Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Dear Clinton

Dear Clinton

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Het was een mens, maar ik had moeite om hem gelijk te stellen met de mensen die ik kende. Dat witte gewaad, die lichte ogen, dat donkere haar. Achter tralies had hij iets dierlijks. Hij deed me denken aan Bambi, maar tegelijkertijd ook aan de jager. Met baard was hij gevaarlijk, zonder baard was hij lief.

“I didn’t kill nobody, Jessica.” Met die blik had hij vast heel wat mensen voor zich gewonnen in het verleden. Jessica maakte een film over hem en de dubbele moord die hij gepleegd zou hebben. Hij vertelde hoe die zwarte dag, veertien jaar geleden, werkelijk verlopen was. Grote handgebaren, geconcentreerde blik. Soms lette ik alleen op zijn gezicht, dan weer alleen op zijn woorden. Op de universiteit leer ik dat een kritische blik je wapen is, maar die verloor ik naarmate hij over echte wapens begon te praten. Schijnbaar had hij iemand neergeschoten voor diens auto, een roofmoord. “But they didn’t’ think about the fact that I already had a car…”

Hij is nu 33 en familie komt steeds minder vaak langs. Zijn oudste zus huilt als ze hem ziet. Zijn jongste zus was te klein om het bewust mee te maken. Zijn moeder komt soms wel, soms niet. Zijn vader is al lang buiten beeld. Hoe vaker ik het verhaal aanhoor, hoe meer ik vrees dat ik om hem ga geven. Dat doe ik eigenlijk al, maar het is misschien nog niet te laat. Nu is hij alleen nog maar een scherm, pixels opgenomen aan de andere kant van de oceaan.

Zijn naam is Clinton en hij werd veertien jaar geleden ter dood veroordeeld. Sterven als straf voor het doden, zo doen ze dat in Texas. Aan de hand van de documentaire besloot ik hem te schrijven, maar ik heb de brief nog steeds niet verstuurd. Zelf schrijft hij ook. Gedichten, essays, verhalen en blogs. Die laatsten zijn soms moeilijk te lezen door de emotie die er vanaf druipt. Hij schakelt van woedende beledigingen naar luchtige grapjes en bedankt je vervolgens voor het lezen. Elk stukje eindigt met veni, vidi, vici. Ik kwam, ik zag, ik overwon. En dat is het bittere, want hij heeft nog niet gewonnen. De kans is groot dat hij dit jaar nog sterft.

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

2017-05-10: carola rombouts
Ha Cato, het is echt genieten van je emphatische, humorvolle, ernstige en zuivere observaties, en hoe je deze in woorden vervat. Dank je wel. Ook al liep en loopt alles anders: ik ben heel blij je te kennen!
Liefs, Carola

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: