Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Tussen feit en fictie

Tussen feit en fictie

Film: Jackie

Het verhaal: Op 22 november 1963 wordt John F. Kennedy vermoord terwijl hij in een cabriolet door de straten van Dallas rijdt. Jackie laat de dagen na die moord zien vanuit het perspectief van zijn weduwe Jackie (Natalie Portman). De op dat moment 34-jarige Jackie weet de ogen van de hele wereld op zich gericht, en beseft dat de vier dagen van nationale rouw bepalend zullen zijn voor de wijze waarop de wereld zich het presidentschap van haar man zal herinneren.

Een verrassend actuele film, want:

- De Chileense filmmaker Pablo Larraín vestigde met films als Post mortem en No een reputatie als chroniqueur van de militaire dictatuur van Augusto Pinochet. Met Jackie levert hij zijn eerste Engelstalige film af. Zo’n overstap naar Hollywood is al menig interessant filmmaker fataal geworden (zie bijvoorbeeld de Amerikaanse studiofilms van de Duitse Tom Tykwer, en schrei en ween), maar Larraín blijft moeiteloos overeind. Sterker nog, Jackie blijkt thematisch gezien een logisch vervolg op zijn vorige film Neruda, over de mythevorming rond de Chileense Nobelprijswinnaar Pablo Neruda.

- “Een curriculum vitae is als eiwit, je moet het goed opkloppen”, zo leerde mijn oom Chris mij ooit, toen ik mijn eerste wankele schreden op de arbeidsmarkt zette. Het had ook een les van Jackie Kennedy kunnen zijn, die heel goed begreep hoe je de media kunt manipuleren om je publieke imago te kneden. De kranten staan sinds het aantreden van The Donald/Agent Orange/Lord Voldemort bol van de discussies over alternative facts, maar Jackie laat zien dat politici ook in 1963 al goed begrepen hoe ze de media konden regisseren.

- Larraín toont zich opnieuw een meester in het gebruik en het reconstrueren van historisch archiefmateriaal.

- Natalie Portman heeft precies de mix van elegantie, verbetenheid, intelligentie, theatraliteit en breekbaarheid die nodig is voor deze vertolking.

Ah jakkie, want:

- HUMO-filmcriticus Eric Stockman merkt in zijn recensie terecht op dat Portmans vertolking niet alleen de grote troef, maar ook de zwakke plek van Jackie is. Haar acteerwerk is gemaniëreerd; het product van een maandenlange voorbereiding waarin de actrice zich de ongewone spreektrant van Jackie Kennedy volledig eigen maakte. Het is technisch razend knap, maar ook bestudeerd en geaffecteerd.

Het salomonsoordeel: Een scherpzinnige film over de symbiotische relatie tussen media en politici, maar ook een wat al te cerebrale film, die de kijker emotioneel op grote afstand houdt.

Mark Vluggen

 

Zie hier het filmprogramma  van LumièrePathé en Euroscoop

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)