Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Beatrix: “Vorsicht” Gauck: “Ja, ja”

Beatrix: “Vorsicht” Gauck: “Ja, ja”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Sfeerverhaal Dies

Na afloop, op de borrel in de lobby van het Vrijthoftheater staat prof. Nanne de Vries nog na te hijgen. Waarom had hij zo’n haast bij de uitreiking van de dissertatieprijs? Het was het laatste programmaonderdeel van de diesviering. Hij barst los: “Ik moest het snel doen! We waren al over tijd, de RVD gaf me een paar minuten om mijn verhaal te houden want de prinses ging nog praten met wat studenten en dan snel de auto in. Alles op de minuut.”

Jess Bier, de winnares van de prijs: “Mij was gevraagd om een dankwoord uit te spreken, dus dat had ik voorbereid. Maar op het podium zei Nanne dat we zo snel als maar kon weg moesten. Dan maar geen speechje.”

Een voormalig koningin, nu prinses, die langs komt, en een fungerend staatshoofd: dan wordt de organisatie van een universitair verjaardagsfeestje zo ongeveer overgenomen. Het protocol dicteert. Bijvoorbeeld dat iedereen bij binnenkomst gecontroleerd wordt: heeft u uw e-ticket bij u? En een identiteitsbewijs?  Bij de ingang van het theater staat de eerste controlepost, een paar meter verder de tweede, dan de trap af naar de garderobe waar nog een derde keer die horde genomen moet worden.

Als de zaal eenmaal gevuld is, op het eerste vak na want daar komen de hoge gasten, het cortège van de hoogleraren en allerlei prijswinnaars te zitten, begint het wachten. Tot om kwart over drie het scherm boven het podium ineens oplicht en beelden toont van prinses Beatrix die uit een grote zwarte hofauto stapt en begroet wordt door de gouverneur en de burgemeester. Daarna gaat het scherm weer op zwart en moet het publiek raden wat zich in de hal afspeelt. Dat is de begroeting van bondspresident Gauck met Beatrix; ze kennen elkaar langer dan vandaag, in 2012 waren ze samen op Bevrijdingsdag bij een bijeenkomst in Breda. Sterker, ze had hem ervoor uitgenodigd; hij kreeg van haar een onderscheiding.

De prinses kent het Vrijthoftheater, ze kent de verraderlijke trap in de zaal naar beneden, met al die ongelijke hoogtes van de treden. Als ze samen met Gauck bovenaan staat fluistert ze “Vorsicht”. “Ja ja”, antwoordt de president. Mobieltjes in het publiek lichten op, iedereen wil een foto van dit historische moment.

Wanneer de gasten eenmaal op hun plaatsen zijn beland krijgen de fotografen en tv-mensen twee minuten vrij spel. Daarna wordt het cameravolk zachtjes maar beslist naar de zijkant gedirigeerd. Even later komt de hooglerarenstoet naar beneden. Eentje verklapt in het voorbijgaan lachend dat hij van zijn vrouw heeft afgekeken hoe je in dit soort situaties een struikeling vermijdt door elegant je (gala) jurk op te tillen.

Een diesviering, dat is het feestje van de rector magnificus, zoals de opening van het academisch jaar het feestje van de voorzitter van het college van bestuur is. Voor rector Rianne Letschert is het haar eerste dies. En dan meteen eentje in de buitencategorie. Maar ze vertrekt geen spier, zoals het publiek op het gigascherm goed kan zien: zonder hapering worden alle gasten in hoog tempo netjes welkom geheten. En waar deze rector in het halve jaar dat ze nu in functie is al een bescheiden reputatie van eigenzinnigheid heeft opgebouwd, maakt ze die ook hier waar. Want, zo had ze vooraf al hier en daar laten weten, ze hoefde niet zo nodig een lange speech te houden, ze zette liever wat studenten in het zonnetje. En dat zijn nu dus twee Syrische vluchtelingstudenten, Sally Haj Khalaf Allah en Hoseb Assadour. Die beiden in korte toespraakjes de eerdere woorden van de rector onderstrepen: we moeten niet bang zijn voor het vreemde; de wereld, Europa, dit land, deze universiteit zullen alleen maar gedijen bij meer diversiteit. Haj Khalaf Allah: “Praat met elkaar, liever dan over elkaar.” En Assadour, die zijn vluchtroute uit de doeken doet en memoreert dat hij vanuit het Griekse politiebureau (want illegaal) de Middellandse Zee kon zien en zich erover verheugde dat hij in het veilige Europa was beland: “Ik ben geen nummer, ik ben een menselijk wezen.”

Dan is het de beurt aan bestuursvoorzitter Martin Paul, die het eredoctoraat aan de president zal verlenen. Zijn president, want Paul is Duitser en houdt de laudatio beleefdheidshalve in het Duits. Hij looft Gaucks levenslange strijd voor vrijheid, in combinatie met verantwoordelijkheid, Freiheit und Verantwortung: “Dat is wat wij onze studenten hier ook willen bijbrengen.” Het zal er deze middag vaker over gaan: de wereld ziet er niet zo rooskleurig uit, veel mensen zijn angstig en dat wil zich nogal eens uiten in minder aangename (althans voor het soort publiek dat hier in de zaal zit) politieke stromingen. Paul refereert eraan, Letschert deed dat eerder, Gauck zal het ook nog doen. Maar op een dag als vandaag, zegt Paul, gaat het ook over de hoop. Waarop hij een breed glimlachende Gauck de kappa omhangt en tot eredoctor benoemt.

Als de zitting bijna een kwartier te laat is afgelopen spoedt een aantal gasten zich naar buiten, Onder het oog van camera’s en Maastrichts publiek dat het vertrek van prinses Beatrix afwacht, posteren ze zich bij de ingang van het theater en steken een sigaret op; de decaan van de SBE en de vicerector pontificaal in toga, de top van de marketing & communicatieafdeling in burger. Het is mooi geweest.

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)