots’ uitpakken, herken ik. Bij mijn ouders kwamen geregeld vrienden over de vloer. Mijn moeder dacht altijd dat ze te weinig had. Dan werd ik net voordat het bezoek kwam, nog even op pad gestuurd om extra’s te halen. Vervolgens hadden we natuurlijk voor drie dagen eten.
Mijn muzieksmaak lijkt totaal niet op die van mijn man: Jawel, we houden beiden van klassiek (Bach, cello) en hedendaagse muziek. Ik kan ook genieten van David Bowie, The Police, Peter Gabriel en The Doors. We hebben een abonnement op iTunes. Mijn man bepaalt de muziek, hij is onze DJ. Hij is ook een goed pianist. Ik heb blokfluit-, altfluit- en gitaarlessen gevolgd, maar dat is op laag niveau gebleven. Niet mijn sterkste punt, zullen we maar zeggen.
Ik ben de lolbroek van het managementteam. Nee, niet de lolbroek. Ik houd wel erg van lachen, ik ben een goed subject. In ons team hangt een goede sfeer, we hebben veel plezier en met ons allen veel gevoel voor humor.
Boek op mijn nachtkastje: American Pastoral van Philip Roth, een persoonlijk verhaal dat zich in de VS afspeelt na de Tweede Wereldoorlog. We waren van de zomer op vakantie in Californië toen ik het daar in een alternatieve boekhandel kocht. Ik lees graag, maar het komt er door alle drukte minder van dan ik zou willen. Dikke boeken bewaar ik voor de zomer, meestal lees ik ze dan in één ruk uit – wat me nu overigens niet is gelukt. We waren veel onderweg. We hebben een fantastische rondreis gemaakt langs de Pacific met Los Angeles als eindpunt. Onze zoon ging mee – de bestemming viel natuurlijk in de smaak. Hij is achttien en begonnen aan een studie politieke wetenschappen in Reims.
Laatste cadeau dat ik van mijn zoon kreeg: Dat moet voor ‘moedertjesdag’ zijn geweest, parfum van Calvin Klein.
Je denkt toch niet dat ik de fiets pak. Ik pak altijd de fiets, zelfs als het op loopafstand is. Toen ik nog bij EIPA werkte [European Institute of Public Administration aan het Onze Lieve Vrouweplein, 1987-2001], woonde ik zowat om de hoek, en toch ging ik met de fiets. Ik vind het fijn en daarnaast houd ik niet van autorijden. Twee jaar geleden heb ik een e-bike aangeschaft. Ik vond het in eerste instantie onzin, maar mijn man dacht dat ik er veel plezier van zou hebben. We fietsen bijna ieder weekend, met een e-bike kom je een stuk verder.
Meest verdrietige periode: Toen mijn oma stierf, de moeder van mijn moeder. Ze was een bijzonder mens. Haar man had ze verloren in de oorlog, ze bleef achter met drie kinderen en besloot een hotel te kopen in Knokke. Daar is ze op haar 75ste plotseling overleden. We kwamen er vaak, later ging ik er zomers werken, aan de receptie bijvoorbeeld. Daar heb ik veel van geleerd, omgaan met hectiek, omgaan met verschillende karakters.
Op mijn bucketlist: Een reis naar Argentinië. Jorge Luis Borges is een auteur waar ik van houd, net als de tango, de melancholieke sfeer. Misschien dat we er komend jaar naartoe gaan.
Mijn huwelijksdag was de mooiste van mijn leven: Het was een mooie dag, maar de mooiste is de geboortedag van Gil. We zijn in 1992 getrouwd in Virginia. Ik gaf les in Washington DC – een zomercursus aan Amerikaanse studenten – en dacht: ‘Waarom trouwen we niet in Amerika?’ Het is er makkelijk te regelen. Ik deed het voorwerk – regelde de locatie, een hotel en de trouwambtenaar – en in klein gezelschap trouwden we.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)