Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Rare mevrouw

Rare mevrouw

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

“Hallo! Ja? Hallo. Ja, dat zegt men als er gecommuniceerd wordt hè? Ik zit in de trein. Hallo? Kun je wat zachter praten, je tettert zo. Laat me even aan het woord. Ja. Ik heb haar net op de trein gezet. Nou wat wil je, ik heb het treinkaartje vijf keer in d’r hand gedrukt, maar toch heeft ze het voor elkaar gekregen om ‘m thuis te laten liggen. Dus? Dus! Ik moest betalen klootzak! Vijftien euro graag naar mij overmaken. Nee. Niet aan haar geven als ze aankomt! Ze krijgt alles al in haar schoot geworpen! En ze zit ook nog eens op zo’n pretopleiding. Verwend kreng. Wat? Terugsturen? Ben je gek ze is al richting Utrecht! Nee, nou even stil ik wilde nog wat zeggen…”

We zaten niet in een stiltecoupé, dus deze vrouw mocht in principe gewoon bellen. Toch stoorde ze. Ik fantaseerde over de andere kant van de lijn. Een ex-man, ooit gelukkig getrouwd met deze vrouw, maar inmiddels was de relatie ontzettend op. Een dochter op de wereld zetten was geen foutje geweest, maar kwam nu wel zeer onhandig uit. Zou het meisje weten dat er zo over haar gepraat werd? Zou ze nu op haar gemak richting Utrecht zoeven, alleen in de trein? Blij om even van haar gestoorde moeder af te zijn?

Ik was vroeger doodsbang om dingen alleen te doen. Terwijl mijn nicht als kleuter met twee vingers in haar neus alleen in de trein richting oma stapte, ging ik al huilen wanneer mijn moeder vroeg of ik een pak melk uit de supermarkt wilde halen. Meestal had de angst één van de twee volgende oorzaken: óf ik was bang dat mensen mij iets zouden vragen waar ik geen antwoord op wist, óf ik was als de dood een ‘rare mevrouw’ tegen te komen.

Een ‘rare mevrouw’ was iemand die onvoorspelbaar was. We hadden er een paar door onze buurt lopen, altijd alleen en altijd schreeuwerig. Toen ik ouder werd kon ik er labels op plakken, zoals ‘schizofreen’ of ‘mentaal niet helemaal in orde’, wat me ietwat geruststelde. Maar als kind begreep ik deze vrouwen niet, en dat maakte me doodsbenauwd. Ze waren zo bozig. Eén van hen had een keer mijn voetbal afgepakt. Een ander had naar mij geschreeuwd dat ik haar niet zo stom aan moest kijken.

En nu zat ik daar, alleen, tegenover een rare mevrouw. Maar ik was niet bang. Beter dat ík nu maar even dit gesprek aan moest horen, in plaats van dat meisje op weg naar Utrecht.

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: