Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Ger Lataster op een mooie dag

Ger Lataster op een mooie dag

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Bij warm zomerweer is het goed toeven in een museum. Zoals ik al zei in één van de eerste stukjes die ik schreef. Zodra de temperatuur boven de dertig graden komt plannen N. en ik een bezoek aan een gekoeld, ruim en luchtig museum. Koel is het daar, weinig bezoekers meestal en zo veel mooier licht dan op een sombere novemberdag. Inpandige horecavoorzieningen waar bijna niemand zit. Niet te vergeten: de afzondering van de buitenwereld. Tijdens hoogzomer blijkt onveranderlijk dat inwoners van onze streken zich eerder zweterig dan zwierig kleden.

Afgelopen vrijdag kozen wij voor het Bonnefantenmuseum. Een modern gebouw met grote zalen zonder ramen en verbindingsruimten met veel buitenlicht. Ideaal is ook dat er geen blockbuster van een tentoonstelling volle zalen trekt. Dat geluk hadden we. De prachtexpositie van de Chinese vuurwerkkunstenaar was al weg. De aanstaande publiekstrekker van de Amerikaan Raymond Pettibon nog in opbouw. Beter konden we het niet treffen. Wat slenteren langs oude meesters en laatmiddeleeuwse beelden. Even kijken wat er in de koepel te zien is aan verwijderbare kunst. Tenslotte het zoeken naar een koele plaats om heel lang te kijken naar een enkel, bij voorkeur groot, schilderij of  beeldhouwwerk. Ideaal bleek dit keer een doek van zo’n drie bij tien meter van Ger Lataster (1920-2012), geschilderd in de tachtiger jaren. Het is abstract, maar eigenlijk niet. Je ziet meteen dat er niet maar wat ‘aangerotzooid’ is. Gelukkig staat tegenover het schilderij een kloeke bank. We zetten ons neer voor een half uur zitten. Zoals Yogi Berra al zei: You can observe a lot by watching.   

Ger Lataster was één van de Amsterdamse Limburgers. Schilders die niet konden aarden in het naoorlogse, behoudende kunstklimaat van Limburg. Voor Lataster had het als uitkomst: van mijnwerkerszoon tot erkend Nederlands schilder. Net als zijn collega’s begon hij als abstract expressionist. Hij ontwikkelde zich tot symbolisch expressionist. Niet dat hij figuratief ging schilderen. Wat je ziet heeft wel een titel. Ons schilderij heet: Het haar van de vrouwen, de brillen van de dichters, de schoenen van de arbeiders en de as van ons allemaal. Wie blijft kijken, doorziet achter de abstractie de voorstelling. Ambigue en verscholen. Soms verraden de kleuren een element, soms de lijnen. Daarna is er weer het gehele doek dat ons zijn blik op de mensheid toont, en vooral wat Lataster met verf kon doen.

Hans Philipsen

 

 

Hans Philipsen is oud-rector van de UM

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: