Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik vind het ook het fijnste als iedereen me chill vindt, maar soms kan dat niet”

“Ik vind het ook het fijnste als iedereen me chill vindt, maar soms kan dat niet”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Max Andriessen (22, Amsterdam)/ voorzitter Tragos en derdejaars gezondheidswetenschappen-ggz/ vrijgezel/ woont in Maastricht

Ik als kind in vijf woorden. Ik was heel makkelijk, ik kon overal slapen, hield van eten, was goed gebekt en in alles geïnteresseerd. Ik ben geboren in Amsterdam, maar op m’n vierde verhuisd naar Swolgen, een klein dorp bij Horst. Het was er heel rustig, wat ik als kind prettig vond, maar op mijn achttiende was ik er echt klaar mee. Ik wilde de wijde wereld in. Als puber was ik sowieso niet meer zo makkelijk. Dat goed gebekte kwam wat meer boven drijven, ik was tegendraads.
Ik lijk op… mijn moeder. We zijn heel flexibel, hebben overal een mening over en zijn zorgzaam. Qua uiterlijk lijk ik ook op haar. Mijn broer is meer mijn vader. Punctueel, precies, nuchter. Ze zijn van het meteen aanpakken, mijn moeder en ik denken: ach, komt wel goed.
Mijn geld gaat op aan… recreatieve bezigheden: bioscoop, uit eten, sportabonnement, de kroeg. Sinds vorig jaar spaar ik. Ik leefde altijd van maand tot maand maar ik heb gemerkt dat het toch heel fijn is om wat geld achter de hand te hebben. Dan hoef je niet zo op de krenten te zitten om op vakantie te kunnen.
Flirten maakt het leven leuker. Zeker. Ook toen ik een vriendin had, maar dan wel met mensen die zij ook kende. Niet met vreemden, dat doe ik niet.
Laatste keer slappe lach? De ouders van de bestuursleden hebben ons een luchtreiniger cadeau gedaan omdat we hier geen ramen hebben. Af en toe springt die aan. Laatst liet iemand een scheet, gaat dat ding keihard loeien. Goede timing. En toen hij er even later nog een liet, gebeurde het wéér.
Ik ben een open boek. Ik praat niet snel over mijn emoties. Alleen met mensen bij wie ik me prettig voel. Ik heb een soort schild om me heen.
Het leukste aan voorzitter zijn. Ik hou ervan om de touwtjes in handen te hebben, maar ook om samen met anderen tot oplossingen te komen. En ik hou graag het overzicht. Als je dat hebt en je bent geen voorzitter dan kan dat botsen omdat je je met dingen bemoeit die je niet aangaan.
Het vervelendste aan voorzitter zijn. Dat je soms de ‘dictator’ moet zijn die maar blijft zaniken over dingen die moeten gebeuren. Ik vind het ook het fijnste als iedereen me chill vindt, maar soms kan dat niet.
Ik wil zo snel mogelijk weg uit Maastricht. Nee, ik vind het leuk hier. En ik ben nog jong, als ik op mijn 26e een baan heb, vind ik dat prima. Dat geeft me nog vier jaar om bijvoorbeeld een tweede master te volgen, ervaringen buiten de studie op te doen. Ik kwam hier om biomedische wetenschappen te studeren. Daar ben ik na twee maanden mee gestopt, labwerk is niets voor mij. Ik wil de mensen die ik help zien. In de ggz-richting van gezondheidswetenschappen kan dat. Hoewel ik ook naar de beleidskant neig. Daar wil ik volgend jaar minors in volgen en misschien ook een master. Ik heb het idee dat ik steeds meer ontdek waar ik voor gemaakt ben.
Laatste serie? Narcos. In één week heb ik het hele seizoen gekeken. Alles is geniaal aan die serie; de acteurs, de documentaire-achtige stijl van filmen, waarin echte beelden met gespeelde stukken worden gecombineerd. Het verhaal is zo absurd, maar bijna alles is echt gebeurd.
Met opa ging ik altijd… Ik heb allebei mijn opa’s niet gekend, maar met de ene oma ging ik altijd frietjes eten – dat vond ik fantastisch – en daar het gras maaien, en met de andere oma keek ik naar sport – ze is een echte sportfanaat.
Ik ben amuzikaal. Ik bespeel geen instrument, maar ik ben wel DJ. Het begon twee jaar geleden met een vriend. We zijn wat gaan aanklooien, het is een kwestie van uitproberen. De beats moeten gelijk lopen, je speelt wat met toonhoogten. De truc is om twee liedjes goed in elkaar over te laten lopen. Hier bij Tragos hebben we een goed podium om te oefenen met al die feesten die we geven. Nu krijgen we ook steeds vaker aanvragen van buiten de kroeg.
Valkuil? Dat ik te veel bagatelliseer, te snel denk dat iets zichzelf wel zal oplossen. Dan is het op een gegeven moment een echt probleem geworden, terwijl ik er eerder makkelijk iets aan had kunnen doen.
De ophef rondom Tragos raakt me. Ja, ik vind het jammer dat nu alleen het slechte uitgelicht wordt. Toen ik aankwam in Maastricht was ik niet van plan lid te worden, ik vond het allemaal onzin. Na twee dagen Inkom met twee Tragos-papa’s voelde ik me hier op mijn plek. Je vergroot je sociale netwerk, je sociale capaciteiten, je kunt jezelf ontwikkelen. Je hebt er heel veel baat bij, dat is zo mooi er aan.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)