Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Jezus, wat had ik een naïeve kijk op de studentenwereld”

“Jezus, wat had ik een naïeve kijk op de studentenwereld”

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

Prof. Piet Eichholtz schuift aan bij International Student Network (ISN)

“Dit is goed man, wat een feest zeg! Ik ben een beetje ontroerd. Mag ik ook zes sterren geven?” Prof. Piet Eichholtz kijkt vergenoegd naar zijn toetje: een groot stuk brownie gevuld met (nog warme) frambozen, vanille-ijs en een glas Licor 43, een Spaanse likeur. Niet alleen de kookkunst van de bestuursleden van het International Student Network doet hem steil achterover slaan, ook de verhalen over het internationale studentenleven hoort hij met stijgende verbazing aan. “Jezus, ik leer vanavond veel. Wat had ik een naïeve kijk op de studentenwereld.”

De drie Paultjes - Laurie Paul, Paulien Korsten en Paula Houben - grinniken om zoveel onwetendheid. Het begon met hun constatering dat “80 procent van de vijftig door ons ondervraagde uitwisselingsstudenten in de eerste week al cocaïne heeft gesnoven. Ze proberen alles uit.” Hoe komen ze aan het spul, wil Eichholtz weten. Dealers zijn overal, klinkt het, op straat, in drugspanden en in het nachtleven. Tip: “Let op de nektasjes.”

Dan volgt Korstens relaas over haar weekendje in Berlijn waar afgelopen april de algemene internationale ledenvergadering van ESN (elke plaatselijke ESN-afdeling verwelkomt internationale studenten en organiseert tripjes, borrels en feesten) werd gehouden. “We zaten met zo’n achthonderd mensen in een luxueus hotel, een dag later vergaderden daar Angela Merkel met Koningin Maxima en Ivanka Trump over de economische kansen voor vrouwen.” Op dit soort evenementen wordt menig ISN-bestuurder (“normaal zijn we braaf en voelen we ons verantwoordelijk”) weer even een uitwisselingstudent. En dat wil zeggen: veel drank, gezoen en gevrij. Niemand kijkt daarvan op. Wat wil je ook met feesten die in het buitenland namen dragen als Your boyfriend doesn’t have to know. Maar toen de Duitse host van de conferentie vroeg of ‘de Italianen elkaar niet meer met Nutella willen insmeren om vervolgens op de bank in slaap te vallen’, keek de Nederlandse delegatie toch even bevreemd op. “Doe effe normaal zeg.” Dat werd nog erger toen op zondagavond het hoofd van de organisatie nogmaals het woord nam: ‘Ik had nooit gedacht dat ik dit zou moeten zeggen, maar wilt u geen seks hebben in de gangen. Er staan camera’s.’

“Op de gang?”, reageert Eichholtz. “Jezus, dit wordt ruig. Het gaat alleen maar over seks, drugs en rock & roll.” “Dit is uitwisseling”, reageren de drie Paultjes in koor. Korsten: “En dit gaat om tien van de achthonderd deelnemers, er wordt ook serieus gewerkt hoor. Wij Nederlanders stellen altijd vragen over de financiën, de zuidelijke landen vinden ons dan al snel zeurpieten. Dit jaar ging het over de verhoging van de contributie van 60 naar 120 euro. Er is twee uur over gediscussieerd. Wij stemden voor, het bedrag was al tien jaar niet verhoogd. De zuidelijke landen hadden er moeite mee.”

Zijn jullie niet te verschillend, vraagt Eichholtz (“Zeg maar Piet” en “Nee, een studentenvereniging was niet mijn ding, ik zocht liever mijn eigen pad in Amsterdam”) zich af. Korsten: “Nee. Op zo’n vergadering voel ik me Europeaan. Ieder land loopt in zijn nationale kleuren door Berlijn, wij in het oranje. Het is zo mooi om die veertig landen te zien, dan denk je: dit is Europa!” Het gesprek komt op het nut van uitwisseling. Paul, die in Stockholm wil gaan studeren (“Ik ben verliefd op die stad”) en ervan droomt om net als Frans Timmermans vicepresident van de Europese Unie te worden: “Je zult niet snel racisten tegenkomen onder mensen die in een ander land hebben gestudeerd. Je krijgt een ruimere blik en meer begrip voor andere culturen. Dat bereik je niet met een weekje vakantie.” Precies, vindt ook Houben die meteen een pleidooi houdt voor een Erasmusprogramma voor mbo-ers.

De regen tikt al een tijdje met dikke druppels op het zolderraam van Laurie Pauls kamer aan de President Rooseveltlaan als de hoogleraar, nog maar nauwelijks bekomen van het Berlijn-verhaal, zich bijna verslikt in zijn tweede portie ( “te lekker”) brownie met vanille-ijs. De dames, die samen met nog één man het door ziekte en andere ellende uitgedunde ISN-bestuur vormen, hebben net uitgelegd dat ze jaarlijks zo’n 1200 Erasmusstudenten opvangen en voor hen stedentrips, uitstapjes naar de Keukenhof en feesten organiseren. De maandelijkse cantus is “een klassieker” en altijd binnen twintig minuten uitverkocht. “Het bestuur geeft vanaf het podium de drinkcommando’s. Een ‘kangoeroe’ is springen met een volle beker bier tussen je tanden. Roepen we ‘lama’ dan moet je je glas leegdrinken en vervolgens uitspugen over je buurman.” In totaal tikken de tweehonderd deelnemers zestien biertjes weg, “want we hebben zestien nummers, veel nineties-muziek. Iedereen zoent met iedereen, wie meer doet gooien we eruit,” schateren de drie als hun hoogleraar er een beetje beduusd bij zit. Maar al dat bier, zie je hem denken. Dat valt uiteindelijk mee, sussen de dames, want er wordt steeds meer water (het laatste kwart van de avond is de verdeling half bier, half water) aan het gele goedje toegevoegd. Bovendien valt veel op de grond. “Maar dronken worden ze toch, ze gaan helemaal los om bij te komen van de schok dat ze in Maastricht zo hard moeten werken”, weet Houben. Zij drinkt als enige niet en houdt samen met haar metgezellen de boel in de gaten. “Iedereen moet zijn kleren aanhouden. Australiërs hebben vaak na een half uur hun shirt al uit, wij snappen niet waarom. Verder vinden ze het erg leuk om bier uit hun schoen te drinken.” Dat mag bij wijze van straf.

Vooraf indrinken mag niet. “Wij controleren dat met een blaastest bij de ingang van den Hiemel. Met meer dan 0,2 promillage kom je er niet in”, klinkt het streng. En op de tafel staan is ook uit den boze. Is er wel eens iets gebeurd, vraagt Eichholtz. Ja, ooit is er iemand in de Jeker gevallen, maar die is er snel uitgevist door een ISN-er. En dan dat Amerikaanse meisje dat misschien iets had geslikt, niet goed werd, maar eenmaal in de ambulance niet tegen de politie durfde te zeggen wat ze had gebruikt. “De politie wilde alleen maar helpen.” Of die twee jongens, ook Amerikanen, die naakt het podium opklommen, en vervolgens hun kleren niet meer konden vinden.

En o ja, ze beginnen altijd met het Wilhelmus. “Met Koningsdag kon iedereen het al meezingen.” Dan trots: “Zo bouw je aan je reputatie. Ze gaan naar huis en vertellen het door, onze cantus is wereldberoemd.”

Piet Eichholtz * 54 * hoogleraar financiering en vastgoed * getrouwd, drie kinderen * woont in Maastricht

Laurie Paul * 22 * masterstudent Globalisation and Law * secretaris International Student Network (ISN)

Paulien Korsten * 21 * afgestudeerd bachelor gezondheidswetenschappen * nu bestuursjaar: vicevoorzitter, penningmeester en activiteitenmanager ISN

Paula Houben * 20 * tweedejaars communicatie en multimediadesign Hogeschool Zuyd * marketingmanager ISN

Score (max vijf sterren) door prof. Eichholtz

Eten: 5 sterren

Properheid: 5 sterren “Ongelooflijk, geen stof, geen vlekken op de muur of het plafond”

Gastvrijheid: 5 sterren “Gesprek was van hoog niveau, ik heb veel geleerd"

 
Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)