Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik ken alle namen van mijn poppen nog”

“Ik ken alle namen van mijn poppen nog”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Ineke Wolfhagen (30 maart 1957, Roermond)/ (onder andere) adjunct-directeur onderwijsinstituut FHML, lid managementteam vakgroep Onderwijsontwikkeling & Onderwijsresearch, tutor, mentor, scriptiebegeleider/ woont in Maastricht/getrouwd met Arthur

Als ik nog een keer jong zou zijn dan … ging ik rechten studeren en werd ik rechter. Het is een romantisch beeld, dat besef ik, maar ik heb het idee dat ik de wereld een beetje beter zou kunnen maken door zorgvuldig af te wegen wat rechtvaardig is. Op mijn veertigste ben ik als hobby in deeltijd Nederlands recht gaan studeren. Het ging me heel goed af. Helaas was de master niet in deeltijd en kon ik de studie na het eerste tentamen niet meer met mijn werk combineren.
Een goede baas is niet bang voor zeer talentvolle medewerkers. Daar ben ik het zonder meer mee eens. Ik denk dat je mensen moet aannemen die slimmer zijn dan jezelf. Ik ben zelf een vrij directe baas, eerlijk, ze weten wat ze aan me hebben, en rechtvaardig. Ik ben loyaal aan mijn mensen en de universiteit. Ik zal niet snel iemand afvallen als ik denk dat alles binnen het redelijke is gegaan. Ik probeer zaken tot een goed einde te brengen. [Lacht] O, wat klinkt dat weer correct. Ik vind mezelf altijd zo’n braaf kind.
Ik tel mijn zegeningen. Ja, bij mij is het glas altijd half vol. In mijn gezellige studentenhuis in Nijmegen, ik studeerde onderwijskunde, riep ik ’s ochtends vaak: wat hebben we weer een mooie dag voor de boeg. Ik meende dat echt, al vonden mijn huisgenoten dat enthousiasme wat vreemd. Zij vroegen zich af of ik niet lage eisen stelde aan geluk. Ik ben snel tevreden, nog steeds, heb ook nooit problemen gehad: ik was een makkelijk kind, kon goed leren, had veel vriendinnetjes, leuk gezin, ouders die van elkaar hielden, leuke studietijd, werk dat bij me past, goede band met mijn moeder die inmiddels 92 is, ben close met mijn zus. Ik ben zestig en heb weinig vervelende dingen meegemaakt.
Kinderen? Je moet ze echt willen. Als ik een ding moet noemen wat verdrietig is, dan is het dit. Het is er nooit van gekomen. Ik was lang alleen en toen ik Arthur leerde kennen was ik er te oud voor. Ik vind het een gemis, ik had heel graag kinderen willen hebben, maar dat wil niet zeggen dat een leven zonder hen niet leuk is. Ik was vroeger al in de weer met poppen, ik had er vijftig. Ik speelde klasje met ze, organiseerde kerstvieringen. Ik vond dat heerlijk. Ik heb ze nog allemaal, ze staan in een kast op een van de slaapkamers. Ik heb er nog steeds een band mee, ik ken al hun namen en vind het nu al erg dat ze straks, als ik dood ben, in een container worden gegooid.
Wat is het moeilijkste aan de liefde? [Denkt na] Moeilijk. Ik ben nu twaalf jaar samen met Arthur en dat is echt een meerwaarde in mijn leven. Het klinkt misschien belegen, maar ik houd van de kleine dingen: dat het eten klaar staat als ik thuis kom, samen eten, een wandeling, op vakantie. Ik vind het belangrijk dat we het gezellig samen hebben en dat we elkaar de ruimte geven om de eigen dingen te blijven doen. Ik heb bewondering voor Arthurs veerkracht. Hij heeft vijf broers verloren, onder wie zijn tweelingbroer. Iedere keer krabbelt hij er weer bovenop, dat vind ik knap. Gelukkig is zijn familie heel hecht en hebben ze veel steun aan elkaar.
Welk nieuws heeft je recent boos of bang gemaakt? Ik vond het heel erg dat in Arnhem dat homostel is aangevallen. Twee onschuldige mensen die omdat ze van elkaar houden worden toegetakeld. Dat zo iets gebeurt in Nederland! Het raakt me extra omdat ik zeer gehecht ben aan mijn neef die samenwoont met een man. Zij hebben het niet altijd makkelijk gehad om geaccepteerd te worden. Stel dat hen dat zou overkomen.
Bid je wel eens? [Denkt lang na] Bidden doe ik niet, maar ik steek wel een kaars op als ik langs de kapel op het Onze Lieve Vrouweplein loop. O God, zorg dat alles goed blijft gaan, zeg ik dan in stilte. Ik heb het idee dat ik ergens in geloof, maar wat precies, weet ik niet. Ik ben katholiek opgevoed, misschien geloof ik dus toch in een soort godsfiguur.
Vaders- of moederskindje? Vaderskindje. We deden veel samen, ook toen hij al ouder was. Als kind ging ik met hem (en twee van mijn poppen op de achterbank) alleen op vakantie naar Frankrijk. We bezochten dan vrienden die hij als jongeman tijdens zijn werk op een Franse boerderij had leren kennen. Mijn moeder wilde niet mee, ze sprak geen Frans, ze ging wel mee op andere reizen. Mijn vader - hij is overleden op 82 jarige leeftijd -  en ik lijken op elkaar: geduldig, gelijkmatig humeur en als je ons eenmaal kwaad hebt gemaakt, zullen we dat niet snel vergeten. Vergeven doen we wel. Ook uiterlijk lijk ik op hem: stevige lange mensen.
Limburg mie landj. Ja, ik houd van Limburg. Ik ging naar Nijmegen met het idee om niet meer terug te keren, maar kreeg uiteindelijk een baan in Maastricht. Het was thuiskomen. Ik zou hier niet meer weg willen. Ik houd van het dialect om me heen, het geeft een gevoel van saamhorigheid. Op de begrafenis van een oom, een tijd geleden, speelden ze Wie sjoen os Limburg is. Heel ontroerend. Dit zijn mijn mensen, ik ken de mentaliteit, weet hoe ik ermee om moet gaan.
Waar maak jij je echt boos over? Oneerlijkheid. [Grinnikt] O, dat klinkt ook al zo vroom, alsof ik een heilige ben. En ik erger me aan mensen die onecht zijn. Niets zo erg als op een receptie met iemand aan de praat raken die vervolgens wegloopt omdat hij een ‘belangrijker’ iemand ziet. Of mensen die neerkijken op vrouwen. Twintig jaar geleden, op mijn veertigste, werd ik universiteit hoofddocent. ‘Voor een meisje heb je het heel goed gedaan’, kreeg ik van iemand te horen. Het is heel goed dat er in dat opzicht een hoop is veranderd aan de UM.
Mijn lijfspreuk is … blijf jezelf. Het lukt me meestal, al pas ik me uiteraard ook vaker aan. Stel je voor dat we dat niet zouden doen, dan zou onze wereld onleefbaar zijn.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)