Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Moeilijke jeugd

Moeilijke jeugd

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Ik heb een ontzettend moeilijke jeugd gehad. Jarenlang hebben mijn ouders mijn identiteit ontkend en me mijn ware ambities ontnomen. Maar op mijn achttiende pikte ik het niet langer: ik zou géén actrice worden.

Het begon al voor mijn geboorte. Als onvolmaakte embryo figureerde ik in de televisieserie Fort Alpha, verstopt onder mijn moeders blouse. Zij had een multomap nodig om haar zwangere buik te verbergen op camera. Dit was mijn eerste ervaring met de wereld van het acteren.

Op mijn vierde speelde ik schoonmaakster tijdens het jaarlijkse ‘totaaltheater’ in de gymzaal van mijn basisschool. Elke leerling kreeg verplicht een rolletje toegewezen. Ik ben jankend het podium opgeduwd, zwiepte één keer met mijn stoffer en blik en rende toen opgelucht de kleedkamers in. Het was voorbij, voor nu.

Acht helse jaren van dit theaterspektakel verder zei ik mijn basisschool gedag en was ik verlost van het theater. Dacht ik, maar ik had te vroeg gejuicht. Voor ik het wist had mijn moeder mij ingeschreven voor een oriëntatiecursus aan de Jeugdtheaterschool in Amsterdam. Dit betekende elke zaterdag een volle drie uur zingen, dansen en acteren. Ik moest van voetbal af, want voor balletjes trappen op zaterdagochtend was geen tijd meer.

Waarom had ik geen normale ouders? Waarom was mijn vader geen advocaat met een thuisbibliotheek vol wetboeken en een vanzelfsprekende verwachting dat ik rechten ging studeren? Waarom was mijn moeder geen bibliothecaresse, laboratoriummedewerkster of dierenarts? In plaats daarvan zat ik opgescheept met een parttime tekstschrijver en een actrice met een WW-uitkering, die mij langzaam meezogen in hun wereldje.

Maar toen was ik klaar met de middelbare school. Dit was het moment, ik was er vanaf. Met een diploma en een zee van tijd in het verschiet besloot ik te stoppen met al die onzin. Ik zou niet meer onder de tirannie van mijn ouders leven en dat liet ik hen en de rest van mijn omgeving duidelijk merken. Op de vraag van vrienden of ik nog aan toneel deed riep ik vanaf dat moment triomfantelijk “NEE!” en wanneer mijn ouders naar de schouwburg gingen bleef ik demonstratief thuis met een boek. Ik gooide mijn oude scripts weg, keilde jaren aan verzamelde toi-toi-tois de prullenbak in en meldde mij aan voor de universiteit. Niemand die mij ooit nog zou associëren met dat neppe, overdreven toneelgeleuter.

Maar ik had wederom te vroeg gejuicht, want toen een vriend mij laatst kwam opzoeken in mijn studentenkamer vroeg hij argeloos: “En, hoe vind je het nou, je eerste jaartje aan de toneelschool?” Ik kom er verdorie nooit vanaf.

Cato Boeschoten

 

   

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: