Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Toneelmens

Toneelmens

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

En toen bevond ik me opeens in de leeftijdscategorie dat vrienden 21-diners gingen geven. Mijn beste maatje uit Amsterdam had de leeftijd bereikt, en we zouden bij zijn ouders gaan eten. De dresscode was Italian chic. Met mijn zwarte jurk en ongemakkelijke schoenen kwam ik fashionably een half uur te laat binnen gestommeld. Er werd me een glas champagne in de hand geduwd en verzocht of ik alsjeblieft snel bij mijn naamkaartje wilde gaan zitten.

Ik had kunnen zweren dat mijn maatje en ik meer gemeenschappelijke vrienden hadden na negen jaar vriendschap, maar de kamer was gevuld met onbekende gezichten. Ik herkende er slechts twee. Voorzichtig probeerde ik te peilen waar de rest mijn maatje van kende, en alle achttien bleken ze dezelfde studententoneelvereniging te delen. Toneelmensen dus. Ik nam een grote slok.

Wat ik niet had bedacht, was dat er elke minuut dat er niet gegeten werd, gelegenheid was voor optredens. De toneelmensen namen gretig de kans om een liedje te zingen, een gebarendansje te doen of een gênant praatje te houden over mijn maatje, en er was zelfs één knaap die ging rappen. Het toneelmens links van mij fluisterde ondertussen dat hij er na een studie technische natuurkunde achter was gekomen dat acteren zijn roeping was, waarop het toneelmens rechts van mij beamend knikte. Zij was kortgeleden aangenomen bij de Amsterdam Dungeon, waar ook zij eindelijk haar droom kon waarmaken. “Kon je dat podiumverlangen af en toe maar uitzetten hè! Wat zou het fijn zijn als ik genoegen kon nemen met een kantoorbaan van negen tot vijf!” Nog een grote slok.

Na het eten werden musicalnummers opgezet, en terwijl de toneelmensen in polonaise door de kamer gingen, trokken Bekend Gezicht 1 en ik ons terug op de bank. Onze andere metgezel was al vertrokken. Bekend Gezicht 1 opperde dat hij trots op ons was dat we de avond hadden doorstaan, en voldaan bekeken we de menigte die zo anders was dan wij.

Net toen ik me volledig had geïdentificeerd met mijn Bekende Gezicht, klonken de eerste tonen van een liedje dat ik wél waardeerde. Uit de musical Hamilton,  I Am Not Throwing Away My Shot. Automatisch stond ik op, terwijl ik in de verbijsterde ogen van mijn metgezel keek. “Niet jij ook al”, smeekten ze, maar ik kon het niet helpen. Met onzekere pasjes stak ik over naar de andere zijde, waar ik met open armen werd ontvangen. Ik zong luidkeels mee. “Toch wel een toneelmens!” klonk het.

Cato Boeschoten

 

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: