Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Pauselijk tempo

Pauselijk tempo

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Het was een warme zomerdag in augustus en het gezin had een dagje Avignon op de planning staan. Eerst een omweg gemaakt om sur le pont d’Avignon te dansen, maar omdat de entree niet binnen ons budget viel besloten we direct maar het centrum van de stad te gaan verkennen. Daar, midden op het centrale plein, stond het Palais des Papes.

Na de rij voor de tickets, de rij voor de detectiepoortjes én de rij voor de plattegronden te hebben getrotseerd, betraden we het bombastische bouwwerk via de binnenplaats. De betonnen looppaden, voorzien van plastic pijlen, maakten het een lichte uitdaging om je in de veertiende eeuw te wanen, maar dit werd al snel verholpen door een aantal museummedewerkers die in authentiek kostuum audiotours aan het uitdelen waren.

Er waren maar liefst 766 items in het paleis met allemaal hun eigen verhaal, vertelde de vrouw in de gele satijnen jurk. Ik vroeg me af of ze betaald kreeg om zich elke dag in haar korset te wurmen en stelde me voor hoe haar baas met moeite had toegestemd dat de gympen aan mochten blijven vandaag, vanwege de warmte. Grijswitte All Stars piepten onder haar rok vandaan. Gretig pakte ik het apparaat aan en bestudeerde de nummers. “Begin met nummer 24”, zei de gele prinses. Voor ik kon vragen hoe de andere 23 nummers waren gesneuveld was ze alweer verdwenen.

Na een aantal verhaaltjes over het paleis, de oorspronkelijke bewoners en hun bezittingen viel het mij op dat de Nederlandse stem in mijn oren een licht spraakgebrek had. Schatkamer werd schatkáámer en Paus Benedictus werd weifelend uitgesproken als “Pausbene…Dictus?”. Daarbovenop bezat het stel dat naast mij liep de lastige combinatie van hetzelfde audiotour-tempo als ik én een constant schreeuwende peuter. Het was niet in ze opgekomen dat een paleis met een vloeroppervlak van 15.000 vierkante meter best uitdagend kon zijn voor een knaapje van drie. Toen ik in de holle, vermoeide ogen van de moeder keek realiseerde ik me dat zij wellicht vaker moeite had met vooruit denken.

Als klap op de vuurpijl had mijn vader besloten het paleis te bewandelen in zijn persoonlijke ‘museumtempo’, wat ongeveer 7 procent van een standaard looppas behelst. Zo betraden wij het gebouw in het ochtendlicht, en zo waren de winkels buiten inmiddels gesloten toen we onze audiotour beëindigden. Nog even door de giftshop ter grootte van een hockeyveld, en onze impressie van Avignon was compleet. Waren we maar bij die verdraaide brug gebleven.  

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: