Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Meisjes plagen

Meisjes plagen

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Gisteren ben ik met twee vrienden bij Ibrahim gaan eten. Hij had de enige tafel in zijn appartement riant bedekt met bakken vol kip, salade, sauzen, en stapels injera: een soort Afrikaanse pannenkoek. We zaten pas een paar minuten te eten toen de bel ging. Twee jongens, ogenschijnlijk halverwege de twintig, kwamen enthousiast de woonkamer binnen. De ene was lang en droeg een shirt met legerprint en gescheurde jeans. De verdwenen inhoud van de fles rode wijn in zijn hand verklaarde zijn iets te brede glimlach. Licht wankelend stelde hij zich voor als Viktor. De andere bezoeker leek niet onder invloed en gaf mij een bescheiden hand. Zijn zwarte haar zat jaloersmakend in model. “Ik ben Nasim.”

De jongens hoefden geen eten en begonnen meteen over zichzelf te vertellen. Nasim was twee jaar geleden gevlucht uit Syrië om zijn dienstplicht in het leger van Assad te ontlopen. Onderweg naar Nederland had hij zes verschillende gevangenissen vanbinnen gezien. Viktor mompelde iets over vluchten vanwege “political reasons” en vertelde dat behalve hij de rest van zijn familie nog in Oekraïne woonde. Ik moest moeite doen om de zin “ik zit gewoon in een kamer met échte vluchtelingen” uit mijn hoofd te rammen.

De jongens kenden elkaar van hun cursus Nederlands. “I just passed my first exam. I drink to celebrate”, zei Viktor en vroeg vervolgens of ik getrouwd was. Vragend keek ik hem aan. Wilde hij iets van mij? Mijn stem trilde een beetje toen ik vroeg wat hij bedoelde. “Because you have a ring around your wedding finger.” Nasim grinnikte. “In Aleppo hebben de auto’s geen toeters. Als je daar gaat trouwen en je wil dat laten zien, klem je een Kalasjnikov tussen het autoraam en schiet je af en toe in de lucht.” Ibrahim knikte enthousiast, “in Eritrea ook!”. Ik keek naar Leon voor een reactie, maar die staarde ongeïnteresseerd naar zijn telefoon. Was ik de enige die diep onder de indruk was?

Tot slot bedacht Nasim dat het leuk was om mij wat Arabisch te leren. Na mijn naam te hebben opgeschreven en uit te hebben gelegd hoe de tekens verbonden moesten worden, krabbelde hij nog iets op het papiertje. Grinnikend liet hij het aan Ibrahim zien. Deze keek geschokt naar het papier en begon ongemakkelijk op zijn stoel te schuiven. “Wat staat daar dan?” vroeg ik. Nasim keek mij aan met een ondeugende glimlach: “Zij is lelijk.”

Getraumatiseerd of niet, de jongen wist nog hoe hij meisjes moest plagen. Gelukkig.

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: