Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Mogen we ‘je ‘zeggen?”

“Mogen we ‘je ‘zeggen?”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Prof. Esther Versluis aan tafel bij Heerenverticaal Viramitas van Saurus

Na vijf minuten komt het gevecht om het damesslipje al ter sprake. Het hangt komend weekend (eind maart, red.) tijdens de grootse opening van het roeiseizoen in Tilburg - NOOC, georganiseerd door de roeiers van Vidar - aan een hoge paal die is ingesmeerd met vet, zeep en olie. “Heel Vidar verdedigt die paal”, klinkt het enthousiast, want de club die het slipje te pakken krijgt, kan de rest van de avond en nacht gratis drinken. Jasjes worden kapot getrokken, bier vliegt door de lucht, vrouwen, vooral de lichtgewichten, worden “gekatapulteerd” nadat de mannen als een stormram zich naar voren hebben gedrongen. Dat de dames in gevecht met de paal kledingstukken verliezen en soms in onderbroek en bh het strijdgewoel verlaten, is eerder regel dan uitzondering. Alles voor de eer van de club, grinniken de lange mannen van Viramitas.

Wat vinden die vrouwen daarvan, vraagt prof. Esther Versluis vriendelijk maar kritisch. De meisjes willen het zelf, verzekeren de vier haar. “Brassen is heel vriendelijk, het is geen echt gevecht. Je probeert elkaar wel aan het jasje naar de grond te werken, maar als iemand slaat, moet die meteen de tent uit. En met vrouwen zijn we veel voorzichtiger”, vertelt Chris de Haas. “Het is dus niet vrouwonvriendelijk”, wil Versluis weten. Nee, echt niet. “Als een man met een vrouw brast, mag hij maar één arm gebruiken”, legt Bob Wolf uit. Versluis kijkt bedenkelijk.

Het is woensdagavond, de mannen van Heerenverticaal Viramitas van roeivereniging Saurus - “géén dispuut, die laten maar een paar leden per jaar toe, wij bieden, als ze willen, ruimte aan een hele jaarclub” - zijn druk in de weer met verschillende soorten bruschetta’s, kip gevuld met kaas, en broccoli in de oven. De lange mannen koken graag, bij hen geen “schrale rode pasta”.

“Wijntje?” De hoogleraar - die een fles wijn cadeau doet - krijgt een glas ingeschonken, de mannen volgen. Ze draaien hun hand niet om voor anderhalve fles wijn of twintig biertjes tijdens een borrel, maar zijn volgens eigen zeggen “watjes” vergeleken bij de collega’s van het Saurus-dispuut Librium. Ze zitten af en toe nog in een boot, je bent lid van Saurus of je bent het niet, maar wedstrijdroeien is een brug te ver. Ze willen echt niet zeven dagen per week trainen en leven als een halve kluizenaar.

 “Mogen we ‘je ‘zeggen?”, vraagt Felix Dijkstal beleefd. Ja, dat mag zeker, “anders voel ik me zo oud”, reageert Versluis die ook in Maastricht studeerde: cultuur- en wetenschapsstudies. Ze maakte deel uit van de derde lichting studenten. “Waarom Maastricht?”, wil Dijkstal weten. “Ik kom uit Noord- Holland, uit ’t Zand, een klein dorpje met vijftienhonderd inwoners. Ik werd gek van het geroddel en wilde zo ver mogelijk weg. Het eerste jaar woonde ik in Vroenhoven in een huis met vijftig studenten. Het was er altijd feest, een studentenvereniging had ik niet nodig.” Ze bekijkt het tweekamerappartementje van De Haas aan de Grote Gracht eens goed en constateert: “Zo luxe heb ik het als student nooit gehad.” Na haar promotieonderzoek in Utrecht werd ze gevraagd om terug te komen, er werd een nieuwe studie uit de grond gestampt: European Studies. “Ik heb lang getwijfeld. Utrecht is een echte stad, ligt centraal. Als ik terug zou gaan, zou het voor het ‘echie’ zijn.” Het blijkt een goeie keuze, al heeft ze nog steeds moeite om mensen die “echt plat Limburgs praten serieus te nemen”. Instemming alom, ook van Wolf, de enige Limburger (Venlo) in het gezelschap.

Heeft Saurus veel internationale leden, wil Versluis weten. Ja, zegt Sjors Vermijs, “maar als je na een jaar geen Nederlands kunt, val je buiten de boot.” Zelf heeft ze nooit geroeid. Is ook nooit bij Saurus geweest. Prompt wordt ze samen met man en kinderen uitgenodigd voor een roeiclinic.

De bruschetta’s zijn inmiddels verorberd, de kip gevuld met geitenkaas, broccoli en zoete aardappelen komt op tafel. Versluis glimt van genoegen: “Wat een luxe, vier mannen die voor mij koken.” Na een hapje: “Lekker mannen, goed gedaan!”

“Hoe beginnen jullie een e-mail aan een tutor of blokcoördinator”, vraagt de hoogleraar dan. Met “dear”, roepen ze in koor. De Haas: “Soms alleen gevolgd door de voornaam, soms ook met de achternaam.” Die vraag komt natuurlijk ergens vandaan, vist Wolf. Dat klopt. “Ik verbaas me over e-mails die beginnen met ‘hé’.”

“Wie nog een witje, of hebben jullie liever rood?”, vraagt De Haas terwijl hij de fles pakt. Versluis wil wel rood. “Mag dat in hetzelfde glas?” “Ja, maar dan gaat er een puntje af voor de hygiëne”, lacht ze. Het gesprek komt, zoals zo vaak in deze serie, op het overschot aan vrouwen in Maastricht. Is dat zo?  De hoogleraar merkt daar niets van bij European Studies. Ligt het aan het pgo?, wil ze weten. Nee, het ligt aan de studies die de UM in huis heeft. Versluis grinnikt: “Ik heb mijn man hier leren kennen, hij was mijn begeleider van het introductiekamp. Hoe fout kan het zijn.” 

Het gesprek springt van de hak op de tak, van de oogoperatie van De Haas, de goudvis van Wolf (“dikke Kevin”) naar de levende (en doodsbange) kip die een studentenvereniging in Wageningen cadeau deed. De Laat: “Je geeft toch geen levend dier cadeau.” Mee eens, zegt Versluis, die nog een keer terug komt “op die paal en de vrouwen.” Ze wil maar zeggen: dat doe je toch ook niet. De mannen verdedigen zich: de vrouwen doen het uit vrije wil, in tegenstelling tot de kip. En: “De mannen worden ook gestript.”

Esther Versluis * 41 * hoogleraar European Regulatory Governance en opleidingsdirecteur European Studies * getrouwd, twee kinderen (7 en 9)

Bob Wolf * 25 * tweedejaars onderzoeksmaster biomedische wetenschappen * oprichter en lid Heerenverticaal Viramitas

Chris de Haas * 25 * derdejaars European Studies * oprichter en lid Viramitas

Felix Dijkstal * 22 * masterstudent Public Policy and Human Development * oprichter en lid Viramitas

Sjors Vermijs * 21 * derdejaars University College Maastricht * lid Viramitas

Score (max vijf sterren) door prof. Versluis

Eten: 5 sterren “Heel lekker, en een stuk beter dan wat mijn man doordeweeks kookt, maar die heeft ook geen tijd”

Hygiëne: 4 sterren

Gastvrijheid: 4,5 “Ik miste een kaarsje op tafel”

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)