Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"Ik kan het nemen van een beslissing ad infinitum uitstellen"

"Ik kan het nemen van een beslissing ad infinitum uitstellen"

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Mark Vluggen (Heerlen, 1973)/ senior lecturer aan de School of Business and Economics, filmrecensent voor Observant/ samenwonend met Sylvia/ woont in Maastricht 

Waar op vakantie geweest? We hebben gewandeld in de Oostenrijkse Dolomieten. We gaan eigenlijk elk jaar de bergen in. De rugzak op en dan een paar dagen lopen en genieten van het uitzicht. Tegenwoordig doen we dat iets luxueuzer; onze bagage wordt van het ene naar het andere hotel gereden en wij lopen met een lichte dagrugzak van A naar B. Ik vind het ook fijn dat zo’n tocht gepland is, dan hoef ik ook niet meer na te denken over het programma.
Ik ging als kind graag naar school Ja, zonder meer. Ik zat op het Sophianum in Gulpen, in de buurt van Partij-Wittem waar mijn ouderlijk huis staat. School kostte me weinig moeite, met uitzondering van handvaardigheid, lichamelijke opvoeding en tekenen. Ik ben dan ook dankbaar voor het bestaan van de ‘genadezes’. Het was een gelukkige tijd.
Welke film moet iedereen volgens jou gezien hebben? The act of killing (2012) door Joshua Oppenheimer, dat vind ik de beste docu aller tijden. De film blikt terug op de massamoord op vermeende communisten in het Indonesië van Soeharto, en dan vooral uit het perspectief van de daders. Die vertellen vol trots over hun ‘heldendaden’ en spelen die in geënsceneerde scènes enthousiast na. Wurgmoorden, verkrachtingen, executies, enzovoort. Het interessante is dat ze gaandeweg lijken te gaan reflecteren op hun daden. Het is een documentaire waar ik slecht van geslapen heb; het gemak waarmee mensen iedere moraliteit overboord kunnen zetten, blijft onthutsend.
Ik kan boos worden over… Geleuter over kunst als ‘linkse hobby’. Je moet het de PVV nageven dat het ze qua woordkeus goed is gelukt het debat te framen, maar dan irriteert het me nog wel. Overigens word ik niet snel boos. Mensen zeggen me wel eens dat ik me gerust vaker kwaad mag maken.
Als kind wilde ik al bedrijfseconoom worden Nee. Ik heb die richting gekozen omdat ik op school goed was in economie. Eigenlijk deed ik op die leeftijd maar wat. Ik droomde ooit wel eens van een eigen radioprogramma, maar ja, mijn Limburgs accent hè… Bovendien had ik geen flauw idee hoe ik dat zou moeten doen. Ik heb bewondering voor studenten die écht een plan hebben. Ik ben dus uiteindelijk de onderwijskant opgegaan, en ik ben blij met hoe het nu is. Als ik een onderwijsgroep in loop, ben nog altijd op m’n gelukkigst. Dan kan ik weer twee uur m’n ding doen.
Wat is je beste eigenschap? Mijn uitstekende gevoel voor humor. Met mij kun je namelijk een slag lachen. Studenten (en docenten) aan een business school hebben nogal eens de neiging zichzelf vreselijk serieus te nemen; ik vind het fijn om af en toe met een relativerende grap de zaken weer in perspectief te plaatsen.
Wat is je slechtste eigenschap? Mijn besluiteloosheid, ik kan het nemen van een beslissing ad infinitum uitstellen. Mijn vriendin heeft dat ook, dat helpt niet. Momenteel zijn we al twee jaar bezig te beslissen wat we met ons huis willen; verbouwen of verkopen? Ook vakantiebestemmingen uitzoeken is een jaarlijks terugkerende ramp.
Wie is je grote wetenschappelijke voorbeeld? Ik bewonder eerder docenten. De broers Tjeu en Jos Blommaert doceerden hier boekhouden. Vooral Jos Blommaert kon tijdens een college je ideeën helemaal laten kantelen. Dan overtuigde hij je een uur lang van een bepaalde kijk op een probleem, maakte hij een U-bocht op het einde en liet je vaak in totale verwarring achter. Ik vind ook dat een paper pas echt goed is als je na het lezen anders tegen een probleem aankijkt dan ervoor. Dat probeer ik ook te bereiken met het onderwijs dat ik geef.
Als ik een soundtrack voor mijn leven mocht kiezen… Dan heb ik, op basis van mijn eigen smaak, een voorkeur voor mijn heilige drie-eenheid: Bob Dylan, Nick Cave en Tom Waits. En om daar nog een vrouw aan toe te voegen; PJ Harvey. Vooral Nick Cave vind ik echt geweldig. Naar Nick Cave and the Bad Seeds luister ik al meer dan dertig jaar. Hij kan alles: van verbijsterend intiem en romantisch tot schuimbekkend rauw, angstaanjagend en beklemmend. En live is de man altijd een belevenis; de manier waarop hij vorig jaar het Koninklijk Circus in Brussel in de fik zette met From her to eternity zal me voor de rest van mijn leven bijblijven.
Moederskind of vaderskind? Moederskind. Mijn moeder heeft meer het zachtaardige en gevoelige dat ik van mezelf herken. Ook is ze meer geïnteresseerd in literatuur en kunst. Ik heb trouwens een prima band met mijn vader. Hij moest op zijn veertiende al aan de slag in de mijnen, en werd later metselaar. Daarom legde hij veel nadruk op het belang van studeren. Ik moest in weekenden wel eens met hem mee om hem te helpen met klussen. De boodschap daarvan was: ‘zie maar hoe belangrijk het is om naar school te gaan’. Dat was eigenlijk niet heel erg nodig, want ik was een braaf kind dat hoge cijfers haalde.
Ik ben een feestbeest. Mijn vriendin en ik houden niet van feestjes. Als er een uitnodiging voor een bruiloft of een verjaardag op de trap ligt, zeggen we tegen elkaar: daar ligt weer een onheilstijding. Zo voelt dat ook echt. Collega’s zullen zeggen dat ik heel collegiaal ben, maar als ik op recepties een praatje moet maken met mensen die ik niet ken, dan moet ik een flinke drempel over. Eenmaal bezig, vind ik het leuk, maar ik zie er altijd tegenop. Van het weekend waren we met onze neefjes in Fun Valley. De hele dag de leuke oom spelen, ik vind het een opgave. Dat zou ik graag verbeteren aan mezelf, dat dat wat makkelijker gaat.
Ik ben een keukenprins. Ik kook graag. De laatste tijd is dat vooral Thais en Indonesisch. Als je daarvoor de ingrediënten kant-en-klaar inkoopt is dat allemaal veel te zout. Dus sta ik op zaterdag nog wel eens een currypasta te vijzelen.
Gezinsuitbreidingsplannen? Momenteel zijn we eerder gericht op inkrimping; we hebben een hele lieve maar stokoude poes die niet meer heel goed weet waar ze wel en niet mag plassen. We hebben bewust geen kinderen. Ik heb er niet zoveel mee, en ik heb bovendien nooit een ‘vaderwens’ gehad. Bovendien zou het voor ons leven bijzonder onpraktisch zijn. Nu heb ik de luxe dat ik met mijn vriendin spontaan kan besluiten naar Edinburgh te vliegen voor een concert van Antony & the Johnsons. Die vrijheid is ons veel waard.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)