Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Stad van mij

Stad van mij

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Hij: “Ik vind je wel leuk, maar ik ken je nog helemaal niet zo goed. Ik weet niet eens wat je laatste vakantiebestemming was.” Ik keek naar mijn voeten. Het zand verhulde mijn roodgelakte teennagels. Het bandje om mijn enkel schuurde tegen mijn huid. Boven het meer zweefden grote gekleurde ballonnen. Een paar mensen hadden er één te pakken gekregen en gebruikten deze nu als zitzak. We wachtten samen op het moment dat het grote roze voorwerp onder hun gewicht zou bezwijken, maar het gebeurde niet.

Mijn laatste vakantiebestemming was Parijs. Ik had inmiddels dezelfde fout gemaakt als zoveel andere wereldverkenners door, na er vier maanden te hebben gewoond, net te doen alsof ik de stad inmiddels door en door kende. Alsof zij nu van mij was. Ik had de straten geclaimd, van de mensen mijn familie gemaakt en elke macaron in elke mogelijke smaak geproefd. Zelfs die ene met bladgoud, dus dan was de stad van mij.

Maar als Parijs van mij was, waarom voelde ik er dan geen warmte bij? De stad van de liefde had niet hard genoeg mijn hart proberen binnen te dringen, of misschien had ik het onbewust gewoon niet toegelaten. Daarginds had die spier achter mijn ribben wat rustiger geklopt. Wat meer observerend. Wat meer op haar hoede. Ik was er ook tijdens de aanslagen, maar dat vond ik eigenlijk alleen maar interessant tegenover anderen. Ik kon zeggen wat ik gezien had, opscheppen over de ziekenwagens die ik had zien rijden, aandacht vragen voor het feit dat ik buiten was met twee kinderen toen het tien minuten verderop gebeurde. Oeh’s en ah’s binnenslepen.

Misschien voelde ik geen warmte omdat het moment niet helemaal van mezelf was geweest. Ik was te bewust bezig met ‘daar’ zijn, dat ik alleen maar dacht aan hoe ze het ‘hier’ zouden beleven. Foto’s, filmpjes, verslagen maken. Ervaringen opdoen. Niet één maar twee keer de Eiffeltoren beklimmen, de tweede keer met een blond knaapje in mijn armen dat boven in de top loog dat hij zelf alle treden had beklommen. Grappig, dus dat werd ook weer een anekdote voor thuis.

Langzaam keerde ik terug naar het zand en de ballonnen. “En? Waar ben je voor het laatst geweest?” vroeg hij. “Parijs,” glimlachte ik breed, en even deed ik weer of de stad van mij was.

Cato Boeschoten

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: