Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Paleisje

Paleisje

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Een stukje voorbij het station, uitkijkend op het spoor, staat het zoetste huisje van Maastricht. Het is een klein, betonnen pandje met twee verdiepingen. Ik ben er nu al een paar keer langsgelopen, alleen lukt het mij maar niet om erachter te komen wat voor mensen in dit smoezelige krotje wonen. De lege wodkafles in de plantenbak buiten schreeuwt ‘studenten’, maar de vervaagde roze vlaggetjes voor het raam lijken mij meer iets voor een jong gezinnetje. Terwijl ik langsloop dendert een goederentrein langs. Misschien zijn het wel fanatieke treinspotters?

Het is lastig om het pand goed te analyseren, want telkens als ik langer dan 30 seconden blijf staan kijken krijg ik vreemde blikken van de mensen op straat. Om die reden ben ik mijn wekelijkse uitstapje naar de Lidl maar te voet gaan afleggen, aangezien het krotje op de route ligt. Zo kan ik er elke week een vluchtige blik op werpen. De plastic zakken in het gras, de neergesmeten fietsen onder het raam, de scheve deurmat, ik ken ze inmiddels allemaal uit mijn hoofd.

Soms vraag ik mij af wat mij zo fascineert aan dit huis. Het is nu niet bepaald een droomwoning. Als student ligt mijn esthetische lat sowieso al laag (weinig geld betekent blij met weinig), dus vertrouw ik wel op mijn gevoel wanneer ik concludeer dat dit kot toch echt onaangenaam is om in te wonen. Afgezien van de denderende treinen veroorzaakt de autoweg ook veel herrie, om nog maar te zwijgen van de rinkelende spoorboombellen. Dan is er nog de lugubere buitentrap naar de kelder, bedekt met dode bladeren, en de losse bakstenen op het dak. Wie aanbelt riskeert een schedelbasisfractuur.

Misschien zit de magie ‘m wel in het feit dat ondanks het afstotelijke, er toch mensen zijn die hier willen wonen. Mensen die de huur betalen, sporadisch de ramen lappen en wellicht af en toe de tuin besproeien. Wat voor beeld zouden de bewoners zelf hebben? Is dit het beste wat hen kon overkomen? Zijn het idealisten?

Dan valt plotseling mijn oog op het minuscule bordje rechts van de deur. Erop staat: Welkom in ONS paleisje. Die hoofdletters lijken te zeggen: “Ja we wéten dat het niet veel voorstelt, maar voor ons is het genoeg já?!”. Een licht agressieve, maar toch ook heel schattige boodschap. Tevreden wandel ik terug naar mijn eigen paleisje van veertien vierkante meter.

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

2016-09-23: Lex van Marion
Goed hoor!

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: