Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik leef nu meer met open armen, verwelkom iedereen”

“Ik leef nu meer met open armen, verwelkom iedereen”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Frits Koppelaar (25, Sommelsdijk)/ pastoraal assistent Innbetween/ gehuwd met Kim/ woont in Maastricht

Ik ben vernoemd naar… niemand, ik ben de jongste thuis, de vernoemingen waren op. Ik heb twee broers en drie zussen. Dat vond ik altijd leuk, er was altijd iemand om mee te spelen en ik kon hun speelgoed gebruiken. Net toen ik de leeftijd kreeg dat je wat meer ruimte voor jezelf wilt en het belangrijk is om je eigen leven te gaan leiden, gingen drie van hen in één jaar trouwen en dus het huis uit. Perfect. Ik kan nog steeds goed met iedereen opschieten, maar ik zie ze niet zo vaak. Ze wonen ver weg.
Grootste prestatie? Dat we met Lux ad Mosam een eigen sociëteit hebben gekregen. Dat is niet zo zeer mijn prestatie, maar ik was er wel nauw bij betrokken. Er is veel voor mij veranderd in die drie jaar. De jongen die het project leidde was ontzettend gepassioneerd en beschouwde het echt als een geloofsavontuur. We deden het samen met God. Dat had ik nog nooit zo meegemaakt. Mijn ouders zijn traditioneler en zien het geloof meer als een concept. Zo ben ik ook opgevoed. Toen is het echt voor me gaan leven, ik zag hoe het geloof in je dagelijks leven terugkomt, in zoiets praktisch als een gebouw.
Grootste mislukking? In mijn jeugd heb ik dingen gedaan waar ik spijt van heb. Iets gestolen voor de spanning, dat soort dingen.
Als ik niet sport, word ik gek. Nee, ik loop wel regelmatig hard, maar gaan is altijd de grootste stap. Als ik het doe, vind ik het fijn.
Ik ben een goede echtgenoot omdat… ik mijn zwakke punten ken. Wij allebei trouwens, we weten wat vergeving is en hebben ervaren hoe het is om het te ontvangen. We kenden elkaar al vijf jaar via Lux ad Mosam toen de vonk oversloeg. We gingen allebei door een periode van verandering en hadden daar diepe gesprekken over. Tijdens een van die gesprekken, aan de bar in de nieuwe sociëteit was het opeens raak, tot onze eigen verrassing. We zijn nu vijf maanden getrouwd. De relatie is dieper geworden, er is meer rust. We hadden altijd de intentie om bij elkaar te blijven maar dat moment waarop je het elkaar ook echt beloofd maakt toch verschil. Je kunt nu samen het leven aanpakken, samen aan je dromen werken.
Zou je een vluchteling in huis nemen? Ja, ik heb vaker mensen bij me in huis gehad die in een lastige situatie zitten. Tijdens mijn studententijd was ik een paar keer in aanraking gekomen met ‘ongedocumenteerde’ vluchtelingen. Toen merkte ik dat er gaten in ons systeem zitten, maar ik kon niets voor ze betekenen. Dus toen ik op zoek ging naar een huis voor mezelf, heb ik er één gezocht met een extra kamer.
Jammer dat de studententijd voorbij is. Nee, ik heb ervan genoten maar op een gegeven moment is het mooi geweest. Ik heb economie gestudeerd en daarna een master Human Decision Management. Economie was niet helemaal mijn studie, maar dat had het wel kunnen zijn. Tijdens mijn uitwisseling in Colombia heb ik de vakken economisch denken en de filosofie van economie gevolgd. Dat vond ik heel interessant. Ik denk graag na over de structuren in de samenleving. Hoe richt je het zo in dat mensen het goed hebben. Dat vind ik boeiender dan de wiskundige kant of onderzoek doen binnen de huidige methodes.
Wat ik precies zo als mijn ouders zou doen. Mijn ouders hebben me echt een voorbeeld gegeven van hoe je een stabiel gezin kunt hebben, er voor elkaar kunt zijn. Er was een duidelijke focus op dingen samen doen, tijd met elkaar doorbrengen. Dat heb ik altijd heel fijn gevonden. En ik ben ze dankbaar dat ze me hebben geïntroduceerd in het christelijk geloof.
Wat ik anders dan mijn ouders zou doen. God staat voor mij veel dichterbij dan in het geloof van mijn ouders. Eerder was God een concept, nu een vader. Ik leef nu meer met open armen, verwelkom iedereen. Ik vind het mooie aan Jezus dat hij zich juist onder uitgestotenen het meest op zijn gemak voelde. Daar wil ik zelf de focus op leggen bij mijn kinderen.
Kookboek of magnetronmaaltijd? Kookboek. Maar als ik ergens mee bezig ben, heeft dat mijn prioriteit. Dus dan wordt het sneller een kant-en-klaarmaaltijd. Gelukkig kan mijn vrouw heel goed koken.
Wat zou je tegen je jongere zelf willen zeggen? Besef dat alles wat je doet impact heeft. Zowel in positieve als negatieve zin. Als tiener verkende ik mijn grenzen, niets extreems maar ik deed wel dingen waar mijn ouders het niet mee eens waren. En ik zelf achteraf ook niet. Alcohol drinken, dat soort dingen. Maar ik had ook geen oog voor de positieve invloed die ik zou kunnen hebben, de rol die ik zou kunnen spelen in de samenleving. Ik zat veel in mijn eigen hoofd. Maar misschien had ik dat ook nodig om te ontdekken waarvoor ik leefde.
Kleren maken de man. Een voorzichtig ja. Kleren zijn niet belangrijk, maar wel leuk.
In vijf woorden. Ik ben een maker, ik ga graag aan de slag met nieuwe ideeën, zowel van mezelf als van anderen. Ik vind het leuk om te ontwerpen en verbinden, om creatief bezig te zijn en dingen tot bloei te brengen.
Grootste verdriet? Dat zo’n groot deel van de wereld zijn Vader niet kent. Dat is waar ik voor leef, alles wat ik doe is er in zekere zin aan gerelateerd.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)