Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“You! Are! Next!”

“You! Are! Next!”

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Onze buren hebben kinderen die nog moeten gaan studeren. Eentje gaat dit jaar beginnen. Het schaap twijfelt tussen verschillende mogelijkheden die vooral te maken hebben met de stad in kwestie. De studie is daarvan een afgeleide. Amsterdam? Utrecht? De jongedame in kwestie is hier opgegroeid dus die schrikt een beetje van een grote stad in het westen. Groningen dan? Is al bijna Spitsbergen en bovendien heb je daar enge corpsballen, net als in Leiden trouwens. Veel gesteun en gekreun dus, tot ik zeg: what about the UM? Het kind schrikt, je gaat toch niet studeren in de stad waar je ook al naar school ging? Dat hebben haar - zeer verstandige - ouders haar bijgebracht. Ik zeg: luister, in het geval van de UM zou ik een uitzondering maken. Ga maar eens wat sites bekijken, van de studies, de Inkom en zo.

Vervolgens hoor ik een week niets, tot het arme kind met rode ogen van slapeloosheid en langdurig huilen weer voor me staat. “Ik kàn hier niet studeren”, snikt ze, “de lat ligt hier te hoog. Heeft u de Inkomvideo gezien? Ze willen dat je je hier meet met ‘legendes’! Met Steve Jobs, met de moeder van Harry Potter, met Malala en met een beeld van een man op een grote stoel, die zal ook wel heel belangrijk zijn… ”

Het relaas maakt me nieuwsgierig. Dus ik bekijk die video. Over Legends of Tomorrow. En hoor Martin Luther King over zijn droom terwijl het standbeeld van de zittende Abraham Lincoln voorbijkomt, waarna Malala een toespraak houdt, en J.K. Rowling, en actrice Emma Watson (heb ik me laten vertellen door een jonger collegaatje), vervolgens ramt Muhammad Ali nog iemand tegen de grond, terwijl Steve Jobs het rijtje afsluit.

Bottomline: volg je dromen, dat deden deze legendes ook, en dan word je er ook een. Want na dit bombardement zwelt de muziek nog eens extra aan en zien we een meisje uit het Maastrichtse station komen en de fiets pakken, kennelijk goedgemutst op weg om een legende te worden. Dat geldt ook voor de jongelui die door allerhande UM-gebouwen struinen, en zeker voor de leden van de Werkgroep Inkom die onder gebulder van een Amerikaanse griezelfilmstem (“You! Are! Next!”) met energieke blik de toekomst in kijken. Die vijf zijn nu al legendes, eigenhandig geregeld, knap toch?

Ik probeer ons buurmeisje gerust te stellen. Dat ze zich niet moet laten intimideren door de natte droom van deze ouderejaars, dat er binnen deze prachtuniversiteit echt heel veel studenten rondlopen die van-ze-lang-zal-ze-leven geen legende gaan worden, wat zeg ik: misschien wel niemand, dat dat ook helemaal niet erg is en dat ze natuurlijk wel ambitieus mag zijn en anderen tot voorbeeld kan nemen maar dat het allicht verstandig is om wat bereikbaardere voorbeelden te bedenken.

Ik wijs haar in dit verband fijntjes op de leden van ons Hoge College: een heer Boss, die zo voortreffelijk de lichtjes van de Brightlandscampussen brandende houdt, een mevr. Lichtschicht die onlangs nog in een onwaarschijnlijke tijd een Catalaanse marathon liep, een Germanicus die in kleine kring heeft aangekondigd dat hij volgend jaar hetzelfde gaat doen en die overigens de woelige baren die zijn voorganger achterliet tot kalmte heeft gebracht. Allemaal prestaties van formaat, maar nog wel binnen het menselijke. En, zeg ik er in alle bescheidenheid bij, waarom niet ook eens naar mijn persoontje gekeken? Wat is er carrièregewijs gezien inspirerender dan een loyale beleidsambtenaar? En zijn we zo bezien niet allemaal een beetje een legende?

Het kind kijkt me opgelucht aan. Ik kijk net zo opgelucht terug. Weer een zieltje erbij.

 

Albert Bergbroeder

 

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: