Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Over het brein, spoedoperaties en intuberen

Over het brein, spoedoperaties en intuberen

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Prof. Therese van Amelsvoort aan tafel bij het onafhankelijk medisch heerendispuut e Causa Ignota

Ze kennen geen knellende tradities, ze brallen niet en ze studeren allemaal geneeskunde - op een verdwaalde ‘biomedische wetenschapper’ na. Vandaar ook de dispuutsnaam e Causa Ignota: door onbekende oorzaak. Oftewel: “U bent ziek en we hebben geen flauw idee waar het aan ligt.” Je zult het maar te horen krijgen. Slik.

We zitten in een opgeruimd flatje in Scharn, waar niets doet denken aan studentbewoning. Even na zessen gaat de bel en strijkt hoogleraar Therese van Amelsvoort als een wervelwind neer in de woonkamer. Van Amelsvoort is arts slash psychiater en weet meteen alle ogen op zich gericht. Ze studeerde af in Rotterdam en zocht het avontuur, zegt ze, en belandde een jaar in Luxemburg, twee jaar in Zwitserland en acht jaar in Londen.

“Het werk in Engeland was heftig, gevaarlijk soms. Ik werkte eerst met achterbuurtkinderen en daarna op de spoedeisende hulp, met alle agressie van dien. Eén keer kwam een patiënt binnen die een pistool richtte op een baliemedewerker en zichzelf daarna door het hoofd schoot.”

Waarom is ze terug naar Nederland gekomen? “Ik zat elf jaar in het buitenland, had al drie keer niet gestemd en wist niet eens wat een paars kabinet was. Toen dacht ik: ‘Als ik nu niet terug ga, raak ik mijn vaderland kwijt.’ Voor mijn loopbaan was het beter geweest om in Londen te blijven, maar de kwaliteit van leven was er lager dan in Nederland.”
Hoe dat zo, vraagt Tiemen van Oorschot. “Het was keihard werken en het levenstempo ligt in Londen een stuk hoger. Alles kost tijd, vooral het reizen. Terug in Amsterdam liep ik steevast te hard over straat, ik had steeds tijd over.”
Mag ik jullie uitnodigen voor het diner, vraagt Chris Kivit, op de toon van een butler. Hij woont in het flatje samen met een medestudent (die nergens te bekennen is). “We eten pasta romana (met paddestoelensaus), een oud familierecept.” De rest schiet in de lach, al houdt Kivit vol dat de opa van zijn opa uit Italië kwam.
Van Amelsvoort zit met smaak te eten.
Stijn Daalderop: “Je proeft die Italiaanse wortels hè.”
Op de achtergrond klinkt jazz-muziek. Dixieland.
Weet Tanguy Dewaele al welke richting hij op wil, vraagt Van Amelsvoort. De Belg, die sneller praat dan een veilingmeester, heeft geen idee, vindt te veel leuk, maar wil in ieder geval Nederland en België ontvluchten. Van Amelsvoort, die ook nog in IJsland en Joegoslavië (tijdens de oorlog) heeft gebivakkeerd, kan het hem aanraden. Al was thuis iedereen bezorgd. Niet alleen in oorlogsgebied maar ook in Nederland moet je als arts tegen een stootje kunnen. Dewaele was een keer op de spoedeisende hulp toen iemand binnen werd gebracht zonder neus terwijl er rook uit zijn mond kwam. Van Oorschot: “Je raakt eraan gewend en je stompt volledig af eigenlijk. Ik ben net terug uit India waar ik coschappen heb gelopen op een kinderafdeling. Het ene moment help je om een baby te reanimeren en even later is het dood. En toen vroeg de begeleider me, bij wijze van oefenen, om het kind te intuberen. Je stopt dan een buis in de luchtpijp om de luchtweg vrij te maken. Ik had daar niet veel ervaring mee, dus het kwam goed uit. Maar in Nederland is dat ethisch niet in de haak. In India gebeurt dat gewoon. Je leert er wel van.”
Ook in Europa verschillen sommige behandelingen per land, zegt Van Amelsvoort. “Het eerste antipsychoticum wordt in Engeland nog altijd veel voorgeschreven, in Nederland niet meer. Wij gebruiken Semap, dat je verder nergens in Europa ziet.”
Waarom is ze eigenlijk psychiater geworden, vraagt Dewaele. Ze is een doener, zegt ze. “En zoals zo vaak:  een leuk coschap bepaalt welk specialisme je kiest. Ik vond het brein en het zenuwstelsel ook het meest fascinerend en ongrijpbaar. Iedere patiënt is een uitdaging, terwijl de tiende blinde darm niet echt spannend meer is.”
Bovendien kun je als psychiater een redelijk normaal leven leiden. Van Amelsvoort: “Ik weet nog dat je als vrouw bij chirurgie een contract moest tekenen dat je niet zwanger raakte tijdens de opleiding. En je hoeft niet ’s nachts je bed uit voor een spoedoperatie. Het kan ook fysiek zwaar zijn, sommige operaties duren tien uur.”
Psychiatrie is het omvangrijkste specialisme. “We hebben 3600 psychiaters in Nederland, en nóg zijn het er veel te weinig. Nergens zo veel vacatures als in de psychiatrie.” Volgende week zitten ze allemaal in het Mecc vanwege het jaarlijkse Voorjaarscongres, met vele tientallen symposia, lezingen en workshops. Van Amelsvoort geeft er een plenaire lezing. “Ik spreek regelmatig voor een grote zaal, maar dit komt niet zo heel vaak voor.” 

Wat voor studentenvereniging zijn jullie eigenlijk, vraagt ze? “We zijn het dispuut eCI ofwel e Causa Ignota, zegt Daalderop. “Jammer dat de boekenclub ook zo heet.”
De studenten eten wekelijks samen, zegt Van Oorschot. Iedereen kookt om beurten. “Er is altijd bier en iets van voedzame calorieën.” Kivit: “Meestal hamburgers.” Dewaele: “We hebben één ongeschreven regel: je móet een vleesgerecht maken. Vegetarisch is no go. En vis is te duur.”

Er blijkt ook een vrouwelijk medisch dispuut te bestaan: MDD Floreciente. De oprichters van eCI onderhielden warme, liefdevolle banden met de vrouwen, maar dat is verleden tijd. "We zien ze nooit in de stad", klinkt het. “Ze gaan niet zoals andere disputen op woensdag naar de kroeg.”

Stijn Daalderop * 24 * geneeskunde * lid van e Causa Ignota

Chris Kivit * 21 * geneeskunde * penningmeester

Tanguy Dewaele * 20 * geneeskunde, * secretaris

Tiemen van Oorschot * 21 * geneeskunde * lid

Therese van Amelsvoort * 1966 *  hoogleraar psychiatrie * getrouwd, een zoon * woont in Maastricht

Scores (5 sterren is max) van prof. Van Amelsvoort:

Kwaliteit eten: 5 (“Ik wil graag het recept hebben van pasta romana”)

Gastvrijheid: 5 (“Ik kan elke hoogleraar een maaltijd bij ECI aanraden”)

Properheid: 5 (“Het is schoner dan bij mij thuis, mijn man vindt dat ik nog steeds als een student leef”)

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)