Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Zeker weten

Zeker weten

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Medewerkerscolumn

'Gaat deze naar Maastricht?', vraagt de mevrouw die achter me de trap afloopt naar perron 3. Ik draai me om. Permanentje, snelle ademhaling en ogen die alle kanten op schieten. Ze heeft haast, vermoed ik.

'Ik denk het wel.'

'Ja, denk je het of weet je het zeker?', wil ze weten.

'Ik weet niets zeker, mevrouw,' antwoord ik.

Ze draait om en loopt de trap weer op. 'Om de borden nog even te checken', zegt ze.

Net als het permanentje wil ik graag ‘zeker weten’. Dat geeft duidelijkheid en daardoor rust. M'n leven als wetenschappelijk onderzoeker gaf me dat lange tijd. Of beter gezegd, de statische toets die ik losliet op de door mij verzamelde data. Door de p-waarde of het significatieniveau wist ik hoe het zat. En of die nu groter of kleiner was dan .05, of mijn hypothese nu wel of niet verworpen kon worden, maakte, behalve voor de publicatie van het artikel dat zou volgen, niets uit. Ik taste tenminste niet meer in het duister. Probleem A komt vaker voor bij volwassenen dan bij kinderen en in situatie X treedt fenomeen Y vaker op dan in situatie Z. Ik wist het. Totdat ik over onderzoeksresultaten las die haaks stonden op de mijne of in de praktijk de uitzondering op de regel tegenkwam. Dan was ik weer terug bij af.

Welbeschouwd maakt het allemaal niet uit. Want ook al zouden ze zekerheid bieden, wat doen die bevindingen er toe? Wat ik namelijk eigenlijk zeker wil weten is of ik er volgend jaar nog ben, of er leven is na de dood, of ik de juiste keuzes maak en of de mensen die ik liefheb, mij ook liefhebben en of ze dat volgende maand nog steeds doen. Dat doet er voor mij toe. Als ik dat zeker zou weten, had ik pas echt rust. Of juist niet, afhankelijk van de uitkomst natuurlijk.

Geen enkel experiment en niet één statistische toets geeft me de antwoorden op deze kwesties. Ik weet dus niets zeker en kan me alleen maar proberen te verzoenen met het zo moeilijk te verdragen niet-weten. Berusten in de onzekerheid. Wat een opgave.

Net als de trein vertrekt van spoor 3 zie ik het permanentje weer de trap afrennen. Ze mist de trein. Dat weet ik dan wél zeker.

Ingrid Candel, universitair docent faculteit psychologie en neurowetenschap

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: