Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Mythe: de zorg in verpleeghuizen is slecht

Mythe: de zorg in verpleeghuizen is slecht

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

Naar het rijk der fabelen

Het regent al een tijd negatieve berichten over verpleeghuizen in de media, verzucht Jos Schols, hoogleraar ouderengeneeskunde. Hij wijst op het recente pamflet in het AD van voetbaljournalist Hugo Borst die vraagt om minder bureaucratie en meer zorg voor zijn demente moeder. Of de commotie rondom verpleeghuis Careyn in Hellevoetsluis begin november; dat zou een plascontract hebben opgesteld voor bewoners: maximaal drie keer per dag naar de wc. En dan de andere verhalen: ouderen zitten tot laat op de dag in pyjama, moeten eten wat de pot schaft, mogen nauwelijks spulletjes van thuis meenemen, hebben geen privacy en last but not least: een verpleeghuis zou de wachtkamer voor de dood zijn. 

“Uiteraard zijn er incidenten”, zegt Schols, “en die moeten we oplossen.” Maar dat plascontract-verhaal bijvoorbeeld, is volledig opgeblazen. De feiten: de plastijden zijn voor een paar (van de zestig) dementerende bewoners – die steeds vergaten dat ze net naar de wc waren geweest - opgenomen in een zogenoemd zorg-leefplan. In overleg met de familie. In zo’n plan staat ook wat iemand wil eten, hoe vaak hij per week onder de douche wil, welke activiteiten hij wekelijks wil ondernemen, enzovoort.

Waar of niet waar, dit soort berichten versterkt de negatieve beeldvorming van verpleeghuizen. Zeer ten onrechte, vindt Schols. “Het slechte imago staat haaks op alle veranderingen die wij sinds begin jaren negentig in gang hebben gezet. We moeten juist trots zijn op de sector.”

Hij somt de vernieuwingen op: de enorme grote tehuizen, denk aan het Maastrichtse Klevarie, waarin men jarenlang “vierhonderd bejaarden opborg”, worden (of zijn al) afgebroken en vervangen door meerdere kleinschalige zorginstellingen verspreid over elke regio. “Mensen kunnen nu veelal in het eigen dorp blijven wonen. De leefgemeenschappen zijn huiselijker, gezelliger en - heel belangrijk – er is veel meer aandacht voor de bewoners en familie. Moest vroeger de oudere zich aanpassen aan het ritme van de zorg, nu is dat andersom. Wil iemand vaak naar buiten of lid blijven van een vereniging, dan proberen we dat te organiseren. Wil de familie blijven eten? Dat kan. We hebben onder andere geleerd van de gastvrijheid van de hotelsector. En wat betreft de privacy? De tijden dat je met een paar mensen zonder eigen spullen op een kamer lag, zijn echt voorbij. We willen niet meer alleen dagen aan het leven toevoegen, maar vooral leven aan de dagen.”

Waarom is er dan toch zoveel kritiek op verpleeghuizen? Schols: “De afgelopen vier, vijf jaar zijn veel verzorgingshuizen gesloten op last van de overheid. Het beleid is dat mensen zo lang mogelijk thuis blijven. Als dat niet meer gaat en vader of moeder uiteindelijk toch naar een verpleeghuis moet, is de familie, die in veel gevallen de mantelzorg op zich heeft genomen, meestal aan het einde van het latijn. Ze zijn blij dat het verpleeghuis de zorg overneemt, maar kampen tegelijkertijd met schuldgevoelens. Een verpleeghuisopname is immers nooit leuk. Wat gaan ze doen: heel goed opletten. Gaat er iets mis, of voldoet de zorg niet aan hun verwachtingen, dan zijn ze enorm teleurgesteld, spelen de schuldgevoelens op en worden ze boos: dit hadden ze pa of ma toch niet mogen aandoen. En natuurlijk gaat er wel eens iets mis, maar toen de ouders nog thuis woonden, gebeurden er ook ongelukjes, dat hoort bij het leven.” De oplossing? “Neem als instelling tijd om de nieuwe bewoner en familie voor te bereiden. Wat zijn hun verwachtingen? Wat is reëel? En maak duidelijk dat de familie een rol blijft spelen. Niet als verzorger, maar bijvoorbeeld voor een wandeling, een bezoek aan vrienden of een uitstapje.” En begrijp Schols niet verkeerd: er zijn zeker zaken die beter kunnen en moeten. “Maar trek samen op. Op elkaar foeteren heeft geen zin.”

Nog een laatste opmerking: “In Noord-Europa hadden we altijd veel verpleeg- en verzorgingshuizen. In Zuid-Europa, Oost-Europa maar ook in landen als China werden ouders traditiegetrouw opvangen door hun kinderen. Dat is nu aan het veranderen. Ze willen informatie over onze ouderenzorg en zijn onder de indruk als ze de Nederlandse verpleeghuizen bezoeken. Ze leren van ons.”

Dit is een serie waarin wetenschappers mythes over hun vakgebied naar het rijk der fabelen verwijzen

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: