Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Feest!!!

Feest!!!

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Ik was bij het feest! Haha, en jullie allemaal niet! Tja, dames en heren, ik lees mijn e-mail óók in de vakantie. Want ons illustere Hoge College zou wel eens iets belangrijks rond kunnen sturen. Zoiets moet je nooit uitsluiten, toch? En inderdaad, daar kwam de uitnodiging voor het personeelsfeest, na de academische opening. Dus ik vul het elektronische formuliertje in, meld dat mevrouw B. ook meekomt (die laat zich de UM-feestjes nooit door de neus boren) en mocht me dus aan het begin van de avond bij de ingang van de Berg melden. Met de andere lucky bastards die op tijd hadden ingetekend. Want vol=vol, zelfs aan een universiteit die “open en inclusief” wil zijn, zo lees ik in het nieuwe vijfjarenplan; maar daarover een volgende keer.

Wij schrijden dus het bordes op en wat nóóóóit gebeurt, gebeurde nu wel: twee opperbazen die mij persoonlijk de hand drukken bij de toegangsdeur! Ik was er zo opgewonden van dat ik niet kon kiezen, links Germanicus, rechts Nick Boss. Heb daarom van beiden maar de uitgestrekte hand gegrepen, ze stonden het met een glimlach toe. (Heb nog wel een kleine suggestie: waarom voortaan niet iedere werkdag verwelkomd door een van onze drie toppers? Het gaat de kwaliteit van onze ambtelijke adviezen ten goede komen, reken maar!)

Die bestuurlijke glimlach was er voor de rest van de avond niet meer af te beitelen. Kwam dat omdat ze niet in de rij voor de barbecue hoefden te staan? Omdat ze een rijkelijk gevuld bordje kregen aangereikt door een ondergeschikte, met elk drie stukjes vlees in plaats van de twee voor het voetvolk? Ik weet het niet hoor, heb niks gezien, maar mevrouw B. en ik hebben toch een dik half uur in slakkengang naar voren mogen schuifelen in een rij die nog het meest aan een Russische gaarkeuken deed denken. Niet getreurd, ondertussen gemoedelijk gebabbeld met collega’s, gezamenlijk gefoeterd op de onverlaten die een rechtstreekse sluiproute naar de bbq op de parkeerplaats benutten, iets waarvoor wij ons moreel gezien te hoog achtten, dus dat schiep nog eens een extra band. Wat moet me verder van het hart? Een paar observaties:

-Germanicus die ritmisch met de muziek meedeint als zuster Miranda eraan komt. U weet wel, de verpleegkundig opgeleide directeur bij de psychologen. Zij swingt eventjes mee, het duurt maar een fractie van een seconde maar het was, hoe zal ik het zeggen, ronduit ontroerend.

-Heren collega’s die een glaasje lusten, die ik (wegens opspelende prostaat vaak naar de wc) bij een urinoir zie staan en als ik na een half uurtje terugkom staan ze er nog.

-Germanicus die later op de avond ruim een uur innig gearmd staat met de nieuwe psychologiedecaan Anita Jansen. Het gezelschap heeft een hoop lol, maar erger is dat redacteuren van dit zogenaamd onafhankelijke blad dat u nu leest zich erbij voegen en mee gniffelen. Ik zou niets meer geloven van wat er deze en volgende weken in staat.

-Nog erger is dat de mij begeleidende redacteur, die lange met bril die nooit meer dan wat komma’s verplaatst, is waargenomen in een langdurig tête à tête met de meer dan charmante nieuwe rectrix, aan de rand van het feestgedruis. Waar blijft de professionele distantie? En wie verkocht hier zijn ziel aan wie?

-Een skifflegroepje dat zo zacht speelt dat het bijna zielig is.

-Dansende collega’s van wie ik niet wist dat ze meer dan hun mond konden bewegen. Met die spirit kunnen we er weer vijf jaar tegenaan.

Albert Bergbroeder

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: