Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Levi

Levi

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Toen ik elf was kreeg ik verkering met Levi. Hij zat op een andere basisschool, dus had mijn klasgenootje (en tevens zijn beste vriend) de beëdiging geregeld. Op een verfrommeld kartonnen omhulsel van een gum stond de vraag: wil je verkering? En ik zei ja.

Het was een leuk vriendje. Eens in de zoveel tijd bracht mijn vader mij op de fiets naar IJburg, waar hij woonde met zijn ouders en broertje. IJburg is een vrij nieuwe, uit de grond gestampte woonwijk naast het centrum van Amsterdam en het toen nog open bouwterrein leende zich goed voor verstoppertje of voetbal. Levi leerde me de ‘Akka 3000’, de ‘Schaar’ en de ‘Sleep’ (straatvoetbaltermen), en ik kocht cadeautjes voor hem, zoals een dankbare vrouw het betaamde.

Op Valentijnsdag kreeg ik een hartjeskaart, op zijn verjaardag mochten we samen op één matje liggen, en ik heb volgens mij zelfs een keer ‘ik hou van je’ tegen hem gezegd. In mijn herinnering antwoordde hij gehoorzaam met dezelfde zin. 

Helaas ging het na een paar maanden bergafwaarts. Levi kwam bij mij logeren in Oud-West en toen ik de volgende dag ontwaakte hoorde ik onder mij in het stapelbed: “Ben je nou eindelijk wakker? Je snurkte als een varken!”

Ik was geschokt. Was dit de jongen die ik maandenlang had liefgehad? Die mij beschermde tegenover enge oudere jongens in de voetbalkooi? Waarmee ik urenlang hartstochtelijk belde elke week? Met moeite sleepte ik mezelf door de nog resterende uren samen, voordat zijn moeder hem kwam ophalen en weer mee terug nam naar IJburg. Ik was nog dagenlang in de war, omdat ik me niet kon voorstellen dat hij zoiets had gezegd. Hij was nooit onaardig geweest, dus duurde het even voor ik doorhad hoe gekrenkt ik me voelde. Als een echte diva maakte ik het diezelfde week nog uit per e-mail,  want met zo’n belediging kwam de beste knaap niet weg. Na wat over en weer gekibbel stopte ons contact en gingen we onze eigen weg.

Een paar jaar later kwam ik hem tegen in mijn straat. Mijn buurmeisje, zijn nicht, vierde haar verjaardag en hij stond op de stoep, hangend tegen haar deur. Toen ik langsliep herkende hij me meteen, maar hij bleef stil. Fair enough, ik wist ook niet zo goed wat ik moest zeggen, dus hield ik het zelf bij een nonchalant ‘hoi Levi’. Een paar seconden gingen voorbij en zijn vrienden hadden langzaam in de gaten dat ik er was. Eén voor één kwamen ze om hem heen staan, als een kudde om de leider. Levi rechtte zijn rug en de onzekerheid verdween uit zijn ogen. Brutaal keek hij me aan. ‘O ja, jij bent toch… Kim of zo?’

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: