Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"Mijn vader en ik zijn allebei individualistisch, eigenheimers. We trekken ons eigen plan"

"Mijn vader en ik zijn allebei individualistisch, eigenheimers. We trekken ons eigen plan"

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Stephan Hoek (Geldrop, 49)/ bestuurlijk woordvoerder UM (a.i.), eigenaar Hoek Communicatie, partner Blue Note Communicatie, voorzitter netwerk van communicatie professionals CC-03/ woont in Helmond/ latrelatie met Femke, stiefdochter Joy (21), zoon Yannick (19), dochter Emma (15)

Ik was liever voetbaltrainer geworden. Ik vind trainen leuk, of het nu gaat om voetbal, hockey of omgaan met de media. Samen een dag lang in een hok zitten of op het veld staan en dan vaardigheden oefenen. Zelf was en ben ik heel sportief, maar heb nooit de top bereikt. Ik heb CIOS gedaan, had als hoofdvak judo, en bijvakken kanovaren en langlaufen. Ik deed ook aan boksen. Mooie sport, dat boksen, je traint je hele lichaam, het is fysiek en technisch zwaar. Ja, ik heb klappen op mijn hoofd gehad, op een bepaald moment krijg je meer blessures, toen ben ik ermee gestopt. Nu fiets ik. Voor de lol met een clubje, al is er wel een serieuze ondertoon want je probeert elkaar op zondagochtend toch verrot te rijden.
Hockey is ook leuk. Daar heb ik een traumaatje bij opgelopen. Mijn dochter Emma werd twee jaar geleden uitgekozen voor de hockeyselectie van Zuid-Nederland. Dan groei je als vader twee meter: uit die duizenden meisjes kiezen ze jouw kind. Een jaar lang reed ik haar iedere maandagavond naar de bondstraining in Den Bosch. En toen zei ze vorig jaar: ik stop ermee. Ze had er geen plezier meer in. Dat was even slikken, ik zag haar al in het Nederlands elftal spelen.
Ik houd wel van een bestuurlijke crisis. Ik houd van een crisis, dat wel. Voor mij zijn dat professioneel de krenten in de pap, ik moet dan snel schakelen, analyseren, en onder druk werken. Een rustig voortkabbelend werkend leven is niets voor mij. Het zal mijn karakter wel zijn: ik ben onrustig (vooral in mijn hoofd), nieuwsgierig en altijd op zoek naar nieuwe dingen. Ik wil me continu verbeteren. Een vaste baan kan wel, als er maar veel afwisseling in zit, zowel qua taken als inzet van vaardigheden.
Ik hecht aan mijn roots. Mijn moeder is geboren in Indonesië, mijn opa was KNIL-militair. Ik volg met belangstelling het nieuws over de oorlogsmisdaden gepleegd door Nederlanders tijdens de politionele acties in Nederlands-Indië. Ook omdat mijn zoon er vorig jaar een werkstuk over schreef. Ik schrik van zo’n rapport. Mijn twee oudere zussen en broer zeggen dat ik de oogappel van mijn moeder ben. Ze zou veel minder kritisch ten opzichte van mij zijn, ze gaat anders met mij om, zeggen ze. Zelf voel ik me een kind van beide ouders. Ik heb het uiterlijk van mijn moeder en het karakter van mijn vader, ook een ondernemer. Hij had winkels in tweedehands design – kleding en interieur – en antiek in Eindhoven en Leiden. We zijn allebei individualistisch, allebei eigenheimers. We trekken ons eigen plan.
Als je vriendin één ding aan je mocht veranderen dan …
[Lacht] zou ze willen dat ik haar eerder en meer bij beslissingen en dingen die ik doe, betrek. Mijn eerste impuls is altijd: ik regel het zelf. Ik probeer dat te veranderen, maar de natuur is soms nog sterker.
Wat is het ergste dat je ooit is overkomen? [Het blijft een tijd stil] Ik vind dingen niet snel erg. Veel zaken horen bij het leven, zoals oud worden en dan sterven. Wat ik heel erg vond was de dood van een neefje. Hij stierf vorig jaar plotseling in zijn slaap. Hij was pas veertien, zou met vrienden carnaval gaan vieren. Hartfalen denken ze. Ik vind dat vreselijk voor zijn ouders, maar ook voor mijn zoon en dochter die veel met hem optrokken.
Blokfluit of piano? [Grinnikt] Denk meteen aan zus. Die zat vroeger op blokfluitles en liep continu te fluiten door het huis. Daar werd ik helemaal gestoord van. Voor pianisten heb ik bewondering, het is verrekte knap, die oog-hand coördinatie en dan ook nog de voeten gebruiken. Ik ben fan van de Cat Stevens uit de jaren zeventig, die speelde ook piano.
Mijn paard heet Black Beauty. [Grinnikt weer] Het paard van mijn vriendin heet Spam. Ik mag er wel eens op zitten als hij moet uitrijden. Ik wil het graag leren, maar het moet dan meteen fanatiek. Niet een keer in de week een half uur, maar binnen een paar weken goed kunnen rijden. Die tijd komt nog wel.
Grootste droom.  Samen met Femke een huis kopen in het buitengebied van Eindhoven en Helmond. Liefst met een paard aan huis. Ja, zij is mijn grote liefde. Zij begrijpt mij, ik kan goed met haar praten, over alles eigenlijk. We hebben dezelfde dromen, allebei sportief, allebei ondernemer, allebei Brabants.
Waar heb je spijt van? [Denkt na] Ik heb nergens spijt van, echt niet. Nou ja, misschien dat ik altijd teveel heb gewerkt en daardoor te weinig heb genoten van mijn kinderen, vrienden en cultuur. Het is wel verbeterd, maar ik werk nog steeds 50 uurtjes per week. En ik ben energie kwijt aan de mantelzorg voor mijn ouders die allebei hulpbehoevend zijn.
Als ik opsta ’s ochtends… zet ik mijn bril op, loop de trap af en groet mijn hond Flash, een Duitse herder die in de hal ligt. We gaan meteen aan de wandel. Daarna is het tijd voor koffie en de krant; doordeweeks het Eindhovens Dagblad, in het weekend de NRC en het FD.
Kroket of frikandel? Ik heb mezelf ooit wijsgemaakt dat een kroket gezond is. En nee, ik kan niet Indisch koken. Mijn moeder kon dat wel voor ze op dertigjarige leeftijd zware reuma kreeg. Ik denk met plezier terug aan de Indische rijsttafels die mijn oma en tantes maakten. Die waren altijd een feest.
De pers is een noodzakelijk kwaad. De pers is noodzakelijk. Journalisten houden bestuurders, bedrijven en instellingen scherp. Ze stellen misstanden aan de kaak en komen op voor de zwakkeren. Ik veel respect voor de journalistiek, ook al zitten we beroepsmatig altijd in een spanningsveld. We hoeven het ook niet eens te zijn, als we elkaar maar respecteren. O, dat klinkt soft, maar ik meen het wel.

Riki Janssen

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)