Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik ben van de wilde ideeën en mijn man van de reality check”

 “Ik ben van de wilde ideeën en mijn man van de reality check”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Ellen Narinx-Schrauwen (44, Helmond)/ valorisatiemedewerker bij het Departement Data Science and Knowledge Engineering, sinds 2015/ getrouwd met Arjen, twee dochters: Sophie (12) en Elise (8)/ woont in Berg en Terblijt

Ik kom uit een VVD-gezin. [lacht] Totaal niet. Mijn vader was leraar op de Lagere Technische School (LTS), zoals die toen heette, en mijn moeder deed de administratie in een jeugdinstelling. Voeg daarbij mijn broer die in het sociaal-maatschappelijk werk zit en je hebt het tegenovergestelde van een VVD-gezin. Ik heb altijd veel respect gehad voor mijn vader. Hij was nummer 14 in een Brabants gezin van 16 en hoefde niet te rekenen op veel onderwijs. Hij is al jong gaan werken en heeft zich in avondcursussen geschoold tot docent. Hij gaf op het laatst ook les op het hbo maar is altijd verbonden gebleven aan de LTS. Hij vond het belangrijk om de jongens vooruit te helpen die het van meet af aan al moeilijk hadden. Die sociale bewogenheid heeft mijn broer geërfd.
Ik verheug me op de herfst. Wel als die zo mooi blijft als nu, met zon en lekkere temperaturen. Ik ben niet zo van de regen en de wind, al word ik daar ook weer niet zwaarmoedig van. Ik ben nogal positief ingesteld. Collega’s in een eerdere baan noemden me ooit een professioneel blij ei.
Als scholier joeg ik leraren de gordijnen in. Helemaal niet. Ik was eerder een modelscholier, vond het leuk op school, kon goed leren. Ik was die ‘vervelende’ leerling die constant haar vinger opstak, was nieuwsgierig. Ik hoefde niet de beste van de klas te zijn, maar ik ben wel altijd een veelvraat geweest. Tijdens mijn studie bedrijfscommunicatie in Nijmegen zei een docent: ‘Ik zie je overal, op het sportcentrum, op je werkplek, waarom concentreer je je niet op je studie? Waarom niet één ding goed doen in plaats van veel dingen matig? Confronterend maar wel zinvol, want het werkte: ik haalde daarna veel hogere cijfers.
Ik ben dol op verhuizen. Ik hou er niet van maar ik ben wel dertien keer verhuisd tussen mijn 18e en mijn 30e. Voor studie en werk heb ik onder meer in Leiden gewoond, Mons, Brussel, Utrecht. België was een shock. Ik had beter voor het Midden-Oosten kunnen kiezen, omdat ik dan beter voorbereid was op de cultuurverschillen. Daar hou je minder rekening mee als je maar één grens oversteekt en de taal spreekt. Het waren vooral de omgangsvormen waar ik aan moest wennen, de ongeschreven hiërarchie onder studenten. Niet je vaardigheden maar je afkomst bepaalde in studieverenigingen in Mons of je in aanmerking kwam voor erebaantjes. Mons was ook een verhaal apart, geloof ik, met aardig wat elitaire kringen.
Het leven kan raar lopen. Ja, ik had nooit verwacht dat ik met bedrijfscommunicatie onder kennistechnologen zou belanden. Ik ben een echte alfa maar voel me inmiddels thuis bij de bèta’s. Ik ben zelfs getrouwd met een kennistechnoloog, mijn eigen helpdesk.
Een Griekse filosoof zei ooit: een niet-onderzocht leven is niet de moeite waard om geleefd te worden. Ja en nee. Ik denk zelf wel degelijk na over hoe, wat en waar, maar ik geloof niet zo in de maakbaarheid van jezelf als mens, dat je jezelf grondig kunt veranderen. Ik zie mezelf al helemaal geen radicale beslissingen nemen. Als guilty pleasure kijk ik graag naar het tv-programma Ik vertrek. Naar mensen die de oplossing voor hun problemen zoeken in een B&B openen in een ander land, waar ze de weg niet kennen en de taal niet spreken. Niets voor mij. Ben ik te praktisch voor ingesteld.
Niemand is perfect. Nee, ik zeker niet. Geduld is bijvoorbeeld niet mijn sterkste punt. Ik kan niet wachten om met dingen aan de slag te gaan. Dat heb ik al mijn leven lang. Ik wil alles en snel. Op zeker moment heb ik mezelf gedwongen om eigen kleding te gaan maken. Heel therapeutisch voor mij, omdat je heel geconcentreerd en nauwkeurig te werk moet gaan. Toen de kinderen kwamen, ben ik ermee gestopt. Het laatste wat ik heb gemaakt, is een gordijntje voor de wieg. Of ik familie ben van modejournaliste Cécile Narinx? Nee, mijn meisjesnaam is Schrauwen. Mijn man trouwens ook niet.
Als mijn man één ding kon veranderen aan mij... Dan zou hij willen dat ik minder druk was. Ik praat veel, maak veel plannen, terwijl mijn man juist bedachtzaam is. Hij is het type projectmanager dat het budget niet overschrijdt en op tijd klaar is. Als we het huis opnieuw inrichten, dan krijg ik van hem een budget en een tijdplan. Ik ga vervolgens van alles bedenken en hij bewaakt de kaders. Je kunt zeggen dat ik van de wilde ideeën ben en hij van de reality check.
Leuk, verrassingen! [aarzelend] Ja. Ik aarzel omdat ik zelf meestal degene ben die anderen verrast. Dat neemt niet weg dat manlief soms in staat is om achter mijn rug om iets te regelen. Wat des te leuker is als het lukt. Laatst was hij op mijn verjaardag voor zijn werk op reis. Met de jongste had hij toen afgesproken dat ze op de dag zelf, op een specifiek tijdstip, met het cadeau tevoorschijn zou  komen. Normaal gesproken kan ze niets voor zichzelf houden maar op mijn verjaardag was het wonderwel gelukt.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)