Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Kinderleed

Kinderleed

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Toen ik een jaar of tien was speelde ik elke week bij mijn vriendinnetje Anneke. Op een dag, toen ik bij haar thuis even naar het toilet was geweest, viel mijn oog op de tv in de woonkamer. Haar vader was een oude Japanse film aan het kijken. Gefascineerd keek ik mee over zijn schouder terwijl hij de film voor mij samenvatte. Het was een liefdesdrama, waarin het meisje zich noodgedwongen als jongen moest verkleden om geen aandacht van andere mannen te trekken. Na tien minuten liep ik terug naar Annekes kamer, waar zij mij stampvoetend stond op te wachten. Boos stelde ze mij voor een ultimatum: voortaan meteen bij haar terugkomen, of nú de deur uit. Ik koos het eerste.

Er hebben zich vaker dit soort wrede kindermomenten voorgedaan in mijn leven. Zo riepen mijn buurjongetje en ik tijdens elk meningsverschil: “Ik ga nóóit meer met je spelen!” Op de zeldzame momenten dat wij een hele middag zonder deze zin hadden doorgebracht, zei hij meestal verbaasd: “Cato, we hebben vandaag helemaal geen ruzie gemaakt!?” De maat was echter vol toen hij mij met plastic handboeien aan een boom in zijn tuin vastmaakte.

Ook volwassenen hebben hun aandeel gehad in een aantal kleine jeugdtrauma’s. Zo vertelde mijn leraar in groep 6 dat ik niet fotogeniek genoeg was voor de schoolfoto. Daarnaast liet hij graag merken dat hij zo’n hekel had aan mijn moeders radioshow. Zijn opmerkingen zijn altijd blijven hangen, tot grote woede van mijn ouders.

Nu vraag ik me wel eens af of andere kinderen dit ook bij mij zullen hebben. Wat nou als die chagrijnige bui tijdens één van mijn oppasavondjes bij zo’n teer zieltje is blijven hangen als de verschrikkelijkste avond van zijn leven? Wat nou als mijn stellige beslissing om tegen de kindervoorkeur in naar een ándere speeltuin te gaan, voorgoed wordt gezien als een daad van pure kwaadaardigheid? Ik heb, in deze context, één keer een vage hint ontvangen. Toen ik ooit op mijn buurkinderen paste hoorde ik de jongste aan zijn zusje vragen of ze de oppas aardig vond. Het meisje gaf geen antwoord, maar schudde zachtjes haar hoofd. En hiermee had ze zwijgend mijn grootste angst bevestigd.

Cato Boeschoten

 

 

 

 

 

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: