Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Massa

Massa

Medewerkerscolumn

Met een rood hoofd reed een man met z’n bakfiets het heuveltje op. Voorin lagen de restanten van een oude wasmachine, ik herkende de trommel. Het was stil op straat ondanks dat de school bijna begon. Met mijn nieuwe fiets in een nieuwe grote stad begon ik aan de afdaling naar mijn nieuwe basisschool, de vijfde klas. Mijn ouders woonden nog in het oude huis in het dorp met stadsrechten, ver weg, dus tante die in de nieuwe stad woonde, had haar logeetje die ochtend uitgezwaaid. “Vuile Molukker”, schreeuwde de man terwijl hij  zijn bakfiets dreigend in mijn richting stuurde. Ik keek verbaasd achter me, hoewel ik wist dat daar niemand was. Blijkbaar zag hij me aan voor een Molukker.

De treinkaping bij de Punt in de zomer van 1977 had heel het land in zijn greep gehad. Iedereen had op televisie de bibberende langeafstandsbeelden gezien van de laag overvliegende Star Fighters terwijl de trein bestormd werd door mariniers die de kaping beëindigden. Het was inmiddels maanden later. Ik besprak het voorval met de bakfietsman niet met tante, maar lag er nachten wakker van. Paradoxaal genoeg was ik nog nooit op mijn huidskleur aangesproken, terwijl ik overal waar ik gewoond had altijd de enige niet-blanke was geweest. Ik bleek opeens direct waarneembaar en daarmee onveilig, ondanks mijn veronderstelling dat ik een van velen was, juist onzichtbaar voor de argeloze voorbijganger. Ik besloot alleen maar zichtbaar en aanwezig te zijn als de omstandigheden passend waren, als ik volledig zeker was van mijn zaak en louter in positieve zin. Het was een veilig doch kinderlijk besluit, het braafste, beste maar onopvallendste jongetje van de klas. Eerst je zaken op orde, dan pas naar buiten treden.

Hoe anders is de filosofie in de reclamewereld. “Het backoffice volgt het frontoffice vanzelf.” Vind ik lastig. Dus eerst een mooie etalage en als de klanten wat komen kopen, dan pas de winkel op orde brengen. Tegelijkertijd kan ik er niet veel tegenin brengen, ervan uitgaande dat je de waar ook kan leveren. Deze benadering zorgt ook voor een grotere dynamiek, je bent sneller bezig. Maar de keerzijde is dat je wellicht een matig en haastig voortbrengsel levert waar, met wat meer aandacht, een solide en duurzaam product had kunnen staan. Zichtbaar zijn, ondanks mijn functie als gynaecoloog houd ik er een haat-liefde verhouding mee. Ik kom liever door massa boven drijven dan door gebrek aan massa.

Marc Spaanderman, hoogleraar Obstetrie & Gynaecologie

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: