Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik ben kostwinner, Carlo is huisman”

“Ik ben kostwinner, Carlo is huisman”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Yvette Froeling (46, Beek)/ manager Talencentrum, sinds september 2016/ samenwonend met Carlo, en twee kinderen: Olivier (8) en Maud (6)/ woont in Olne (tussen Luik en Verviers)

My home is my castle. Klopt. Letterlijk. We zijn in 2005 verhuisd naar Wallonië, waar we een soort kasteeltje hebben gekocht. Dat was tachtig jaar lang in handen van dezelfde familie, onder wie een kolonel. In het dorp stond het bekend als le petit château du colonel. We hebben het gekocht om er een B&B te beginnen, maar we hebben de verbouwing stilgelegd toen de kinderen kwamen. Van de gastenkamers zijn alleen de contouren zichtbaar. Ja, het klinkt als Ik Vertrek. Vrienden wilden ons opgeven voor het tv-programma dat in die tijd populair werd. Het woont heerlijk, we hebben vijfduizend m2 groen om ons heen. Ik loop zo met het hondje de heuvels in.
Favoriete boek? De hele serie van Asterix en Obelix. Op vakantie gaan er steevast een paar de koffer in. Ik kan erg lachen met de plaatjes maar ook met de tekst. Ik heb er ook een paar in het Engels, gekocht in Cambridge waar ik mijn afstudeeronderzoek deed, en dan vallen de taalgrappen nog meer op. Het was een universitair docent in Tilburg die me erop attent maakte.
Ik heb overduidelijk een talenknobbel. Dat durf ik niet te zeggen. Ik spreek Engels heel goed en Frans goed, maar een talenknobbel .... Ik heb wel veel met taal. Ik heb nota bene taal- en literatuurwetenschap gestudeerd, in Tilburg. Ik was meer een tekst- dan literatuurwetenschapper. Ik had bijvoorbeeld tekstschrijver kunnen worden, maar ik vond na mijn studie een baan bij de Belastingdienst in Apeldoorn. Daar schreef ik handleidingen voor software. Van die ingewikkelde systemen die speciaal voor de Belastingdienst werden gemaakt.
Ik heb lef. Ja, ik denk het wel. Het was natuurlijk makkelijker geweest om bij de Belastingdienst te blijven, maar ik heb mijn baan opgezegd om in een Franstalig gebied neer te strijken en opnieuw een netwerk op te bouwen. We hadden toen nog geen kinderen, dat scheelt. En de familie, rond Breda en Den Bosch, was in twee uur te bereiken. Maar goed, je gaat wel emigreren. Zo ervoeren we dat. Een paar jaar later, integreren in de gemeenschap was lastiger dan we dachten, hebben we op het punt gestaan om terug te keren, maar we zijn toch gebleven. Dat is een goede keus gebleken.
Hutspot of Luikse ballen? Allebei. Gaat goed samen wat mij betreft. Carlo kookt altijd, nooit hutspot trouwens. Ik vind koken leuk maar heb daar weinig tijd voor. Ik ben kostwinner, Carlo is huisman. Daar komt aardig wat bij kijken. Hij doet de tuin, brengt en haalt de kinderen van en naar school, doet boodschappen, kookt, noem maar op. Ik vind het lekker om mijn handen vrij te hebben. Ik probeer de kinderen één dag per week te brengen, om contact te houden met ouders en leraren, om te laten zien dat Olivier en Maud ook nog een mama hebben.
Heerlijk, elke dag heen en weer pendelen. Ter hoogte van Visé zie ik aan de ene kant de Maas en aan de andere de rotsen en denk ik: hier begint het buitenland en moet mezelf dus regelmatig corrigeren. Het is mijn thuis! Ik doe het al elf jaar, driekwartier heen, driekwartier terug. We hebben een nieuwe Alfa Romeo Mito gekocht, ik vind rijden leuk. ’s Ochtends bedenk ik wat me die dag te wachten staat en ’s avonds overweeg ik wat goed en niet goed is gegaan.
Met mijn broers en zussen lig ik voortdurend overhoop. Nee hoor, ik heb twee oudere broers met wie ik een goeie verstandhouding heb. Mijn oudste broer woont in Nieuw-Zeeland, en de middelste in Tilburg. Met hem scheel ik 1,5 jaar, we zijn altijd twee handen op één buik geweest. Als kind al speelden we veel samen. Hij maakte nieuwe vriendjes en ik, ietwat verlegen, mocht meespelen. Ik ben opgegroeid in Wijchen, bij Nijmegen, in een middenklassegezin. Mijn vader, geboren in Indonesië uit Nederlandse ouders, was planner in een keukenzaak mijn moeder was secretaresse en kleuterjuf. Iedereen deed aan hockey, ik heb op het hockeyveld leren lopen. Ik speelde op hoog niveau, landelijke competitie. Ik was aanvoerder en spelverdeler en vind het, net als in mijn werk, prettig om het voortouw te nemen, mensen te stimuleren, te motiveren, om de juiste mensen op de juiste plek te krijgen.
Chagrijnig ben ik vooral als... Een berg ongestreken was na een drukke week ligt te wachten. Van die stomme klusjes. Verder ben ik eigenlijk heel positief ingesteld, iemand die eerder ja dan nee zegt. Ik heb ook zelden ruzie met Carlo. Echt knallende ruzie hebben we nog nooit gehad. Nee, geen dichtslaande deuren of kapotte borden. Wat heeft het voor zin?
Als ik de tijd terug kon draaien, dan ... Ik heb mijn moeder op jonge leeftijd verloren, ik was 25, zij 54. Ze is elf jaar ziek geweest en stierf aan kanker. Ik studeerde in die laatste jaren en was, zoals dat gaat als student, minder betrokken bij het thuisfront. Met de kennis van nu had ik meer tijd met mijn moeder willen doorbrengen toen het nog kon. Niks speciaals maar gewoon samen op stap, genieten van samen dingen doen. Wel heeft ze mijn afstuderen nog net meegemaakt, net als dat van mijn broer en onze toenmalige partners. We studeerden allemaal in dezelfde tijd af. Het leven is eindig. Dat was de harde les die ik toen heb geleerd. Sindsdien vind ik het belangrijk om de dag te plukken. Carpe diem, het is in mijn genen gaan zitten. Daarom zijn we ook naar Wallonië verhuisd. Stel niet uit tot morgen, wat je vandaag kunt doen.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)