Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"Dit is een uniek drama"

"Dit is een uniek drama"

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Studenten Carré klagen

Carré, ooit een sigarenfabriek, werd vorige zomer getransformeerd tot een studentencomplex. Eigen douche, deels gemeubileerd, supermarkt om de hoek, op loopafstand van het centrum en 24-uurs-service: dat was het marketingverhaal. Het klonk mooi, en prijzig met een maandelijkse huur van meer dan 700 euro. Maar sinds de eerste studenten er zijn ingetrokken, gaat er van alles mis: lekkages, fietsendiefstal, junkies in het trappenhuis en een brommende luchtventilatie. Bewoners zeggen geen gehoor te vinden bij beheerder Jules. “Dat is niet juist, we hebben vanaf het begin onze betrokkenheid laten zien.”

“Het lekt overal, dit gebouw lijkt wel een zwembad”, vertelt de Waalse Estelle Herbiet bezorgd terwijl ze naar haar plafond wijst. Waar voorheen het matras lag, bovenop de hoogslaper, staan nu twee emmers. Haar matras heeft ze naar beneden verhuisd. De verslaggever klimt de ladder op en inspecteert de nattigheid. Geen druppel, “het heeft gelukkig niet geregend”. Twee maanden geleden hadden we volle emmers aangetroffen. De bewaarde filmpjes van Herbiet zijn het harde bewijs: het water sijpelt naar beneden. “En dat geluid van gedrup, niet om aan te horen.”
De student European Law School huurt de grootste kamer in het gebouw: 39 vierkante meter. Een zee van ruimte met daarin een eigen keuken, ijskast, eettafel, stoelen, zitbank, een hoogslaper van 2 bij 1.40 meter en een ruime kledingkast. Twee ramen kijken uit op de Tongerseweg. "Die kunnen niet open, een besluit van de gemeente." Herbiet betaalt 795 euro per maand.
“Als je goed kijkt, zie je de schimmel aan de balk hangen.” De metalen balk, met hier en daar gele plekken, hangt dwars over haar bed. Ook op andere plekken op het betonnen plafond heeft de waterschade zijn sporen achtergelaten. Zelfs een van de wanden, waarop de oude tegeltjes uit de fabriek nog zichtbaar zijn, vertonen sporen van vocht en schimmel.
Toen Herbiet vorige zomer arriveerde, zag ze op de gietvloer een cirkeltje. De dagen daarna ontdekte ze dat er water naar beneden sijpelde. Ook precies op die plek.

Slagregen
“Dit is een uniek drama”, reageert Karin van der Ven, eigenaar van studentenservicebedrijf Jules dat het beheer, de marketing en de verhuur van de 143 studio’s voor zijn rekening neemt. “Echt ellendig. We hebben al honderden testen gedaan, zelfs met rook, om te kijken waar het water doorheen komt, maar het is duidelijk dat het niet aan het dak ligt.” Volgens Robin Cremers, manager bij de Belgische studentenhuisvester XIOR, eigenaar van Carré, is slagregen de boosdoener. “Er trekt vocht in de muur.” Je zou denken: klusje voor de eigenaar. Maar het ligt ingewikkelder omdat XIOR het pand per 1 september heeft gekocht van projectontwikkelaar LIFE (Living in Funky Environments) die verantwoordelijk is voor de bouw. Deze schuift het door naar de verantwoordelijke hoofd- of onderaannemer en met een beetje pech kloppen die aan bij het bedrijf dat het karweitje daadwerkelijk heeft uitgevoerd. Kortom, een complexe situatie. Maar daar is de student niet mee geholpen. Cremers: “We gaan er vanuit dat het met een coating, een soort van plastic laagje op de buitenmuur, moet zijn opgelost. Maar goed, we moeten eerst uitzoeken of toestemming van de gemeente nodig is. Het is immers een rijksmonument.”
Jules heeft haar een andere kamer aangeboden, maar die wilde Herbiet niet. “Ik heb te veel spullen die ik in een kleinere ruimte niet kwijt kan.” Waarom verhuisde ze niet naar een studentenhuis of een andere studio in Maastricht? "Ik dacht dat het probleem wel snel zou worden opgelost, althans zo zeiden ze. Ook zag ik het niet zitten om te verhuizen vanwege alle rompslomp. Bovendien: vind nog maar eens een mooie accomodatie halverwege het studiejaar." Onlangs is met Jules afgesproken dat Herbiet drie maanden krijgt gecompenseerd.

Kitnaden
Ooit zat er een tabaksfabriek van de gebroeders Philips in Carré. Volgens het Maastrichtse forumonline kwam die in 1921 naar de Tongerseweg 57 en sloot de industrie in 1967 de poorten. Opvallend is de vierkante binnenplaats die nu dienst doet als parkeerplaats voor auto’s en fietsen. De renovatie van LIFE heeft het uiterlijk niet aangetast, ramen en gevels zijn in oorspronkelijke staat. De 143 zelfstandige woningen bevinden zich op de eerste en tweede verdieping. Kamers zijn genummerd en toegangsdeuren bevinden zich in smalle lichtblauwe, zalmroze of groene gangen die net als de kamers een “ruw en industrieel uiterlijk” hebben gekregen, aldus Van der Ven.
De vochtproblemen van Herbiet zijn uniek, in tegenstelling tot de kitnaden van de douches. “Er is een structureel probleem met de kit”, zegt Van der Ven. “Die moet overal worden vervangen.” Een slechte afdichting zorgt voor problemen bij de onderburen. Zelfs bij supermarkt Jan Linders – op de begane grond – sijpelde het in het verleden wel eens naar binnen.
Nog een ‘bouwfoutje’: afbrokkelende verf. De Nederlandse Nicole Bontekoe, student aan de Hogeschool Zuyd, vindt regelmatig stukjes verf in haar douchebak en bed. Twee maanden geleden begon de plafondlaag los te laten. Ze zegt menig keer aan de bel te hebben getrokken bij de ‘campusmanager’ van Jules. “Die verf zou geen kwaad kunnen, kreeg ik als antwoord.” Van der Ven: “Er is wel actie ondernomen, alle kamers worden opnieuw geverfd.”
Fout nummer drie: de verwarming. Studenten klaagden bij Jules over de kou. De radiator zou niet genoeg warmte verspreiden. Herbiet zag haar thermometer zomers nog 35 graden aantikken en in de winter onder de 0 graden uitkomen. Van der Ven: “We zijn gaan meten omdat je te maken hebt met studenten uit alle windstreken, de een is iets meer gewend dan de ander. Maar we concludeerden inderdaad dat er te weinig vermogen is. Daarop hebben we elektrische radiatoren uitgedeeld.” Volgens XIOR speelt het probleem vooral in de acht hoekkamers waar waarschijnlijk infrarood panelen worden bijgeplaatst.
Hopend op minder koude luchtaanvoer – en minder gebrom  – hebben veel bewoners de ventilatiebuis dichtgedraaid. Bontekoe stopte er handdoeken in. “Het systeem is door al die handmatige aanpassingen in de war geraakt”, zegt Van der Ven. “Want als één bewoner de eigen buis dichtdraait, krijgen de twee buren meer lucht en lawaai. In alle studio’s moeten ze opnieuw worden afgesteld.” Cremers: “En dan plakken we er ook meteen een sticker op: do not touch.”

Bouwterrein
Ongenoegen. Dat is wat er speelt, en dan vooral bij de eerste lichting, zo’n dertig bewoners die vorige zomer introkken en bij wie de problemen zich hebben opgestapeld. Sommige klachten zijn opgelost, andere niet of maar deels. De geïnterviewde studenten voelen zich vanaf dag één niet gehoord en vinden de service van Jules ondermaats.
“Mijn fiets is gestolen doordat iedereen zomaar het terrein op kan”, zegt de Amerikaanse Andrew Gold die ervan uit ging dat er een afsluitbare stalling zou zijn. “Mijn ramen kunnen niet open, net als die van Estelle, er liggen junkies in het trappengat en voor één wasje in de wasmachine moeten we 3,50 euro betalen.”
Hij vond de studio toen hij tijdens de open dag van de Universiteit Maastricht het kantoor van Jules binnenliep. “Ik had er vertrouwen in. Carré leek me prachtig.” Op 15 juli trok hij er in. Carré was nog een bouwterrein, een groot deel van de kamers was onbewoonbaar. Bouwvakkers liepen in en uit, zegt Gold, “en altijd onaangekondigd.” Bontekoe stond zelfs een keer onder de douche toen een bouwvakker binnenstapte.
Op 6 augustus schreven achttien bewoners, incluis Bontekoe, Gold en Herbiet, een brief aan Jules én de huurcommissie met daarin bijna twintig klachten. Om er een paar te noemen: de afwezigheid van gordijnen, traag en haperend internet, beschadiging aan het slaapmeubel, purschuim op de muur, een slecht afgewerkte muur, stukken beton die zomaar uit het plafond vallen, een verzameling oude metaaldraden die niet zijn weggehaald of weggewerkt, een te hoge prijs voor het gebruik van de wasmachine en droger (5 euro per keer voor wassen en 3,50 euro voor drogen, “terwijl meerdere malen is gesproken van 1 à 2 euro”, aldus de ondertekenaars). Gold: “De huurcommissie behandelt echter geen groepsklachten, alleen individuele, maar daar hadden veel studenten geen zin in of tijd voor.” Hij is er uiteindelijk zelf ook niet meer achteraan gegaan.
Naar aanleiding van de brief heeft Jules een gesprek gevoerd met de huurders. Vervolgens zijn er voor een aantal zaken oplossingen aangedragen. De was- en droogmachineprijs werd met 1,50 euro verlaagd. Voor internet kwam er compensatie in de vorm van Jan Linders-bonnen. Bontekoe: “Ik kreeg afgelopen januari een bon van 25 euro.”

Open office uren
“Een kamer in een nieuwe stad is de eerste kennismaking, je moet je thuis voelen, die ervaring moet prettig en fijn zijn”, zegt Van der Ven. “Het is iedereen tegengevallen, ons ook, en daar hebben studenten terecht hun beklag over gedaan. Het gebouw is splinternieuw, maar het nadeel is dat je als eerste bewoner meer last hebt van zaken die toch niet blijken te werken of niet goed gaan. Het is een keuze geweest van LIFE om meteen te gaan verhuren. Achteraf gezien hadden ze misschien langer moeten wachten."
Inmiddels heeft Jules de open office uren op locatie opgeschroefd waar studenten met hun meldingen of vragen kunnen langskomen. Prioriteit heeft volgens Van der Ven de geluidsoverlast van de ventilatiebuizen. Ook zijn er ideeën voor een afsluitbare fietsenstalling. Ze verwacht dat zo’n 30 procent de huur na een jaar zal opzeggen, “omdat veel masterstudenten klaar zijn met hun studie.” Gold wil vertrekken, maar Herbiet en Bontekoe twijfelen. Beiden vinden de ligging ideaal en zijn vol lof over de grootte van hun kamer. “Vind dat nog maar eens in Maastricht.” Herbiet: “Jules en de eigenaar hebben zich nu ook gerealiseerd dat ze moeilijk een nieuwe huurder zullen vinden voor deze kamer, daarom willen ze graag dat ik volgend jaar blijf. De eigenaar biedt 150 euro korting op de maandelijkse huur zolang het vochtprobleem niet is opgelost.”

Gang naar de gemeente
Peter de Hulster, de vader van een van de bewoners, rechtenstudent Fleur de Hulster, stapte enkele maanden geleden naar de gemeente Maastricht. Mimy Erens, medewerker van de afdeling die de bouwvergunningen controleert, bracht daarop drie keer een bezoek aan Carré. Eén keer onaangemeld en twee keer aangemeld.

De voornaamste kritiek van Peter de Hulster: brandveiligheid, geluidsoverlast en de toegankelijkheid van het gebouw. “Als er brand uitbreekt in de gang, kan de rook gemakkelijk onder de deur naar binnen komen. Gewetenloos”, doelend op de eigenaar en beheerder.
Brandmelders zijn er, maar die gaan volgens dochter De Hulster zo vaak af dat als er echt iets is, zoals laatst toen een student een klein brandje had in haar keuken, niemand van de bewoners acht slaat op de melding. Wat betreft het geluid: onder het raam van zijn dochter staat de koelunit van Jan Linders. Ze slaapt er slecht van. En daarbij is niet eens het geluid van de bovenbuurman meegenomen. “Het dreunt door.” Ook heeft dochter De Hulster, net als andere bewoners, genoeg van de junkies die hun roes uitslapen in het trappenhuis, “de cocaïnezakjes liggen ernaast”. Peter de Hulster: “Het is in de eerste plaats aan studenten om de hoofddeur niet te openen voor onbekenden, maar deurdrangers kunnen een hoop problemen voorkomen. Ze zaten er lange tijd niet op of waren slecht afgesteld.”
Tijdens het laatste bezoek van Mimy Erens waren alle ingangen voorzien van zelfsluitende deuren , zegt ze. Hoewel de studenten vertellen dat er op één deur nog steeds geen dranger zit.

Het niveau van de geluidsoverlast van de koelinstallatie van Jan Linders wordt binnenkort opnieuw gemeten, ‘s nachts. “Onze eerste poging, overdag, mislukte vanwege te veel achtergrondgeluiden.” Qua brandveiligheid voldoet het pand volgens Erens “installatie-technisch” aan alle eisen.
Wat de dichte ramen aan de voorzijde betreft: “Daar is ontheffing voor verleend. Het straatverkeer produceert geluid dat het toegestane niveau in de kamer zou overtreffen.”
Erens gaat er vanuit dat het pand volledig zal voldoen aan de regelgeving. “De laatste puntjes moeten nog op de i worden gezet, maar dat is vooral een administratief verhaal, er moeten nog rapporten worden overlegd, onder andere over de bouwkundige brandveiligheidsvoorzieningen.”

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)