Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Mumc+ en het been

Mumc+ en het been

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Ik moet het hier natuurlijk hebben over de slag die ons allen heeft getroffen. Recht in het gezicht. Het einde van de toekomst van Randwijck. Het Maastrichtse Universitair Medisch Centrum ‘plus’ is al gestorven voor het was geboren. Erg? Ach, de bestuurders doen of er niets aan de hand is. Jaren soebatten en onderhandelen en dan ineens: ‘Foutje bedankt’!

Maar ho, wacht, eerst zit me nog iets anders dwars. Ook een gevalletje van foutje bedankt als u het mij vraagt. Ik wilde namelijk even terugkomen op die geschiedenis met dat been. Want ik ben er natuurlijk bij geweest, bij het debat over geloof en wetenschap naar aanleiding van de wonderbaarlijke beenverlenging die de welbekende professor Onno van Schayck zei ooit te hebben waargenomen. Het was in de aula, op de Berg, Ik belandde op het balkon en o ja, mag ik hier dan meteen even klagen over de klimatologische omstandigheden in die zaal? Dat is geen aula, het is een sauna. Hier dient luchtige zomerkleding voorgeschreven te worden. Als het druk is tenminste, en dat was het dus. Allemaal mensen die nu eindelijk de professor wilden horen praten over dat been. Daar zaten en stonden we, met pak ‘m beet twee, driehonderd mensen, in de oven.

Het zal zo halverwege de avond zijn geweest dat mijn klomp brak. Om mij heen braken meer klompen. Het gebeurde toen een meneer die orthopeed bleek te zijn vanuit het publiek de simpele vraag stelde hoeveel centimeter groei de professor nu precies had geconstateerd. Een à twee, luidde het antwoord. 1 à 2!! Zegge en schrijve één à twee centimeter!!

O, maar dat kun je dus helemaal niet zien, zei de orthopeed. Dat vond het publiek om mij heen ook. Een spiertrekkinkje en je bent er al. Even niezen en je nek is centimeters langer. Een windje laten en eh …, dat weet ik even niet, maar probeer bijvoorbeeld eens met een boek op je hoofd plat tegen de muur je lichaamslengte te meten, nou, daar doe je zo een paar centimeters af of bij, al naar gelang het gewenste resultaat. Kortom, daar zaten we met z’n allen, het zweet op onze gespannen ruggen, bij een avond die geheel overbodig bleek te zijn! Die we ook in de bioscoop hadden kunnen doorbrengen, of in de kroeg, of innig verstrengeld met mevrouw Bergbroeder (ik dan, u niet) op de bank voor de televisie! Omdat er dus uiteindelijk niks aan de hand was. Heremetijd, al die artikelen in de kranten, al die sarcastische columns over “Maastricht dat zo dicht bij Lourdes ligt”, ja zelfs het aftreden van de professor als directeur van zijn onderzoeksinstituut: dat alles alleen maar als gevolg van een … nee, ik zeg niet verzinsel maar wel een zinsbegoocheling van 25 jaar geleden! Had dus allemaal niet gehoeven! Ojee, ojee! Ik vind dat erg, ik vind dat zonde, wat zeg ik, ik vind dat tragisch.

Bijna net zo tragisch, nu we ons toch in de wereld van lichamelijk gebrek en wonderbaarlijke genezing hebben begeven, als de deconfiture van – daar zijn we weer - ons aller Mumsje. Ons gezamenlijke project met het academisch ziekenhuis. Waarvan de heren maar niet kunnen bedenken hoe ze dat moeten besturen. Zodat het nu helemaal niet meer bestuurd wordt. Want als ze het wel doen krijgen ze ruzie wie op welke plek mag zitten en wat-ie daar te vertellen heeft. Geloven ze daar op managementniveau ook in wonderen? Welnee, juist niet. Ze geloven helemaal nergens in. Ja, in zichzelf. En dat ze naar believen zichzelf een beetje groter kunnen maken als het zo uitkomt. En daarmee, leve de paradox, meteen ook weer kleiner.

Albert Bergbroeder 

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: