Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Voortgestuwd door onverhulde boosheid

Voortgestuwd door onverhulde boosheid

Film: I, Daniel Blake

Verhaal: De Gouden Palm winnaar van Cannes laat zien hoe Daniel Blake (Dave Johns), een eenvoudige bouwvakker, na een hartinfarct aangewezen wordt op een uitkering, en verdwaald raakt in een bureaucratisch doolhof. Intussen leert hij Katie (Hayley Squires) kennen, een alleenstaande moeder van twee kinderen die zich in een soortgelijke positie bevindt. Beiden trachten het hoofd boven water te houden maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Als een idealistische vakbondsleider op de barricades, omdat:

  • Regisseur Ken Loach, de meester van het Britse sociaal realisme, niets van zijn heilige vuur is kwijtgeraakt. Zijn betrokkenheid met de arbeidersklasse en iedereen die zich onderaan de maatschappelijke ladder bevindt, is overduidelijk.
  • I, Daniel Blake wordt voortgestuwd door onverhulde boosheid. Loach laat zien dat gemeentelijke instellingen in Groot-Brittannië er niet zijn om mensen te steunen maar dat ze eerder stigmatiseren en mensen van de regen in de drup helpen.
  • Als zo vaak in Ken Loach-films wordt er geweldig geacteerd. Voor Dave Johns, van oorsprong een stand-up comedian, is dit na wat tv-werk zijn debuut in een speelfilm. Johns’ vertolking is formidabel en volstrekt geloofwaardig. En Hayley Squires doet als Katie in niets voor hem onder. De scène waarin ze  tijdens een bezoek aan de voedselbank haar honger niet meer kan bedwingen, is zowel schrijnend als gênant, maar tegelijk onvergetelijk.
  • De belangrijke pijlers in een Loach-film zijn humor en solidariteit. Het zijn de strohalmen waaraan de personages zich vastgrijpen. Maar dit keer blijkt het systeem zo oppermachtig en onderdrukkend, dat zelfs de humor en de solidariteit het onderspit delven.

Als de verveelde gemeenteambtenaar, omdat:

  • De film een zekere mate van pamflettisme niet ontzegd kan worden.
  • De verhoudingen - de goedhartige arbeiders versus de onwelwillende en bekrompen ambtenaren - zijn erg zwart-wit.

Slotoordeel:

Normaliter gruw ik van pamflettistische boodschappen maar niet bij I, Daniel Blake. Het voelt hier zo terecht en op zijn plaats. Ook ik was kwaad en verontwaardigd en vooral, toen de tranen langs mijn gezicht liepen, diep, diep ontroerd. De oude meester heeft het weer geflikt.

Jan Salden, docent filmtheorie aan de Maastricht Academia of Media, Design & Technology

 

Zie hier het filmprogramma  van LumièrePathé en Euroscoop

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)