Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Mijn vader belde me iedere avond om 20.15 uur. Dat mis ik ontiegelijk”

“Mijn vader belde me iedere avond om 20.15 uur. Dat mis ik ontiegelijk”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Erik Lamkin (50, Maastricht)/ receptionist bij de rechtenfaculteit/ getrouwd met Christl van Veen, twee zonen/ woont in Veldwezelt

Mijn werk is geen dagbesteding. Zo noemde een journalist het receptionistenwerk aan de UM laatst in De Limburger. Alsof we allemaal met een breiwerkje voor ons uit zitten te staren. Een dagbesteding is iets wat je naast je baan doet. Ik voelde me tekort gedaan. Je moet hier oog en oor hebben voor iedereen die langs komt, bent de gastheer van de universiteit, houdt de veiligheid in de gaten, moet op hoog niveau Engels spreken. Als er een zwerver binnenkomt, maak ik een praatje en begeleid hem weer vriendelijk naar buiten. Als iemand een sleutel komt ophalen, zorg ik ervoor dat die alvast klaar ligt – mensen hebben het al druk genoeg. Het contact is het leukste, ik voel me hier als een vis in het water.
Deze muziek kan mij altijd ontroeren. Klassieke muziek, vooral romantisch en barok; Händel, Mozart. Dat kan ik de hele dag horen. De liefde is ontstaan op de basisschool, tijdens de muziekles. De stukken die daar zijn uitgelegd, luister ik nog steeds. Het mooie vind ik dat je je ogen kunt sluiten en het verhaal dat de muziek vertelt voor je kunt zien.
Ik kan niet wachten op kleinkinderen. Dat zou ik heel leuk vinden, maar ik zie het er op korte termijn nog niet van komen. Eigenlijk zijn het alleen Christl’s zonen, maar ik heb ze vanaf de eerste dag als mijn eigen kinderen beschouwd.
Over Maastricht kan ik je alles vertellen. Bijna alles. Ik ben hier geboren en getogen en ben jarenlang VVV-gids geweest. Ook doe ik al van jongs af aan onderzoek in de mergelgrotten, dat is een virus dat je niet kwijt raakt. Ik houd van geschiedenis en vind het heerlijk wanneer mensen aan de receptie vragen ‘wat was dit gebouw vroeger?’ Ik deel de liefde voor Maastricht met Victor, de oudste. Als wij elkaar een berichtje sturen is dat in het dialect. Toen ik merkte dat mijn Maastrichts woordenboek altijd bij hem op de kamer lag, heb ik hem een exemplaar cadeau gedaan.
Zwaarste periode uit mijn leven. De afgelopen jaren. In 2014 stierf mijn moeder, begin dit jaar mijn vader en in de vakantie mijn schoonvader. Ik ben een echt vaderskindje. Twee handen op één buik, zei mijn moeder vroeger altijd. Hij was mijn beste vriend. Hij zat ’s avonds graag met een pilsje en wat muziek thuis aan de keukentafel. De laatste jaren was hij slechtziend en dat frustreerde hem heel erg. Eigenlijk lijk ik heel veel op mijn vader. We plagen ook allebei graag. Daar werden mijn moeder en jongere broer soms gek van vroeger. Hij had overal interesse in en belde me iedere dag om 20.15 uur. Dat mis ik ontiegelijk.
Favoriete tv-programma? Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst tv heb gekeken. Eén keer per jaar, in de kerstvakantie, zetten we een dvd’tje op. Dat is iedere keer weer gedoe: hoe werkt dat apparaat ook alweer? In plaats daarvan lees ik veel – thrillers en historische romans, maar ook non-fictie. De Eerste Wereldoorlog vind ik fascinerend. En De eeuw van mijn vader van Geert Mak blijft mooi, al lees ik het duizend keer. Er moet altijd een stapel nieuwe boeken klaar liggen, anders raak ik in paniek.
Mijn huis is een beestenboel. We hebben kippen, hanen, een waterschildpad, twee landschildpadden, een kat, kanaries, zebravinken en drie honden. Het begon met de oude hond van mijn schoonouders (Biebke). Omdat we niet zonder hond wilden zijn als die zou overlijden, hebben we een tweede hond uit het asiel gehaald (Lotta). Begin van het jaar belde het asiel: of we een puppy die ze in beslag hadden genomen wilden opvangen. Urbain is een lief beest, maar hij moet nog veel leren. Biebke leeft ook nog steeds, ruim zeventien is die inmiddels. We gaan vanwege de dieren nooit lang op vakantie. Hoogstens een paar dagen Frankrijk en dan gaan de honden altijd mee! Er zijn dan mensen die voor de andere dieren zorgen, maar je merkt aan de beesten dat het toch niet hetzelfde is als wanneer wij het doen.
Mijn broer en ik vochten elkaar vroeger de tent uit. Absoluut. En ook later wel, we hebben heel verschillende karakters, dat botst. Toen mijn vader overleed, heb ik gezegd: ‘Nu is het klaar met die flauwekul. We zijn nu weeskinderen en hebben alleen nog elkaar.’ Sindsdien is er geen onvertogen woord meer gezegd. We bellen regelmatig, hij komt een keer per week bij ons binnen vallen. Dat is mooi.
Ik heb moeite om mijn grenzen aan te geven. Ja, ik kan heel moeilijk nee zeggen. Pas halverwege merk ik dat iets toch meer tijd en energie kost dan ik dacht. Ik heb twee keer een burn-out gehad. Een keer toen ik hoofdgids bij de VVV was – van je hobby je werk maken werkt niet voor mij, ik was er 24 uur per dag mee bezig – en een keer toen ik bij het MECC als duty manager werkte, daar braken de wisselende diensten me op. Het blijft een interne strijd, maar ik weet nu wanneer de grenzen in zicht komen.
Dit is niet mijn eerste keer in een krant. Wij maken sinds vijf jaar een familiekrant. Die wordt verspreid onder de hele familie, ooms, tantes, mijn neven en nichten – mijn vader komt uit een gezin van vijftien. Er staat familienieuws in, maar ook boekrecensies (en bij wie je het boek op kunt halen) en recepten. Eén keer per maand komt het uit. Digitaal voor de mensen met e-mail, voor de anderen printen we ‘m uit.
Grote liefde? Chriske! Ik hou van haar mateloze positieve kijk op zaken, creativiteit en energie. Ik ga na een klus even zitten, Chriske gaat altijd door. Soms word ik midden in de nacht wakker en dan is zij dat ook. Zegt ze: ‘Weet je wat ik nu heb bedacht?’ Dat vind ik heel knap en ik geniet ervan.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)