Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Bijna verliefd

Bijna verliefd

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Ik ben laatst bijna verliefd geworden. Het gebeurde voor ik er erg in had. Hij zat aan één van de tafels tegenover de mijne. Ik wist al dat hij niet zo iemand was als ik, iemand die bij elke beweging om zich heen kijkt om te zien wie er binnenloopt. Zo iemand die zich dan realiseert dat er wel heel veel knappe mensen in de bibliotheek zijn vandaag, en zich afvraagt waarom alle meisjes make up hebben opgedaan voor ze gingen studeren. Zo iemand die zichzelf vervolgens vervloekt omdat zij haar haren is vergeten te wassen, of dat leuke truitje die ochtend niet heeft aangetrokken. Enfin, zo iemand als ik was hij niet.

Ik ken hem wel, maar niet goed genoeg. Ik weet bijvoorbeeld niet of hij een broertje heeft. En of dat broertje dan ook toevallig kleine foutjes maakt tijdens het pianospelen, net als de mijne.  En of hij die imperfectie dan stiekem ook veel mooier vindt klinken dan de versie die hij kent van CD. Ik realiseer me dat ik mijn spullen alvast op de tafel had moeten leggen. Ik was hier al eerder, maar omdat hij mij niet heeft zien binnenkomen denkt hij vast dat ik expres vlakbij hem ben gaan zitten.

Hij hoest. Ik weet dat hij rookt en vraag me af of ik dat erg vind. Hij is bleek, zou hij vaak ziek zijn? Zou hij goed kunnen koken? Zou hij ook om mijn grappen kunnen grinniken, of ik vooral om die van hem? Hij fronst, maar hij is niet altijd zo serieus. Ik heb hem wel eens zien lachen.

Hij heeft nog steeds niet opgekeken van zijn scherm. De kleur van zijn ogen kan ik me niet meer herinneren. Een melancholische wind blaast door mijn hoofd, door mijn borstkas. Wat nou als ik precies een jaar vanaf nu nog steeds niet aan hem heb kunnen laten zien hoe leuk ik eigenlijk ben? Zal hij ooit weten dat ik heel goed zonder handen kan fietsen? Of dat ik in groep 8 tijdens mijn spreekbeurt over Michael Jackson de Moonwalk heb voorgedaan in de klas en vervolgens struikelde over de prullenbak?

Ik zet de muziek die in mijn oren schalt op pauze en zucht. Ik ben laatst van muziekstijl gewisseld en merk dat de nieuwe klanken mijn stemming flink beïnvloeden. Die opborrelende verliefdheid is maar schijn, vertel ik mezelf, en de vlinders waren simpelweg het gevolg van die fijne muziek. Dan kijkt hij op en zijn blik kruist vluchtig de mijne. Glinsterende bruine ogen. Een klein glimlachje. En bijna word ik weer verliefd.

Cato Boeschoten

 

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: