Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Women’s March: de straat op voor één Nederland

Women’s March: de straat op voor één Nederland

Photographer:Fotograaf: Pax voor vrede

“Vroeger was het leuk om een meid te zijn in Nederland, toen kon je nog normaal de straat op. Ik ben blij dat mijn dochter niet nu jong is, met al dat tuig.” Het is vrijdag, half vier en ik zit in nachtbus 280 van Amsterdam naar Haarlem te berekenen hoelang ik kan slapen als ik morgen om half één op de Dam wil zijn en ook weer op tijd in Maastricht wil aankomen. “Oh ja, en Zwarte Piet wordt ons ook al afgepakt!” Hoewel licht aangeschoten, heeft mijn medepassagier inmiddels de aandacht van de hele bus voor haar conclusie: vroeger was het beter. Haar stem staat vast: PVV.

De volgende dag ga ik die veelbesproken straat op, om te strijden, in de woorden van de organisatie van de Women’s March, ‘voor één Nederland’. “Hoe vet, er is gewoon geen verkeer want wij lopen hier nu!” Het meisje voor me deelt mijn verbazing over de omvang van de bonte menigte - van leden van de Koerdische Organisatie van de Communistische Partij in Iran tot vrijwilligers van Oxfam, reporters van Koffietijd, baby’s in roze superman-capes, en ja, ook Maastrichtse studenten – ik loop in een groep van 25 - deze zaterdag in Amsterdam.

Tijdens de eerste protestmars die ik ooit meemaak, loopt een stoet van zo’n vijftien- tot twintigduizend mannen, vrouwen, en iedereen die zich geroepen voelt zich uit te laten over gender en politiek van de Dam richting het Museumplein. Het resultaat: een eclectische verzameling borden en vlaggen met persoonlijke tips (‘Wilders, als je het hier stom vindt, ga je toch ergens anders heen!’), verwijzingen naar de Amerikaanse politiek (‘This is how real men grab a pussy’) en een meer, zeg, systematische benadering van de problemen (‘one solution: revolution’).
 Zowel de groep demonstranten als de aanleidingen gekozen door de organisatie - ’Internationale Vrouwendag (8 Maart) en de Nederlandse Tweedekamerverkiezingen (15 Maart) - zijn een mix van Nederlandse en internationale invloeden. In mijn gedeelte van de stoet leidt dat tot een interessante combinatie van vragen (“what does ‘van de zotte’ mean?”), reflecties (“I don’t want to use the word radical because I believe what we’re doing shouldn’t be radical”) en leuzen (“revolución anarquista!”). Het is dan ook jammer dat de organisatie geen Engelssprekende speeches heeft gepland: Wilders kopieert Trump, de demonstranten verwijzen voortdurend naar de Democratische senator Elizabeth Warren (‘Yet she persisted’), Trump’s felste tegenstander, maar de toespraken zijn, tot ieders verrassing, uitsluitend in het Nederlands.

Het overdonderde winkelpubliek kan er niet altijd iets mee, met de slogans als check your white privilege en no to cisnormativity, blijkt uit de reacties aan de kant. Twee middelbare dames op schoenenjacht proberen tevergeefs het Muntplein over te steken richting de Kalverstraat. “Wat is dit nou?” De ander kijkt even rond, en concludeert: “Iets met vrouwen en gays. Bakkie doen dan maar?” Eenmaal aangekomen bij het Museumplein besluit ik dat dat mij ook een prima plan lijkt, en terwijl ik de afgelopen twaalf uur op een rijtje zet, concludeer ik dat strijden voor één Nederland waarschijnlijk net zo moeilijk is als het vinden van een zitplek in tram 5 op zaterdagmiddag. Ik wacht op de volgende, die ik deel met een mededemonstrant in drag en een groep verdwaalde Argentijnen. De rest van de terugreis naar Maastricht vraag ik me af of het vooral prachtig of problematisch is dat de mens zoveel verschijningsvormen kent.

Fleur Damen

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: