Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Ruzie

Ruzie

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Ik voelde mijn hoofd bonken. Het was stom geweest om na die cappuccino nog een thee te bestellen. Nu zou het gesprek moeten voortduren tot de thee op was, en ik wilde eigenlijk al gaan. Ik probeerde een blik te werpen op zijn horloge, maar dat was kapot. Al een maand, wist ik.

Hij was te laat geweest. “Normaal gebeurt mij dit nooit, maar onderweg werd ik wel drie keer om de weg gevraagd!” Ik keek in zijn vrolijke ogen. Zijn haren waren de perfecte lengte, niet te kort – vroeger zou ik dit grappend een ‘Duits soldatenkoppie’ hebben genoemd, en niet te lang. Lang haar hadden we allebei al een tijdje niet meer. Hij vond het leuk toen ik het afknipte.

“Waar denk je aan?” vroeg hij. Ik dacht aan zijn tekeningen die ik laatst vond, op de bodem van een vergeten laatje. Ik had ze anderhalf jaar geleden opgehangen in mijn kamer in Parijs, terwijl mijn oppaskindjes nieuwsgierig toekeken. De jongste had gevraagd waarom op één van de tekeningen de man het hoofd van een goudvis had gekregen. “Dat is een grapje van de tekenaar”, antwoordde ik, “goudvissen zijn heel vergeetachtig, omdat ze maar drie seconden lang iets kunnen onthouden. Deze goudvis is eigenlijk een mens, maar dan met een heel slecht geheugen.”

“Welk vak volg je nu ook alweer?”. Hij roerde de honing door zijn muntthee. Ik had mijn koekje al gulzig naar binnen gewerkt en keek toe hoe hij een klein hapje van het zijne nam en het zorgvuldig teruglegde op het schoteltje. Ik voelde me opeens een beetje mollig. “Statistiek”, antwoordde ik, “maar niet omdat ik dat wil. Het moet, voor mijn vervolgstudie.” Hij knikte afwezig en keek naar buiten. Het stormde.

Plotseling klonk er een harde klap. Glazen rolden rinkelend over de vloer en ik voelde een duw tegen mijn stoel. Toen ik omkeek zag ik dat de vrouw achter mij haar tafeltje had opgetild en deze met glazen en al richting de man tegenover haar had geduwd. Twee jongens die vlakbij op een bank zaten sprongen verschrikt op en renden naar de andere kant van het café. “Sorry!” riep de vrouw terwijl ze haar gesprekspartner snuivend van woede aankeek. Deze stond haar stomverbaasd aan te staren, het glas rode wijn trillend in zijn hand. De vrouw beende naar de bar en rekende haar drankje af. De serveerster pakte stoffer en blik en begon voorzichtig de glasscherven op te vegen.

Geschrokken keek ik naar hem, tegenover mij. Hij haalde zijn portemonnee tevoorschijn en keek me vriendelijk, maar afstandelijk aan. “Tja Cato, zo had het ook af kunnen lopen tussen ons. Met ruzie.” En hij betaalde, zoals hij dat altijd gedaan had.

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: