Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"Mien ging altijd mee naar optredens, als ik nu speel doet het te veel pijn"

"Mien ging altijd mee naar optredens, als ik nu speel doet het te veel pijn"

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Edu Stalder (60, Bandung/Indonesië)/ medewerker postkamer/ ongehuwd/ woont in Hoensbroek

Merk auto. Ik heb nu mijn vijfde Volvo, een V40. Erg betrouwbaar. Ik hoor vaak: wat moet zo’n klein mannetje in zo’n grote bak? Nou, ik houd van grote auto’s. Eén keer ben ik Volvo ontrouw geweest, en kocht ik een Opel. Die liet me in de steek.
Ik zit iedere avond voor de buis. Ik kijk geen tv. En ik ben geen filmmens. Tijdens mijn tweede date met mijn vrouw Mien wilde zij naar de film. Zij keek, ik sliep. Het kan me niet boeien. Ik luister ’s avonds liever naar muziek van bijvoorbeeld The Eagles, James Brown, The Commodores, Tramps. Met een pilsje erbij en een boekje.
Mijn lunch maak ik thuis klaar. Nee, ik ga vaak met een collega in de middagpauze wandelen en lunchen in de stad. Hij haalt me op en vraagt: ‘Wat doen we?’ Soms zeg ik: ‘Visje eten?’ Dan zegt hij: ‘Bah wat vies.’ En dus belanden we toch weer in de frituur. We hebben een klik, hij is heel direct. Daar houd ik van, zo ben ik zelf ook. [Grinnikt]  We kunnen lekker schelden op elkaar. Als ons iets niet bevalt dan hoor je dat meteen. Maar als ik iets verkeerd doe, geef ik dat gewoon toe.
Grote liefde? Mien, mijn vrouw die vorig jaar is overleden. We waren zestien jaar samen. De laatste zeven jaar was ze vaak ziek, in 2014 werd er longkanker geconstateerd. Ik heb altijd voor haar gezorgd, duwde haar rolstoel, reed met haar naar het ziekenhuis. Ik deed het graag. Ik denk iedere dag aan haar. Ze was zo opgewekt, zo sterk, zo positief. Mien had heel veel vrienden, ze was heel sociaal, het was ontzettend druk op haar crematie. Dat heeft me goed gedaan. Net als de steun die ik van al mijn collega’s heb ontvangen. Mijn baas Rob Smits en HR-adviseur Pierre Schröder hebben me na haar dood weer op weg geholpen. [Hij schiet vol] Sorry, het emotioneert me nog steeds. Die steun betekent heel veel voor me.
Sieraden? Niets voor mij. [Hij haalt een zilveren ketting met medaillon onder zijn trui vandaan] Mien had alles geregeld voor haar uitvaart: de kist, de kleur van de bloemen - wit, net als de kist -  de muziek. Wat moet ik met de as doen, vroeg ik haar. ‘Kijk maar’, zei ze. ‘Maar als je de as verstrooid moet je een beetje houden voor in een zilveren medaillon met mijn naam erop.’ Dat heb ik gedaan. De rest van de as staat bij mij in een door haar gemaakte vaas op de schoorsteen.  
’s Ochtend sta ik op … zet koffie en verzorg de twee katjes, Lily en Dotje. Ik ben een dierenliefhebber, net als Mien was. Toen we Dropje, onze kat van negen, uiteindelijk lieten inslapen vanwege haar suikerziekte (ik wilde eerst niet, maar Mien vond het zielig dat we insuline moesten spuiten, en dat Dropje hypo’s kreeg), vonden we ons huis zo leeg. Op de Katimo.nl vonden we twee kittens. We waren meteen verliefd. Ik kan niet meer zonder die twee, als ik thuis kom zit Dotje al voor het raam en Lily is niet ver weg.
Vaders- of moederskindje? Als ik vroeger een probleempje had, rende ik meteen naar mijn moeder. Ze is 92 geworden, daar kun je vrede mee hebben. Ik mis haar nog steeds: haar goedheid, bezorgdheid, hulpvaardigheid, haar Indische kookkunsten. Mien was haar lievelingsschoondochter. Ze begrepen elkaar. En Mien die altijd in de zorg heeft gewerkt, had veel geduld, ook toen mijn moeder oud werd en soms een vraag of verhaal een paar keer herhaalde.
Waar ben je trots op? Dat ik zo’n mooi baantje heb, al meer dan 35 jaar. Ik ben sinds 1 maart 1981 in vaste dienst, daarvoor werkte ik via een uitzendbureau bij de postkamer. Ik ben nu de langstzittende van ons team en heb nooit iets anders gewild, de afwisseling is erg leuk. Vroeger hadden we veel contact met medewerkers en studenten, iedereen kende ons. Nu kan dat niet meer omdat de universiteit zo groot is geworden.
Ik ben een echte Limburger. Ja! Ik ben als baby in 1957 naar Nederland gekomen - mijn ouders sympathiseerden met de Nederlanders - en opgegroeid in Maastricht, samen met mijn tweelingzusje Vivian, drie broers en drie andere zusjes. Ik spreek het Maastrichtse dialect, speelde in harmonieën en in zaate hermeniekes als Tête de Veau en de Kachelpiepers. Thuis was de voertaal Nederlands, mijn ouders spraken onderling alleen Indonesisch over zaken die wij niet mochten horen. Jammer dat ik die taal nooit heb geleerd, al versta ik wel woordjes. Ik ben nooit meer in Indonesië geweest, had daar geen behoefte aan. Maar wie weet komt het er toch nog een keer van.
Blokfluit of piano? Al jong drumde ik, maar toen mijn ouders voor mijn jongste zus een Solina-orgel kochten, wilde ik dat ook leren. Zodra mijn zusje de deur uit was, ging ik oefenen - mijn eerste liedje was Vader Jacob. Ik heb het al doende geleerd. Ik doe alles op gevoel, noten kan ik niet lezen. Ik heb in vier bandjes gespeeld: veel rock and roll en country. Ik heb de muziek even stopgezet vanwege het overlijden van Mien. Zij ging altijd mee naar optredens, als ik nu speel doet het te veel pijn.
Ik heb altijd haast. Nee, ik doe alles op mijn gemak. Ik laat me niet meer opjagen, ik heb veel meegemaakt en ben anders naar het leven gaan kijken. Ik ben positiever geworden en spiritueler. Ik probeer vooral van het leven te genieten.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)