Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Wilt u even kijken naar deze dode muis?”

“Wilt u even kijken naar deze dode muis?”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Prof. Mark Post aan tafel bij onafhankelijk damesdispuut Sororitas

Dinsdagochtend 30 mei, daags na het hooglerarenetentje, op de redactie van Observant.
“En? Hadden ze hamburgers?” De collega’s hopen vurig dat de dames van Sororitas hamburgers hebben gebakken voor kweekhamburgerprofessor Mark Post.
“Nee, dat was wel een grap geweest. Er stond risotto op het menu.”
“Alweer risotto?” Het gerecht, in welke variatie dan ook, kwam halverwege het jaar vaker op tafel, waardoor bij sommige collega’s het idee is blijven hangen dat studenten altijd risotto maken.
“Mark Post vond het gerecht fantastisch.”
“Waren de meiden ook een beetje in hem geïnteresseerd?”
“Zeker. Ze zijn lief, hebben humor, maar wat een spraakwatervallen! Noem een onderwerp en het is aan bod gekomen. En dan dat verhaal van die dode muis…”

Maandagavond 29 mei, aan tafel bij de dames van Sororitas.
“Wilt u even kijken naar deze dode muis?” vraagt Michelle Hulsman. “Ik weet niet goed wat voor orgaan het is.” Ze overhandigt haar telefoon aan Mark Post, hoogleraar fysiologie. Hulsman moet hebben gedacht: ‘Ik heb een arts op bezoek die onderzoek heeft gedaan op ratten, die weet vast ook veel van muizen.’
Post kijkt aandachtig naar de foto. “We hebben een kat in ons studentenhuis die het altijd op mij heeft gemunt. Loop ik naar de douche in mijn badjas, dan springt hij bozig op me. Moet je mijn armen zien, allemaal littekens. Af en toe legt hij cadeautjes voor mijn deur: ontlede muizen met schedel en staart, ik heb zelfs een vleermuis gehad.” Een paar dames kijken vies. Hulsman, lachend: “Ik maak er foto’s van, ik ben altijd benieuwd of ik een orgaan herken.” Hulsman is na een jaar biomedische wetenschappen geswitcht naar geneeskunde. Anatomie intrigeert haar, geen twijfel over mogelijk.
Post meent een dikke darm te zien. “Wow, heftig”, roept geneeskundestudent Elsemieke Mols. “Maar ik zie geen kronkels.” “De dikke darm van muizen kronkelt minder”, leert Post. Dan: “Wacht, de foto is wel erg vergroot. Het zou toch de maag kunnen zijn.”

Na een vraag van Bo te Baerts wordt – nog geen kwartier na binnenkomst – duidelijk dat ze te maken hebben met de kweekvleesprofessor. “Wow! Dat heeft in de krant gestaan,” klinkt het. Het was een immense happening in de zomer van 2013 in Londen waar Post de kweekhamburger aan een smaaktest onderwierp voor het oog van de wereldpers. “Toen zat er nog geen vet in, dat hebben we later toegevoegd. Maar het smaakt echt als een hamburger.” Een geniaal idee, vindt Te Baerts. “Hoe kom je daarop?” Hulsman, lachend: “Ik zat op de wc en toen dacht ik opeens…”
Is het vegetarisch, wil er een weten. “Nee, het is gewoon vlees, het groeit in ons lab”, zegt Post. Er wordt naar Maartje Koot gewezen, de vegetariër van het gezelschap. “Of ik dat zou eten? Ik denk het wel.” Toch is het voornaamste doel niet het dierenleed, maar de voedselzekerheid en het milieu, benadrukt Post.
Wel vier keer krijgt hij de vraag wanneer de kweekhamburger in de schappen van de Albert Heijn ligt. “Ik ben bezig met psychologisch onderzoek, waarvoor ik een masterstudent uit Dijon heb aangesteld. Ik wil weten hoe je zo’n product in de markt moet zetten.” Chazz Sutherland: “Haha, u begon met geneeskunde, toen psychologie en kwam uit bij marketing.”

Het is ruim 25 graden, het zestal zit aan tafel in een ruime zolderstudio aan de Brusselsestraat. De ramen staan open, de ventilator draait op volle toeren. Koot zet het voorgerecht op tafel: “een glaasje koude tomatensaus, knoflook, avocadomousse en citroen, uh, wat peper en zout en zo, ook nog sesamzaadjes en croutons met wat rozemarijn. Ai, de croutons zijn een beetje zacht geworden, dat is jammer.” “Ziet er goed uit”, lacht Post, “maar je moet nog werken aan je mondelinge presentatie.”
Later, als het gesprek over reageerbuisjes gaat – en hoe saai het kan zijn om er dag in dag uit mee bezig te zijn – komt psychologiestudent Koot terug op haar presenteervermogen. “Ik heb dat reageerbuisgevoel ook regelmatig, maar dan bij mensen. Tijdens mijn bacheloronderzoek moest ik onze proefpersonen iedere keer hetzelfde verhaal vertellen. Nou, je zag hoe goed ik dat voorgerecht presenteerde. Ik word er een beetje hysterisch van.”

Post studeerde geneeskunde in Utrecht – “ik zat niet in een studentenvereniging, maar hockeyde” – en specialiseerde zich vijf jaar lang in chirurgie. “Vlak voor het einde ben ik gestopt, het was niet mijn ding.” Te Baerts kan zich er niets bij voorstellen: hard werken voor een bepaalde carrière en dan alles aan de wilgen hangen. Post: “Ik vond het niet uitdagend genoeg, ik ben niet van de patiëntenzorg. Ik wil graag uit mijn comfortzone komen, anders word ik onrustig.” Aha, misschien is dat toch een genetisch dingetje. Post verhuisde namelijk 22 keer in zijn leven. “Binnen Amsterdam al tig keer. Waarom? Ik weet het niet, misschien was mijn vader onrustig.” Na zijn promotie vertrok Post naar Amerika (Boston en New Hampshire). In 2001 keerde hij terug naar Nederland. De UM vroeg, samen met nog een paar andere universiteiten, of ik bij hen wilde komen werken. Maastricht is op cardiovasculair gebied echt de beste van Nederland.”

Bij de risotto met tomaatjes en champignons (en voor de liefhebber parmaham) wordt een van de rode wijnen van Post opengetrokken. Kapelkeshof staat er op het etiket. “Die komt uit de Peel”, zegt Post, “gekregen na een praatje voor gemeenteambtenaren van Peel en Maas”.  “Peel? Daar zingt Guus Meeuwis toch over?” klinkt het (de zanger zingt erover in zijn lied Brabant). “Nee joh”, roept een ander. “Peel en Maas ligt in Limburg, bij Horst.”

Dan haalt Post iets uit zijn bord risotto en legt het op tafel. “O nee!” roept Mols, enigszins beschaamd. Post: “Rustig, het is getraceerd, niets aan de hand”, en hij eet rustig verder. Koot: “Wat was dat? Sprak je met consumptie Chazz?” Sutherland, die aan de overkant zit, schudt haar hoofd. Mols: “Gevalletje a-tijd. Daar praten we niet over.” Het begint met een H en eindigt met een R.

Mark Post * 59 * hoogleraar fysiologie en uitvinder van de eerste kweekhamburger * getrouwd, zoon (16) en dochter (18) * woont in Berg en Terblijt

Michelle Hulsman * 20 * derdejaars student (2e jaar geneeskunde) * lid onafhankelijk damesdispuut Sororitas

Chazz Sutherland * 20 * tweedejaars European Law School * lid

Maartje Koot * 21 * derdejaars psychologie * lid

Elsemieke Mols * 22 * derdejaars geneeskunde * lid

Bo te Baerts * 20 * derdejaars Nederlands recht * lid

Score (maximum vijf sterren), gegeven door prof. Post:

-Kwaliteit eten: 4 sterren “Voorgerecht prima, tomaten wat bitter en toastjes soppig aan onderkant. Hoofdgerecht: beste risotto die ik ooit heb gegeten! Vruchten MonChou-taart uitstekend, balans uitstekend.”

-Properheid: 5 sterren “Wie let erop als je een geanimeerde avond hebt?”

-Gastvrijheid: 5 sterren “Beste stoel, ventilator en open ramen om temperatuur leefbaar te houden. Levendige conversatie.”

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: