Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Lief

Lief

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Ik zag laatst een hele lieve foto in de krant. Het was een afbeelding bij een reportage over middelbare scholen: een jongen en een meisje zaten in het raamkozijn van een lokaal, hij met zijn hand op haar been, zij met haar hoofd op zijn schouder. Hun gezichten waren niet te zien, dus trok iets anders mijn aandacht: die hand. Het was een onschuldige tienerhand, met een sportief jongenshorloge om de pols. De vingers lagen kalm op het dijbeen van het meisje, en leken zich onzeker af te vragen of ze daar eigenlijk wel wezen mochten. Geheel onterecht, die onzekerheid, aangezien het meisje zich vol overgave op de jongen zijn schoot had genesteld. Het mocht. Lief.

Ik zag nog meer lieve dingen laatst. Er liep een meisje door de supermarkt met een roze muts op haar hoofd. Bovenop de muts zat zo’n wollen bolletje, dat speels meedeinde met haar huppelpasjes. Eens in de zoveel tijd kneep haar vader in het bolletje, terwijl hij het geluid van een claxon nadeed. Na elke ‘mwep’ keek het meisje verbaasd omhoog en lachte vervolgens schaterend. Toen ze even later alleen tussen de chocopasta en de hagelslag stond kneep ze zelf in het bolletje op haar hoofd. Een paar seconden gingen voorbij. Teleurgesteld rende ze naar haar vader bij de kassa en zei met een lichte snik: “Papa, hij doet het niet meer!” Lief.

Op dagen dat ik me niet zo vrolijk voel helpt het vaak om aan dit soort kleine momentjes te denken. Toen Trump won dacht ik aan een briefje dat mijn moeder ooit op mijn kussen legde met de tekst: het komt wel goed schatje. Toen ik me eens met voedselvergiftiging in bed lag te vervelen dacht ik aan onze cavia in Amsterdam die, tegen de normale levensverwachting in, al acht jaar is en nog steeds meer hooi eet dan een gemiddeld veulen. Toen mijn opa overleed dacht ik aan het moment dat we samen op de bank bij mijn tante in Leeuwarden zaten. Hij was al ziek, maar we maakten nog volop grapjes samen. Toen ik (naar zijn mening) weer iets volstrekt krankzinnigs had uitgekraamd, zei hij met pretoogjes: “Je bent nog gekker dan ik dacht, maar niet gevaarlijk, dus dat is mooi”. Lief.

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

2017-02-03: Lex van Marion
je schrijft mooie stukjes!

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: