Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Online in het verzorgingshuis

Online in het verzorgingshuis

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Ergens in Nederland, misschien wel in Maastricht, staat een verzorgingshuis. Ooit, ruim veertig jaar geleden was het een monumentaal sluitstuk van de verzorgingsstaat. Ouderen die nog niet aan een verpleeghuisbed toe waren, konden er terecht. Met de beschikbare hulp konden ze zelfstandig blijven wonen in een klein flatje. Daar hadden ook de kinderen belang bij. Uit de hele wereld kwam men met bewondering kijken hoe wij dat voor elkaar kregen. Ik herinner me ook dat in een reeds lang uit mijn eigen huis verbannen spy story van Len Deighton een geheim agent een oom en tante in Eindhovens verzorgingshuis opzoekt. Vol bewondering prijst hij de Dutch dat ze werkelijk hun idealen realiseren. De wereld van 1975 is verdwenen. We blijven langer leven. Er zijn steeds meer ouderen. De verpleeghuissector vraagt steeds meer geld. We hebben bovendien liever een gezonde euro dan dat we doorgaan op de oude weg. Terug naar de goeie oude tijd is weinig realistisch.

Het verzorgingshuis is een sterfhuis geworden. Nieuwe bewoners komen er nauwelijks nog in. Sommigen overlijden, anderen gaan naar het verpleeghuis, een enkeling gaat weer zelfstandig wonen. Veel flatjes komen leeg te staan. Het huis zal gedeeltelijk gesloopt worden. Er komen wellicht ook duurdere appartementen in de nieuwbouw. Op de ramen van de lege kamers komt een vrolijke poster te hangen. “Dit object wordt bewaakt door Waakhond BV.” Om ze niet leeg te laten staan, kunnen studenten een tijdelijk huurcontract krijgen. Een sympathieke en nuttige maatregel. De combinatie bejaarden en studenten onder één dak is niet zonder problemen. Coördinerend Nederland heeft daar wat op gevonden. De jongeren moeten de bejaarden hulp aanbieden. Ouderen moeten op papier zetten wat ze gedaan willen hebben. De studenten kunnen daarop inschrijven. Het resultaat is voorspelbaar. Weinig vraag, weinig aanbod.

Een dame van achtentachtig, rolstoel afhankelijk, vraagt om een student  die haar kan helpen boodschappen te doen. Na enige weken biedt zich een jonge man aan. Op zaterdagmiddag wil hij wel van dienst zijn. Toen hij hoorde dat mevrouw graag weer eens in de supermarkt in de buurt zelf boodschappen wilde doen, zei hij dat hij dat niet deed. Hij moest over een paar uur naar zijn baantje. Bovendien bestelde hij alles op internet. Hij dacht dat hij daarmee moest helpen.

Een schrijnend misverstand tussen twee aardige mensen. De participatiemaatschappij kan helaas niet door zogenaamd beleid op gang worden gebracht. Daar laat ik het bij.

Hans Philipsen   

 

 

 

Hans Philipsen is oud-rector aan de UM

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: