Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Iedereen vond mij leuk”

“Iedereen vond mij leuk”

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Ik was hem eigenlijk uit het oog verloren, onze vorige president. Want waar blijven die mensen eigenlijk als ze de deur achter zich dicht hebben getrokken? Een aantal heeft intussen gehemeld: Sjeng Tans, de eigenwijze, en Rob van den Biggelaar, de geparfumeerde. Geen kwaad woord over de man overigens, hij was een heer en kreeg veel voor elkaar. Na hem Loek Vredevoogd, de precieze; die trekt tegenwoordig de wereld rond in een camper. Dan Karl Dittrich, de ‘eine van us’; is elders baas geworden, eerst bij de keurmeesters van de NVAO, nu bij de VSNU. En dan de voorlaatste: Jo Ritzen, ‘ome Jo’, de creatieve, de man van de 1000 ideeën. Zo zal ik hem maar noemen. Hij was trouwens de eerste president, alle anderen waren gewoon voorzitter. Jo vertrok, meldde zich aan voor het Europarlement, liefst meteen als fractievoorzitter, haalde de PvdA-kieslijst niet, richtte hier en daar een stichting op en is nu fellow bij UNU-Merit.

En nu staat hij op de foto in de nationale kwaliteitskrant, de NRC! Op zijn eigen verzoek, dat wel. Het is een rubriek achterop de zaterdagkrant, daar kan men zich melden met een foto uit de oude doos, die wordt dan min of meer nagespeeld, de intussen volwassen modellen (altijd meer dan een) trekken dan een zelfde soort streeptruitje en korte broek aan. Bijvoorbeeld. Hier zien we dus de kleine Jo met zijn oudere broer Wim in 1949, op de bewaarschool, een partij blokken uit de blokkendoos voor hun neus op tafel. Daarnaast de twee in hun huidige verschijning, maar wel met net zulke truitjes. Jo heeft tegenwoordig iets baard- en snorachtigs en doet in de verte denken aan een creatuur van Koot en Bie. Dat is het beeld.

Daaronder de tekst. Die is ook niet mis. Jo is aan het woord, als enige. Hij begint met de mededeling dat hij zo mooi op de kinderfoto staat. “Iedereen vond mij leuk.” Natuurlijk, waarom niet? Dat was later niet anders, toch? Hij zegt ook dat hij, als jongste van vijf kinderen, “zich veel permitteerde”. En dat hij “altijd op een voetstuk werd geplaatst”.

Dat doet wat met een karakter, lijkt me. Vervolgens legt hij uit, dat hij niet zozeer braver maar wel handiger was dan zijn broer, dat hij begreep dat er regels waren maar dat hij daar dan zijn “eigen interpretatie” aan gaf. Kijk, daar komt al een beetje onze pappenheimer om de hoek kijken. De ambtenaren op de Berg kunnen hier van meepraten! Jammer alleen dat het privilege zich beperkte tot de spreker. Dat is dan toch een klein minpuntje.

Maar dan komt het. Dan komt de visionair in de dop aan het woord, het kind dat ooit iets groots zal verrichten. “Ik had ook het zelfvertrouwen dat ik iets kon veranderen aan grote dingen buiten mijzelf.” Wij van de Berg, wat zeg ik, heel Nederland, zo niet de hele wereld, hebben kennisgemaakt met wat dit inzicht later vermocht. Hoe zal ik het uitdrukken? Met zo’n instelling kun je bergen verzetten.

En dan komt het nog een keer, maar net even anders. De volgende zin luidt: “Dat anderen mij dat lieten doen, verbaasde mij wel. Ook in mijn verdere leven.

Hier spreekt de ware wijsheid. En de ware nederigheid. Begiftigd zijn met uitzonderlijke talenten en opvattingen, en je dan toch afvragen waarom ze jou je gang laten gaan; wie zegt hem dat na? Ja, de Dalai Lama misschien…

En met die boodschap wilde ik u dan maar de kerst insturen. Met de oude Grieken zeg ik: ken uzelve, en fijne dagen!

Albert Bergbroeder

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: