Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"Ik zou een slechte moeder zijn"

"Ik zou een slechte moeder zijn"

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Jozien Lebens (50, Maastricht)

Directiesecretaresse facilitaire dienst en coördinator secretariaat, sinds drie jaar

Woont in Maastricht

In scheiding

Leerpuntje: Ik ben perfectionistisch. Ik vind het heel normaal dat alles er goed uit moet zien, maar heb ook geleerd dat brieven of notulen voor het eigen secretariaatsoverleg niet zo gelikt hoeven te zijn als die voor het college van bestuur. Een wat losser geformuleerde zin mag wel. Daarvoor zullen ze me heus niet onthoofden.    Botox: laat maar komen. Ik ben niet vies van een face- of een eyelift. Een plooitje mag best worden gladgestreken. Als het mogelijk is, waarom niet? Alles met mate, dat wel. Ik vind het afschuwelijk als je er lelijker door wordt. Ik vind mijn uiterlijk belangrijk. Het geeft in de ochtend al een draai aan de dag, ik krijg er zelfvertrouwen van.  Moeilijke tijd in je leven. Nu. Ik heb erover gedacht om dit interview te verplaatsen, maar ja, van de andere kant: wat maakt het uit? Het is volgens mij de laatste roddel binnen de facilitaire dienst, haha. Ik bevind me op dit moment in een transitieperiode. Na 23 jaar gaan mijn man en ik uit elkaar. De rek is uit de relatie. We hebben prachtige jaren gehad, hopen ook goede vrienden te blijven, maar hebben beiden besloten dat het over is. Waar het aan ligt? Dat weet ik niet... Het is een lastige keuze, een stap in het onbekende met veel rompslomp en geregel. En natuurlijk heb ik mijn momenten van angst, maar ik ben ook blij dat ik het heb aangekaart. Ik heb veel zin in het nieuwe leven. Ik red het wel.       Van wie zou je personal assistant willen zijn? De Amerikaanse president. Niet per se van Obama, maar het lijkt me geweldig om in zo’n hooggeplaatste functie te zitten. Nu ik geen relatie meer heb, zou zoiets ook kunnen. Ik ben er namelijk van overtuigd dat je een bepaald beroep alleen goed kan uitoefenen als je geen partner hebt of de volledige medewerking krijgt van je wederhelft.     Op de middelbare school was ik goed in: Scheikunde en talen. Ik vond het scheikundelokaal fantastisch met al die reageerbuizen en microscopen. Ik weet nog dat we een koeienoog hebben ontleed. Eng maar ook fascinerend. Misschien had ik onderzoeker moeten worden.      Typisch Jozien: Energiek, maar niet zoals een adhd’er [ze schatert het uit], ondernemend, gedreven, ambitieus. Jeetje, wat kan ik nog zeggen? Ik ren iedere week een rondje van zo’n 15 kilometer. Ze noemen me de locomotief. Ik enthousiasmeer mensen. Ik vind het niets om een hele dag stil te zitten op een stoel. Zonde van de dag.    Wie langer dan tien jaar aan de UM werkt, moet zijn horizon verbreden.  Ja, ik vind tien jaar een mooie periode om ergens te werken, maar het is ook goed om een stap vooruit te zetten. Ik wil groeien. Na tien jaar bij de economiefaculteit te hebben gewerkt als directiesecretaresse koos ik ruim vier jaar geleden voor een nieuwe uitdaging: een baan bij een bedrijf buiten de UM. Een nieuwe cultuur, een nieuwe omgeving. Te veel routine vind ik saai. Zet dat nog maar bij ‘Typisch Jozien’: ik houd niet van saai. Maar uiteindelijk bleek die baan niet bij mij te passen en ben ik toevalligerwijs weer teruggekomen bij de universiteit. De facilitaire dienst voelt wel anders dan de economiefaculteit. Het is hier meer een bedrijf.    De Tefaf is een rijkeluisattractie. Voor mij is de Tefaf het walhalla. Ik heb de opleiding antiekhandelaar gevolgd en ben restaurator keramiek. Ik vind het prachtig om verschillende soorten aardewerk te zien: een vruchtbaarheidsbeeldje van 700 na Christus, een bord uit 1940 of een grafvondst uit 1500. Het begon jaren geleden met een bord Maastrichts aardewerk. Ik ging naar rommelmarkten en kocht steeds meer. Ik ging soms zelfs op vrijdag, nog voor mijn werk, zo tegen vijf uur ’s ochtends, naar Luik om als eerste met een zaklamp door het aanbod te neuzen. Ik heb collega’s zo gek gekregen om met me mee te gaan. Intussen ben ik gegroeid, in antiek gaan handelen en spaar ik van het Maastrichts servies alleen nog Pompeia-servies uit 1800 met een mooi decor.     Op televisie gruwel ik van: TROS Radar. Ik vind het afgezaagd en niet meer zo interessant als vroeger. De onderwerpen vind ik pietluttig. Ze zeuren. Soms is het beter om op het hoogtepunt te stoppen.     Kinderen? Die hoef ik niet. Volgens mij word je geboren met een kinderwens of niet. Ik vind het leuk om iets met kinderen te doen, zoals cake bakken of schilderen, maar na twee dagen vind ik het goed. Als je een kind neemt, moet je je helemaal kunnen opofferen. Daarvoor wil ik zelf nog te veel. Ik zou een slechte moeder zijn.    Beste advies dat je ooit hebt gekregen? Geen advies. Vaak is een luisterend oor al goed en kom je vanzelf tot de beste keuze.    Op mijn schouder is het goed uithuilen. Ja, ik trek mensen aan. Ze vertellen al hun problemen, terwijl ik niet altijd wil weten waar iedereen mee zit. Maar goed, blijkbaar heb ik iets vertrouwds.    Wat weten we nog niet van jou? Dat ik vroeger heel geordend was. In mijn kledingkast lag alles op kleur gesorteerd. T-shirts haalde ik eruit om vervolgens weer op te vouwen zodat ze mooi op de stapel pasten. Dat heb ik nu niet meer. Het is bij mij wel netjes en schoon, maar er mag best hier of daar rommel liggen. En een tip: veeg nooit met een vinger over de kast als er stof op ligt, haha. Laat het gewoon liggen. Stoffen komt volgende week wel. 

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)