Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Speelgoedkip

Speelgoedkip

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Ik draag wel eens een rood gympakje met witte strepen op de mouwen. Als anderen vragen waar ik het vandaan heb, vertel ik altijd hetzelfde verhaal. Over hoe mijn ouders elkaar op de toneelschool in Maastricht ontmoetten, en hoe mijn moeder dit pakje droeg toen mijn vader verliefd op haar werd, tijdens de balletles. Het is een lief verhaaltje, en dat weet ik, want het is eigenlijk niet waar. Mijn moeder vond het pakje ooit bij de vuilnis, en na een wasbeurt was het van mij.

Ander voorbeeld. In het hotel waar ik werk, hangt een kopie van de Nachtwacht. Het leukste figuur op het schilderij vind ik het meisje met de kip. Badend in het licht staat ze daar klein te wezen, de enorme vogel met een touw om haar middel gebonden. Trots vertelde ik mijn collega dat wij op de basisschool dit schilderij hebben nagespeeld. Ik mocht het meisje met de kip zijn. Met een gouden jurk schitterde ik op het podium, mijn ouders juichend in het publiek. Ook een lief verhaaltje, en ook niet waar. Ik was slechts de assistent van de juf die moest zorgen dat er een speelgoedkip werd geregeld. Meespelen mocht ik niet.

Deze verzinseltjes hebben zich voorzichtig gevormd. Ik knutsel een beetje met de grenzen van de werkelijkheid, zoals iedereen dat waarschijnlijk doet. Ik weet alleen niet zo goed waarom ik precies déze herinneringen heb verdraaid. Het zorgt voor een leuke anekdote, maar zo bijzonder veel charme voegen de verzinsels niet toe. Misschien is dat ook wel de juiste tactiek. Zulke kleine aanpassingen kan ik mij veroorloven, omdat er weinig mensen zijn die zich interesseren voor het échte verhaal.

En toch, één keer werd een bedenkseltje eruit gepikt. Op de basisschool had ik dramatisch een stuk verband om mijn enkel gebonden omdat ik ‘door een hond was gebeten’. Dat was niet waar, ik was slechts over een chihuahua gestruikeld en had daarbij mijn voet lichtelijk bezeerd, maar ik wilde ook wel eens interessant zijn. Helaas viel ik door de mand toen ik optimistisch - mijn voet vergetend -  de sportzaal binnenrende tijdens onze gymles. Spottend riep mijn leraar dat de hond dan vast zijn tanden had thuisgelaten tijdens de beet. Enfin, einde bedenkseltje.

Cato Boeschoten

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: