Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Catastrofe

Catastrofe

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Ik identificeer mij intens met mensen die door het dolle heen zijn als de lente komt. Krokusjes maken me aan het huilen en een zonsondergang om 18:03 in plaats van 18:00 bezorgt me buikpijn van geluk. Op de eerste lentedagen heb ik de neiging om van die stomme spontane dingen te doen, zoals high-fives geven aan voorbijgangers of mensen met veel meer boodschappen dan ik voor laten gaan in de supermarktrij. Van die dingen waarover mijn potentiële kinderen ooit zouden zeggen: “Jezus màm, doe normáál”, terwijl ze met hun ogen rollen.

Anyway, ik was in zo’n bui en hij stond daar zo leuk met z’n sportsokken en zijn racefiets tegen de brug aangeleund. De zon scheen overal, maar vooral op het blinkend gouden croissantje dat hij in drie happen naar binnen werkte. Zijn lichte ogen kleurden mooi met het blauwe water van de Maas - alhoewel, zo blauw was het water niet, maar mijn lente-high maakte alles mooier. Ik kreeg een woeste drang om op hem af te stappen en te zeggen hoe knap hij was, maar ik durfde niet. Ik glimlachte wel, en nam mij voor om hem, als ik hem ooit nog eens tegenkwam, te attenderen op zijn goede looks. Mijn potentiële kinderen zouden trots zijn omdat ik mezelf niet voor schut had gezet. Nog niet tenminste.

De avond van deze lentedag was misschien nog wel fijner: met rode wijnlippen en zelfgetekende tatoeages was ik met een groep vriendinnen gaan dansen in de buurt. We waren al een tijdje op het feest toen ik hem opnieuw zag. De sportsokken waren vervangen door een casual uitgaansoutfit: rood shirt, donkere broek, biertje in de hand. Ik dacht terug aan mijn voornemen en stapte op hem af. Zijn naam was moeilijk en hij kwam uit een land waar ik nog nooit geweest was, maar toen hij opeens zei dat hij mij herkende van op de brug voelde ik de lentevlinders weer opkomen.

Was dit dan liefde op het eerste gezicht? Ik was hem ook opgevallen, dus er moest wel een wederzijdse interesse zijn ontstaan. Er flitste van alles door mijn hoofd: de namen van onze toekomstige kinderen (Tamino, Jackie en Otis), waar de bruiloft moest plaatsvinden (Engeland in juni) en of ik mijn eigen achternaam zou houden (ja). Net toen ik uit pure vreugde een heel rondje voor de zaak wilde bestellen, bedankte hij mij voor mijn compliment, maar voegde eraan toe dat hij al een vriendin had. Vervolgens vroeg hij: “Waar is Cato eigenlijk een afkorting van? Catastrofe?”

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: