Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Georganiseerde misdaad

Georganiseerde misdaad

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Sinds enige tijd, beste lezer, zetelt de redactie van dit blad in een pand pal naast de beruchte Berg. Toen ik enige maanden geleden over de verhuizing werd ingelicht was ik allesbehalve blij. Ik koester immers mijn ondergrondse status, dus bezoekjes mijnerzijds aan de redactie – soms moet ik op appel, als ze daar weer eens wat te mekkeren hebben, ik doe dat braaf – dienen bij voorkeur uit het zicht van de managers van onze open inrichting te geschieden. Anders zwaait er wat en daar heb ik geen zin in. Ons ambtelijke hoofd op de Berg is niet voor de poes, die zou het liefst een drone op pad sturen om mijn identiteit te achterhalen en wee je gebeente als hij beet heeft. Kortom, ik had de pee in. Want pas op, de redactieruimte zit nagenoeg op dezelfde hoogte als die van het College van Bestuur. Ze kunnen dus over en weer bij elkaar naar binnen gluren.

Voor mij is een oplossing bedacht, de luttele fysieke contacten met mijn begeleidende redacteuzel of zelfs met de hoofdfriteuse vinden plaats op een geheime plek in de stad. Maar belangrijker nog: de relatie van dit blad met de hoge heren is een nieuw tijdperk ingegaan. Het begon met de installatie van richtmicrofoons op de redactie. Logisch natuurlijk, de situatie vraagt, nee sméékt er gewoon om. Gericht op de burelen van Germanicus en Lukiorix, inclusief hun secretariaten, want die liggen precies aan de overzijde. Us Jungske bleef en blijft helaas buiten schot, die zetelt in het binnenste van het gebouw, onbereikbaar voor welke richtmicrofoon dan ook en dat is vermoedelijk voor alle partijen het beste.

Hoe dan ook, de moderne techniek beloofde een schat aan informatie op te leveren. Helaas, dat viel nogal tegen: de geregistreerde gesprekken waren volstrekt onbegrijpelijk! Weg scoops!

Niet veel later hoorde ik dat ze er op de Berg achter waren gekomen, hoe mag Joost weten, maar dat ze wel in stijl hadden gereageerd. Niet met disciplinaire maatregelen, nee, men plaatste een stoorzender. Respect man! Dat is nog eens modern besturen! Wat er vanaf dat moment op de redactie aan info binnenkwam werd dus geblurred en gescratched of hoe heet dat allemaal. Op de redactie zagen ze de mannen van de overkant pesterig grijnzend de duim opsteken. Maar nu komt het wonderlijke: ineens waren het glasheldere gesprekken! Ineens was het te begrijpen waar de hoge heren het onderling over hadden! Snapt ú dat? Dat we de bestuurders alleen kunnen volgen als hun teksten door een vervormer zijn gegaan? Ik stond paf.

We wachten nu op het vervolg, de elektronische wapenwedloop is pas net begonnen, en dat brengt me op een tweede innovatief idee: zou het niet verstandig zijn om wat slimme devices te plaatsen in en rond de tentamenruimtes van die liegende en bedriegende bedrijfskundestudentjes? Dat broeinest van georganiseerde misdaad? Dat moet toch mogelijk zijn zonder al dat privacygezeur?

Ik bedoel, in mijn studietijd werd ook wel eens gespiekt maar dat waren toch echt de losers, de sukkels. Spieken, dat deed je op school, daarna was je student en verantwoordelijk voor je eigen leven. Maar ik geef toe, in die tijd had je nog echte universiteiten, sindsdien zijn ze omgebouwd - ja, ook de UM - tot veredelde middelbare scholen waar je verplicht in de klas moet zitten omdat de meester of de juf  je anders een onvoldoende geeft. Niet vreemd dat de studentjes zich overeenkomstig kinderachtig gaan gedragen. Maar dat betekent nog niet dat je ze niet hard mag aanpakken. Filmen, fouilleren onder de oksels, in de Uggs en zeker in kruis en decolleté, ze vragen er gewoon om. En bij betrapping naar Siberië. Of Sibbe, ook erg.

 

Albert Bergbroeder

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: