Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Je hoofd uitzetten

Je hoofd uitzetten

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Vroeger kon ik mijn hoofd nooit uitzetten.Ik had vaak sturende gedachten, vol onlogische logica. Toen ik me realiseerde dat mijn docent Engels verdacht veel op een acteur leek waar ik zo verliefd op was, zeiden mijn gedachten: “Zo, dus je bent verliefd op je Engels leraar!”  Dat was niet zo, maar het duurde een paar dagen om die zin uit mijn hoofd te krijgen.

Veel gedachten maakten me bang. Zo dacht ik geregeld dat mijn vader onder een bus lag als hij te lang boodschappen deed. Of dat mijn vriendinnetje een hartaanval had gekregen op de fiets omdat ze niet bij biologie was. Zo’n gedachte begon onschuldig, maar ging dan sturen. Mijn hoofd wilde niet meer aan iets anders denken, terwijl ik bewust alles probeerde om niet in die maalstroom van piekergedachten te worden meegesleurd. Mijn moeder zei dat ze het aan mijn handen kon voelen, dan werden ze koud en slap. Zelf merkte ik dat mijn ogen groter werden. Eén keer keek ik in de spiegel tijdens een angstaanval, maar ik zag niks. Ik was waarschijnlijk te druk bezig ín mijn hoofd om de beelden buiten mijn hoofd duidelijk te kunnen waarnemen. Misschien maar beter. Stel dat ik eruitzag als een bezetene, dan was ik ook nog bang geworden van mezelf.

Bekenden die écht iemand hadden verloren onder een bus of aan een hartaanval op de fiets begrepen mij niet zo goed. Hoe kan je nou zo bezig zijn met iets dat nog niet is gebeurd? Hoe kan je verlammen van angst door een paar zinnen in je hoofd? “Je moet blij zijn dat jouw dierbaren nog niet zijn doodgegaan”, zei een sturende gedachte vaak. Dat was misschien waar, maar dan dacht ik aan alle momenten die nog komen konden waarin dat wél gebeurde, en mijn handen werden weer slap.

Inmiddels is het anders, er zit weer een beetje rust in mijn hoofd. Laatst had ik even niet gedacht en werd ik me pas later bewust van dat stukje niets. Had ik geslapen? Ik weet het niet. Misschien zat er gewoon een pauze tussen mijn gedachten, en was ik even vergeten na te denken. Net als mijn opa, die soms vergat adem te halen. Gelukkig altijd kort genoeg om niet te stikken, maar we moesten het soms wel tegen hem zeggen: “Niet vergeten adem te halen!” Hem ben ik uiteindelijk wel verloren. Niet aan een bus of een hartaanval, maar aan Alzheimer. De ziekte die je gedachten langzaam uitzet.  

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: